[Ανάλυση] Υπόγεια και ρετιρέ

Εχοντας μάλλον αφήσει πίσω της τα χειρότερα σε ό,τι αφορά την κρίση της ζώνης του ενιαίου νομίσματος, η Ευρωπαϊκή Ενωση έχει ήδη εισέλθει στη δίνη μιας κρίσης που μπορεί να αποδειχθεί χειρότερη: την κρίση της ζώνης του Σένγκεν, δηλαδή της απρόσκοπτης κυκλοφορίας των Ευρωπαίων στο ενιαίο έδαφός τους.

Η εικόνα που εμφανίζει σήμερα η ζώνη του Σένγκεν είναι αυτή μιας πολυκατοικίας χωρίς θυρωρό, περικυκλωμένης από αστέγους τους οποίους οι κάτοικοι των ρετιρέ ευελπιστούν πως θα μπορέσουν να στοιβάξουν στα ημιυπόγεια διαμερίσματα ώστε να μην τους βλέπουν. Γνωρίζουν φυσικά πως η λύση αυτή δεν είναι μακράς διάρκειας, πλην όμως αδυνατούν να προτείνουν κάτι καλύτερο.

Ο λόγος για τον οποίο αδυνατούν αποτελεί πλέον κοινό μυστικό: διότι η καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ δεν είχε έτοιμο κανένα σχέδιο παρά το γεγονός ότι γνώριζε πως το όνειρο της πλειονότητας των προσφύγων και μεταναστών είναι να εγκατασταθούν κάποια στιγμή και όπως όπως κάπου μεταξύ Μονάχου και Βερολίνου.

Η αδυναμία του ελληνικού κράτους να χειριστεί όχι μόνο την προσφυγική κρίση αλλά και πολλά άλλα δίνει ασφαλώς στην καγκελάριο κάποιο άλλοθι για να κρύψει την πολιτική αδυναμία της ενώπιον του προβλήματος. Πόσω μάλλον όταν η Ελλάδα δεν δείχνει να έχει κάποιο σχέδιο «εκμετάλλευσης» της κρίσης με τέτοιον τρόπο ώστε να προωθήσει μια πάγια επιδίωξή της των τελευταίων δεκαετιών, δηλαδή να γίνουν τα ελληνικά σύνορα ευρωπαϊκά.

Ετσι βαδίζουμε προς μια κατάσταση την οποία πολλοί επιδιώκουν, χωρίς φυσικά να το ομολογούν δημοσίως. Ητοι, τη δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης που θα ονομάζονται ζώνες τράνζιτ και όπου θα φυλάσσονται δεκάδες χιλιάδες ταλαιπωρημένες ψυχές και σώματα. Αυτό που ίσως δεν έχει ακόμη αποφασιστεί είναι ποιας εθνικότητας θα είναι οι δεσμοφύλακες. Ενας «ανοιχτός διαγωνισμός» με βάση την προϊστορία της κάθε χώρας επί του θέματος θα ήταν ενδεχομένως μια τίμια ιδέα.