[Στην ανάπαυλα] Γίναμε ο Κατρούγελος του κόσμου
![[Στην ανάπαυλα] Γίναμε ο Κατρούγελος του κόσμου](https://www.tanea.gr/app/uploads/2026/11/Default-3-600x400.jpg?v=1794330133)
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Δεν θα σταθώ στον τίτλο (προς το παρόν τουλάχιστον), θα πάω δίπλα για να δω τη συνέντευξη του Γιάνη Βαρουφάκη στον κύριο Αλέξη Παπαχελά.
Είναι αλήθεια, καιρό είχαμε να δούμε τον κύριο γενικών οικονομικών καθηκόντων να ομιλεί στα ελληνικά νερά, τα οποία όσο πάει γίνονται και πιο θολά. Δεν με εξέπληξε το παντογνωστικόν του πρώην υπουργού και το λαλίστατόν του. Εκείνο που με εντυπωσίασε δεόντως ήταν το ύφος και το ήθος του δημοσιογράφου.
Ηπιος, ήρεμος, σοβαρός και, το κυριότερο, δεν μίλαγε σχεδόν καθόλου. Αφηνε τον συνομιλητή του να μιλάει ακατάπαυστα και μόνο τη στιγμή που έπρεπε, σ’ ένα μικρό χάσμα του χρόνου, πέταγε σαν σαΐτα μια σύντομη καίρια ερώτηση που, όποτε δεν αιφνιδίαζε τον απέναντί του, τον έκανε να αραδιάζει όλα όσα τον εκθέτουν ξεμπροστιάζοντάς τον χωρίς να τον προσβάλλει.
Προσποιούνταν με μεγάλη επιτυχία, θα έλεγα ότι σχεδόν δεν υπάρχει.
Κάθε φορά δε που «ο άνθρωπος με το πουκάμισο» έκανε παύση, δεν ρωτούσε για να σώσει και καλά τον τηλεοπτικό χρόνο, αλλά τον κοίταγε σιωπηλός, αφήνοντας στον άλλον την μπάλα να κάνει παιχνίδι.
Αυτά για τον εξαίρετο δημοσιογράφο.
Οσον αφορά τον κύριο Βαρουφάκη, τον έβλεπα κι έλεγα, παραφράζοντας τον Ελύτη, το «Κουρεμένο κεφάλι όνειρο ακούρευτο» σε «Ξυρισμένο κεφάλι, όνειρο αξύριστο».
Αργότερα για να ξαλεγράρω κάπως παρακολούθησα μια παλιά κοινωνική σειρά, «Τα τρακτέρ της αγωνίας».
Δεν μπορώ να πω ότι άκουσα τίποτα καινούργιο, το μόνο που χάρηκα κάπως ήταν ένα φλασμπάκ, όπου το πλάνο έδειχνε στον ίδιο χώρο ένα τρακτέρ με τον σημερινό Πρωθυπουργό καβάλα. Εκτός του αδυνάτου του σώματός του, εντύπωση με έκαμε το δυνατόν του χαρακτήρος του. Με τι δύναμη υποστήριζε τις θέσεις που είχαν (και έχουν ακόμα οι αγρότες), πώς τους υποστήριζε, πώς τους εμψύχωνε, τι τους υποσχόταν.
Πού πήγαν όλα αυτά; Πώς τα οξείδωσε έτσι η εξουσία; Πώς σκούριασε έτσι γρήγορα η ελπίδα;
Ευτυχώς, παρά το «στιούπιντ» που φάγαμε στη μούρη στα εξωτερικά, στα εσωτερικά τέλειωσε επιτέλους το θέμα με το Λιμάνι και την «Κόσκο». Κι όπως γράφτηκε, με τηλεφωνική παρέμβαση του ίδιου του Πρωθυπουργού. Να ‘ναι καλά ο άνθρωπος εκεί που είναι στα ξένα και ματώνει.
Γιατί ο κύριος Δρίτσας δεν συμφωνεί κι έμαθα πως ζητά τα ρέστα από το ΤΑΙΠΕΔ.
Λοιπόν, εκείνο που θαυμάζω σε τούτη την κυβέρνηση που μας έλαχε είναι η ενδοσυνεννόηση.
Εδώ πάει το «Δεν γνωρίζει η Αριστερά τι ποιεί η Αριστερά της».
Οσο για το θέμα με τις Σκουριές, το Συμβούλιο της Επικρατείας απέρριψε την απόφαση του υπουργείου Παραγωγικής Ανασυγκρότησης (ποιας Ανασυγκρότησης, λέμε τώρα).
Κρίμα γιατί όπως έβγαινα απ’ το θέατρο βρήκα μια «ταξική συνείδηση» και σκέφτηκα μήπως ήταν καμιά απ’ αυτές που κατά τον κύριο Σκουρλέτη είχαν χάσει οι εργάτες των ορυχείων, να του την πάω να τους τη στείλει, να ‘χουνε να πορεύονται.
Και για να τελειώνουμε, είμαστε κι εμείς, αλλά είναι κι αυτοί…
Για τον κύριο Σόιμπλε ομιλώ. Ολη του τη συμπεριφορά απέναντι στον έλληνα Πρωθυπουργό, όποιος κι αν είναι αυτός, τη βρίσκω αρκούντως απρεπή.
Απρεπέστατη.
Αλλά, φοβάμαι, θα ζήσουμε κι άλλα.
Google news
