«Η ποίηση περισσότερο αγωνιά, παρά γιορτάζει»

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης η προχθεσινή και σχεδόν παντού προαναγγέλθηκε η συμμετοχή της ποιήτριας και ακαδημαϊκού Κικής Δημουλά στην κεντρική εκδήλωση της Αθήνας στη Στοά του Βιβλίου με θέμα «Ενα ποίημα για τους πρόσφυγες» μαζί με άλλους ομοτέχνους της. Η ακαδημαϊκός όμως επέλεξε να διαφοροποιηθεί και μάλιστα σήμερα το «Νσυν» δημοσιεύει αποκλειστικά την επιστολή της που αποτυπώνει και την εν γένει θέση της για τον ρόλο της ποίησης στη σημερινή συγκυρία. Με πυκνό κείμενο 190 λέξεων, η Κική Δημουλά ψηλαφίζει και το μείζον θέμα των ημερών, δηλαδή το Προσφυγικό.    

«Παρακαλώ να φιλοξενήσετε μια εξήγηση που δεν μου ζητήθηκε από κανέναν, αλλά την οφείλω στην απόλυτη αλήθεια της.

Αναφέρομαι στον εορτασμό της ποίησης, όπως έχει καθιερωθεί για την 21η Μαρτίου σε συνδυασμό με την πρώτη μέρα της άνοιξης. Πάντα δεν έβρισκα νόημα σ’ αυτόν τον εορτασμό, καθώς η ίδια η ποίηση περισσότερο αγωνιά μη γνωρίζοντας και η ίδια τι ακριβώς είναι και τι την περιμένει, παρά γιορτάζει. Το πολύ να χαμογελάσει ντροπαλά, αν γράψει κάποιο στίχο ευσεβή προς την καλή τυχαιότητά του.

Φέτος, έγινα ακόμα πιο αρνητική προς αυτόν τον εορτασμό καθώς πήρε διαστάσεις φιλανθρωπίας. Και χωρίς να ερωτηθώ, βρέθηκα να είμαι χορηγός πνευματικής διεξόδου προς το συνταρακτικό αδιέξοδο επιβίωσης που αντιμετωπίζουν οι πρόσφυγες. Και αρνήθηκα, από καθαρό σεβασμό προς την εξοντωτική περιπέτειά τους, να τους φιλέψω ποίημά μου, το οποίον μάλιστα δεν μπορούν να γευτούν διότι είναι φτιαγμένο με άνοστη ξένη γλώσσα. Σ’ αυτή την περίπτωση πιστεύω ότι η ποίηση, χορτάτη από ρεμβασμό και από θρεπτική μελαγχολία, είναι προσβλητική αν προσφερθεί σε μια άστεγη και πεινασμένη πραγματικότητα.

Αν δεχτείτε να δώσετε άσυλο σ’ αυτή την απολογία μου, θα έχετε τιμήσει πιο πολύ τους πρόσφυγες παρά τις ευαισθησίες μου.

Ευχαριστώ, Κική Δημουλά»