[Διαστάσεις] Δώστε-τον-Σόιμπλε-στον-λαό!

O έλληνας ευρωβουλευτής με τον οποίο μιλούσα στο Στρασβούργο ήταν φανερό πως δεν είχε προσβληθεί από τον ιό της «κυριακομανίας». Αντίθετα, ήταν πολύ επιφυλακτικός με τον νέο αρχηγό της Νέας Δημοκρατίας. Η θητεία του στο υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης ήταν αποτυχημένη, μου είπε. Ούτε μία μεταρρύθμιση δεν έκανε. Εκανε όμως πολλούς κομματικούς διορισμούς. Μεταρρυθμίσεις δεν έκανε βέβαια ούτε ο προκάτοχός του, ο Αντώνης Μανιτάκης, αλλά εκείνος είχε τουλάχιστον το ελαφρυντικό ότι δεν ήταν «δική του» η κυβέρνηση.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει δεχθεί και διαφορετικού τύπου κριτικές τον τελευταίο καιρό, όπως ότι είναι ένας κλασικός «νεοφιλελεύθερος» που όποτε του δοθεί η ευκαιρία κάνει απολύσεις. Αλλά αυτά αφορούν το παρελθόν. Στο εξής είναι πλέον «σκιώδης πρωθυπουργός» και θα κρίνεται από τις επιλογές, τις κινήσεις και τις αποφάσεις του με αυτή την ιδιότητα. Οι πρώτες του επιλογές θα έλεγε κανείς ότι είναι επιθετικές, εξισορροπητικές, με ολίγον λαϊκισμό. Επιθετικές απέναντι στην κυβέρνηση: είναι σαφές ότι η ΝΔ θα ασκήσει σφοδρή αντιπολίτευση σε όλα τα μέτωπα, πολεμώντας κατά κύριο λόγο την κομματοκρατία. Εξισορροπητικές απέναντι στο κόμμα: το αποδεικνύει η σύνθεση της «σκιώδους κυβέρνησης», που μπορεί να μην έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από τους εκσυγχρονιστές, αλλά αντανακλά την πραγματική κατάσταση της Νέας Δημοκρατίας. Οσο για τον λαϊκισμό, δύσκολα μπορεί να κρυφτεί πίσω από τη σύσταση του εκπροσώπου Τύπου – και πρώην ευρωβουλευτή – να προσέχουν όλοι πώς εκφράζονται, «ειδικά μέσα στην ευρωπαϊκή οικογένεια». Οταν ακόμα και η κυβέρνηση αναγνωρίζει ότι ο γερμανός υπουργός Οικονομικών το μόνο που έκανε στο πάνελ του Νταβός ήταν να παραφράσει μια γνωστή ατάκα χωρίς πρόθεση να προσβάλει κανέναν είναι φανερό ότι η αξιωματική αντιπολίτευση θέλει απλώς να κερδίσει μερικούς πόντους δίνοντας – για να θυμηθούμε ένα κλασικό μεταπολιτευτικό σύνθημα – «τον Σόιμπλε στον λαό».

Αλλά ούτε αυτά είναι τα σημαντικά. Οι πραγματικές προκλήσεις έρχονται στη συνέχεια. Τι πιστεύει η Νέα Δημοκρατία ότι πρέπει να γίνει με τους αγρότες; Το ότι συμμερίζεται την αγωνία τους και κατανοεί την αγανάκτησή τους – υπό τον όρο να μην κλείνουν τους δρόμους – δεν ακούγεται πολύ πειστικό, με δεδομένο μάλιστα ότι το ίδιο αυτό κόμμα είχε απορρίψει ανάλογα αιτήματα του ίδιου κλάδου όταν ήταν κυβέρνηση. Τι πρέπει να γίνει με την Παιδεία; Οι καταγγελίες και τα ευχολόγια δεν αποτελούν θέσεις. Πρέπει να μειωθούν οι συντάξεις, όπως επιμένει η τρόικα, ή υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις; Πρέπει να αλλάξει ο εκλογικός νόμος ή αυτό θα αποφασιστεί ανάλογα με την πορεία των δημοσκοπήσεων;

Δίπλα στα μεγάλα υπάρχουν και τα μικρά, που μερικές φορές αποδεικνύονται ακόμη πιο μεγάλα. Εξακολουθεί η Νέα Δημοκρατία να θεωρεί ότι αυτοί που πνίγονται καθημερινά στο Αιγαίο είναι «λαθρομετανάστες», όπως αρέσκεται να λέει ο νέος συντονιστής του κοινοβουλευτικού της έργου; Συμφωνεί με την τοποθέτηση του αναπληρωτή γραμματέα της ότι ο γερμανός καθηγητής Ιστορίας Χάινς Ρίχτερ – εναντίον του οποίου και ο ίδιος κατέθεσε στο δικαστήριο – πρέπει να καταδικαστεί για άρνηση εγκλημάτων του ναζισμού;

Η «κυριακομανία» μπορεί να ξεθωριάσει όσο εύκολα γεννήθηκε, ο νέος αρχηγός το ξέρει.