Η ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ ΤΩΝ ΚΑΡΝΤΑΣΗΔΩΝ

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει (ακόμη) χορέψει ζεϊμπέκικο. Ομως το ύφος της χθεσινής του επίσκεψης στη Σμύρνη, συνοδεία του μισού Υπουργικού Συμβουλίου, θύμισε εκείνη την εποχή της διπλωματίας «βελτίωσης κλίματος» στις ελληνοτουρκικές σχέσεις – της διπλωματίας που περιοριζόταν σε φολκλόρ και αβρότητες, χωρίς να αγγίζει τα αγκάθια στην ατζέντα των διμερών σχέσεων.

Ο Πρωθυπουργός φαίνεται ότι επιτρέπει στον εαυτό του αυτή τη χαλαρή προσέγγιση, σε μια πολύ εύφλεκτη χρονική στιγμή. Σε μια στιγμή κατά την οποία η Τουρκία έχει ενεργοποιήσει όλες τις χρονίζουσες αξιώσεις προς την Ευρώπη με μοχλό το Προσφυγικό. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και το ίδιο το Μαξίμου αμφιταλαντευόταν για τη σκοπιμότητα του ταξιδιού μέχρι την τελευταία στιγμή. Αποφάσισε τελικώς να αναλάβει το ρίσκο της πραγματοποίησής του, παρότι στην πρόσφατη Σύνοδο όλα τα ευρωτουρκικά ζητήματα έμειναν εκκρεμή.

Καλά τα τριαντάφυλλα και τα χαμόγελα μεταξύ καρντάσηδων. Αλλά από την έκβαση της διαπραγμάτευσης για το Προσφυγικό – και από τον μηχανισμό υλοποίησής της – κρίνεται εν πολλοίς η μοίρα της Ελλάδας ως περίκλειστης πλέον χώρας μόνιμης φιλοξενίας προσφύγων. Επ’ αυτού δεν είναι ξεκάθαρο ποιον στόχο ήθελε να επιτύχει με το ταξίδι του ο Πρωθυπουργός. Οπως δεν είναι καθόλου ξεκάθαρο αν το υπουργείο Εξωτερικών έχει χαράξει κάποια στρατηγική για το Προσφυγικό ή αν περιορίζεται σε σπασμωδικές αντιδράσεις κατόπιν εορτής, όπως η ανάκληση της ελληνίδας πρεσβευτού από τη Βιέννη.

Το μόνο που φέρνει στις αποσκευές του επιστρέφοντας ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο κατ’ απονομήν τίτλος του διδάκτορος του Πανεπιστημίου Σμύρνης. Στην πιο δύσκολη εθνική συγκυρία, η εξωτερική πολιτική συγχέεται με τη διά βίου μάθηση.