Σημαντικό να γελάσουμε στο τέλος

Την ώρα που ο ΠΑΟΚ είχε στριμώξει στα «σχοινιά» τον Ολυμπιακό και ετοιμαζόταν να πανηγυρίσει τον τρίτο συνεχόμενο τίτλο του επί των Ερυθρολεύκων – μετά το περυσινό νταμπλ – στο βόλεϊ, δεν είχε υπολογίσει τον «τρελό» τού αντιπάλου.

Ο πιο παλιός παίκτης του Ολυμπιακού, ο Μενέλαος Κοκκινάκης, πήρε την κατάσταση στα χέρια του και άρχισε σε κάθε πόντο, σε κάθε φάση να ζει όπως μόνο αυτός ξέρει το παιχνίδι, κάνοντας συμπαίκτες και προπονητή να χαλαρώσουν και να παρουσιάσουν τον καλύτερό τους εαυτό.

Στο δε τάι μπρέικ έβγαλε και την άμυνα του αγώνα, σώζοντας το παιχνίδι και δίνοντας το έναυσμα για την επική (από 14-10) ανατροπή της ομάδας του και την κατάκτηση του Λιγκ Καπ.

«Δεν θα άντεχα έναν τρίτο στη σειρά χαμένο τελικό. Είχα ζήσει το σενάριο πέρυσι και δεν μου άρεσε καθόλου. Συνεπώς έπρεπε να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου» λέει ο «τρελός για δέσιμο» σύμφωνα με τους συμπαίκτες του.

«Με λένε έτσι επειδή κάνω συνέχεια πλάκες στην προπόνηση, αλλά όταν χρειαστεί και στους αγώνες. Πάντως σε αυτόν τον τελικό μού κόλλησαν το παρατσούκλι μαραθωνοδρόμος καθώς ύστερα από κάθε πόντο, ιδιαίτερα από το 3ο σετ που άρχισε η ανατροπή, πανηγύριζα τρέχοντας γύρω γύρω στο γήπεδο και κάνοντας και χάι φάιβ με τους συμπαίκτες μου», λέει ο διεθνής άσος που είναι εκρηκτικός και στο παιχνίδι του όπως και στις αντιδράσεις του, γι’ αυτό και λατρεύει τον ιταλό τεχνικό Ρομπέρτο Πιάτσα, ο οποίος σε ένα εκ των τάιμ άουτ στον ημιτελικό με τον Ηρακλή, όπου οι παίκτες του ολιγωρούσαν, δεν δίστασε να τους πει:

«Δεν μου αρέσει να χάνω επειδή παίζετε ηλίθια».

Ο Ιταλός το συνηθίζει να βγαίνει εκτός εαυτού, αλλά όπως λέει ο Μενέλαος Κοκκινάκης: «Εμένα μου αρέσει αυτό γιατί καταρχήν είναι πάντα ειλικρινής και λέει αυτό που σκέφτεται. Ασε δε που σε κάποιες στιγμές αυτό μπορεί να σε ταρακουνήσει. Συνέβη σε εμάς μετά τα δύο πρώτα σετ του τελικού με τον ΠΑΟΚ.

Μας βοηθάει πάρα πολύ στην τεχνική ανάλυση και στα πλάνα, απλώς μερικές φορές και εμείς τον βγάζουμε από τα ρούχα του στους αγώνες και είναι λογική η αντίδρασή του» λέει γελώντας ο διεθνής ακραίος (παίζει και ως λίμπερο), ο οποίος αν και είναι μόλις 23 ετών συμπληρώνει σχεδόν μια ζωή στον Ολυμπιακό έχοντας ξεκινήσει από τις ακαδημίες και παίζοντας από τα 17 του στην ομάδα των ανδρών, με την οποία έζησε (και ζει) μεγάλες χαρές, αλλά είχε περάσει και τη μεγάλη κρίση.

«Εκεί ο Ολυμπιακός έδειξε πόσο μεγάλη ομάδα είναι με τον τρόπο που τη διαχειρίστηκε. Θυμάμαι σαν χθες τον πρόεδρο του ερασιτέχνη, τον Μιχάλη Κουντούρη, να μας λέει ότι τουλάχιστον για μια χρονιά θα πρέπει να κάνουμε υπομονή προσπαθώντας να είμαστε όσο πιο αξιοπρεπείς γίνεται, την ίδια στιγμή που η επιτροπή σωτηρίας θα προσπαθούσε να εξυγιάνει τον ερασιτέχνη. Ετσι και έγινε, με την ομάδα να επιστρέφει άμεσα από την επόμενη χρονιά στους τίτλους και παράλληλα να έχει κάνει σχεδόν αναίμακτα το οικονομικό συμμάζεμα, την ίδια ώρα που άλλοι ιστορικοί σύλλογοι έπεφταν κατηγορία ή έφθαναν στα πρόθυρα διάλυσης».

Πέρυσι η χρονιά ξεκίνησε με το Λιγκ Καπ αλλά τελείωσε με δύο χαμένους τίτλους και γι’ αυτό ο Μενέλαος Κοκκινάκης υπενθυμίζει: «Το σημαντικό είναι να χαμογελάς στο φινάλε της σεζόν, γι’ αυτό μας περιμένει πολύ σκληρή δουλειά και ήδη έχουμε ξεχάσει το Λιγκ Καπ».

Η Εθνική είναι ένα από τα όνειρά του και όπως λέει: «Πρέπει να επιστρέψει για τα καλά στις μεγάλες διοργανώσεις και το καλοκαίρι είναι ευκαιρία που θα παίξουμε στα προκριματικά του Ευρωπαϊκού».

Το βόλεϊ έχει βάλει τα γυαλιά πάντως σε άλλα αθλήματα καθώς καταφέρνει να προετοιμάζει χωρίς να ανοίξει μύτη μεγάλες διοργανώσεις μεταξύ ομάδων οι οπαδοί των οποίων έχουν μεγάλη αντιπαλότητα.

«Είναι συνδυασμός σωστής οργάνωσης, νοοτροπίας και πολύ καλής συμπεριφοράς των παικτών. Για μένα το βασικό είναι ότι κάθε χρόνο οι διοργανώσεις μας είναι όλο και καλύτερες και προσελκύουμε νέους θεατές».

Οταν ξέρεις να χάνεις
«Από σήμερα ο Ολυμπιακός θα έχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου». Αυτή η δήλωση που έγινε μετά το τέλος του συγκλονιστικού τελικού στη Σύρο, δεν ανήκει σε παίκτη του Ολυμπιακού αλλά στον αμερικανό άσο του ΠΑΟΚ Ντέιβιντ Λι!
«Οταν ακούς μια τέτοια κουβέντα από έναν τόσο μεγάλο παίκτη, νιώθεις πραγματικά συγκλονιστικά. Παράλληλα όμως αναδεικνύει και το μεγαλείο του παίκτη, που δείχνει ότι ξέρει και να χάνει» λέει ο Κοκκινάκης.