«Η κομπίνα στο “Τάβλι” είναι η ονειροπόληση»

Είστε για μια κομπίνα; Να πιάσουμε την καλή, εν μέσω κρίσης. Πάντως ο Φώντας, τύπος της πιάτσας και ουσιαστικά ανεπάγγελτος, και ο Κόλιας, άλλοτε αντιστασιακός που βγάζει τα προς το ζην ως λαχειοπώλης, είναι για την κομπίνα. Ή έστω την συζητούν. Εντονα. Πάνω από μια παρτίδα τάβλι. Με τα πρόσωπα του Νίκου Κουρή και του Μάκη Παπαδημητρίου.

Μιλάμε για «Το τάβλι» του Δημήτρη Κεχαΐδη που επανακάμπτει (πρόσφατα το σκηνοθέτησε ο Δημήτρης Λάλος, με τους Σαμουήλ Ακίνολα και Στέφανο Μουαγκιέ). Και μάλιστα διπλά. Διότι οι Κουρής και Παπαδημητρίου το επαναφέρουν στη σκηνή του Μουσούρη αυτήν τη φορά, ύστερα από την επιτυχία που είχαν κάνει με το ίδιο έργο στο Θέατρο Οδού Κυκλάδων Λευτέρης Βογιατζής τον Απρίλιο του 2014 (με 22 παραστάσεις).

Το είχαν ευχαριστηθεί άλλωστε, τότε, μου λένε εν χορώ. Και τη συνεργασία τους. Εκείνος, ο Νίκος Κουρής, επιστρέφει από την επιτυχία του «Φάουστ» του Γκαίτε, σε σκηγοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, παράσταση που ανέβηκε τον Φεβρουάριο και στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης. Εκείνος, ο Μάκης Παπαδημητρίου, έχει ήδη κάνει στο μεταξύ την πρώτη του σκηνοθεσία στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Ενας «δραματικός» κι ένας «κωμικός» μαζί. Διαχωρισμός που κατά τον Νίκο Κουρή ισχύει, «αρκεί να μην παίρνει μεγαλύτερη σημασία από αυτήν που δικαιωματικά έχει» όπως μου λέει σιβυλλικά.

ΤΟ ΕΡΓΟ ΚΑΙ ΟΙ ΡΟΛΟΙ. «Το τάβλι» που πρωτανεβάστηκε το 1972 στο Θέατρο Τέχνης από τον Κάρολο Κουν, με τους Νικήτα Τσακίρογλου και Γιάννη Μόρτζο, μιλάει τελικά για το όνειρο; Μου το ξεκαθαρίζει το ερμηνευτικό και σκηνοθετικό ντούο του Μουσούρη. «Συζητάνε αυτοί οι δύο άνθρωποι διότι έχει την ανάγκη ο ένας του άλλου. Η ανάγκη αυτή είναι η ικανότητα που δίνει ο ένας στον άλλον να συνεχίσουν να ονειρεύονται» μου λέει ο Μάκης Παπαδημητρίου.

«Δεν μας ενδιαφέρει ότι ο Φώντας και ο Κόλιας είναι δύο κακομοίρηδες. Εκείνο που μας κινεί – και μας συγκινεί – είναι η όρεξη που έχουν να κάνουν την καθημερινότητά τους λαμπερή. Δεν ξέρουμε καν αν υπάρχει το σχέδιο της κομπίνας στα αλήθεια» προσθέτει ο Νίκος Κουρής. «Αυτό το σχέδιο είναι απλώς έναυσμα για ονειροπόληση» επαναφέρει το όνειρο στην κουβέντα ο Μάκης Παπαδημητρίου.

Αλλωστε, «είναι τόσο ακραίο και απίστευτο το σχέδιο, τόσο έωλο», όπως λέει ο θεατρικός του συνοδοιπόρος, «που μόνον έμπνευση μπορεί να φέρει. Μας ρωτούσε η Ελένη Χαβιαρά μήπως το έργο είναι κάπως ξεπερασμένο. Και της απαντούσαμε ότι η ουσία του είναι τόσο ακραία και ανεδαφική που θα υπάρχει στο διηνεκές. Αυτοί οι δύο επενδύουν την ψυχή τους πάνω σε αυτό το σχέδιο και στο όνειρο. Και αν χρειαζόταν θα το ξανάκαναν. Μου φαίνεται πολύ ωραίο να ζεις έτσι».

Δεν είναι λίγο μοναχικό, θεατρικά, αυτό «Το τάβλι»; Δύο, μόνοι, στη σκηνή… «Είναι τόσο πληθωρικό το έργο που θεωρούμαστε ευτυχείς που είμαστε μόνο δύο και δεν μοιραζόμαστε τη χαρά του» παρατηρεί ο «κωμικός» της παρέας. Το αγαπάει ο κόσμος το έργο του Δημήτρη Κεχαΐδη (σ.σ.: φέτος έχει την τιμητική του, με το «Δάφνες και πικροδάφνες» στο Μουσούρη, το «Πανηγύρι» στο Εθνικό, το «Με δύναμη από την Κηφισιά» στη Στοά και άλλα). Διότι είναι αλήθεια βαθιά ελληνικό. Δεν υπάρχει έλληνας τίμιος με τον εαυτό του που να μην αναγνωρίζει κάτι από κείνον στους δύο ήρωες.

ΚΑΙ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ. «Τέτοιας ακρίβειας, προφορικότητας, χιούμορ και δραματουργίας έργο είναι σπάνιο» παρατηρεί ο Νίκος Κουρής. Αυτό τους οδήγησε και στη σκηνοθεσία. «Δεν έχουμε διάθεση σκηνοθετικής βιρτουοζιτέ» κατά τον Μάκη Παπαδημητρίου (που θα ξεκινήσει σύντομα γυρίσματα για την ταινία «DIY» του Δημήτρη Τσιλιφώνη). «Η προσπάθειά μας ήταν να καταλάβουμε πώς συμπεριφέρονται αυτοί οι δύο άνθρωποι».

Τελικά φαίνεται ότι και την πρώτη φορά, τον Απρίλιο του 2014, σωστά είχαν αισθανθεί για «Το τάβλι» και τους ήρωές του, όπως καταλήγει ο Νίκος Κουρής. «Με το πέρασμα του χρόνου επιβεβαιώθηκε ακόμη πιο αποκαλυπτικά πόσο σωστά είχαμε αισθανθεί».

INFO
«Το τάβλι» του Δημήτρη Κεχαΐδη στο Θέατρο Μουσούρη (Πλατεία Καρύτση) από 16 Μαρτίου. Ερμηνεία – σκηνοθεσία: Νίκος Κουρής και Μάκης Παπαδημητρίου.