Μωρό, μπαμπάς, μωρό…

Oταν σε είδα στο νοσοκομείο σκέφτηκα: «Είσαι το μωρό μου. Το δικό μου το μωρό». Η ζωή συνέχιζε να τρέχει σαν ποτάμι κι εγώ που νόμιζα πως υπήρξα αρχή και τέλος, να κάθομαι εκεί και να κοιτάζω αμήχανος και αδύναμος μια άλλη αρχή και ένα άλλο τέλος. Ενα ποτάμι κυκλικό. Είσαι μωρό. Και ακόμη δεν μιλάς. Οταν είσαι μωρό, όλες σου οι ανάγκες φαίνονται μέσα από τα μάτια σου και την αστεία ομιλία σου. Μεγάλα μάτια μπλε. Που στην ταυτότητα γράψανε «χρώμα οφθαλμών καστανό». Γιατί στο αστυνομικό τμήμα δεν κάνανε ούτε τον κόπο να σε κοιτάξουν όταν έβγαλες την καινούργια ταυτότητα. Καλύτερα. Παρέμεινες ένας πίνακας που μόνο λίγοι είδαν. Μα πώς είναι δυνατόν να μη βλέπετε τόση ομορφιά; Θέλεις να ζήσεις – πόσο το θέλω και εγώ. Κρατιέσαι με το αριστερό σου χέρι, το καλό. Το δεξί ακόμη δεν μπορεί. Αλλά θα μπορέσει. Θυμάμαι που έλεγες για πλάκα, «ο τάδε είναι το δεξί μου χέρι. Αλλά εγώ είμαι αριστερόχειρας». Ξυπνάς, τρως, κοιμάσαι, ξυπνάς, τρως, κοιμάσαι. Είσαι το μωρό μου. Σε πλένω και σε σκουπίζω. Κάποια στιγμή θα σε ξυρίσω και θα σου βάλω κολόνια. Θα βάλω κι εγώ. Να μυρίσει όλο το δωμάτιο. Ολο το νοσοκομείο. Ολη η πόλη. Από πάντα η ίδια κολόνια. Από πάντα μπαμπάς. Από πάντα γιος. Ο δικός μου μπαμπάς. Ο δικός μου γιος. Πώς μυρίζει η αγάπη; Μυρίζει ξύλο, κολόνια, αντηλιακό καρύδα ή ποτισμένος άνηθος ή μανό για τα νύχια που στη Θεσσαλονίκη το λέγαμε όζα. Μυρίζει όμοια με ό,τι σε κάνει να ησυχάζεις για λίγο και να νιώθεις ασφαλής. Μία από τις επιπτώσεις της αγάπης είναι η ασφάλεια. Που με τη σειρά της γεννά μεγαλύτερη αγάπη. Και μεγαλύτερη ασφάλεια. Κι άλλος κύκλος. Ησυχία, φασαρία, ησυχία… Τελικά δεν είναι εύκολο να ησυχάζεις. Και να μυρίζεις. Θέλω να με πάρεις από το χέρι και να πάμε μια βόλτα που δεν θα τελειώνει και θα παίζει σε επανάληψη. Πόσα πολλά δεν μου έχεις πει και πόσα πολλά θέλω να σου πω. Σε αγαπάω. Σ’ αγαπάω επειδή είσαι μωρό και δεν μπορείς να μιλήσεις. Επειδή δεν έμαθες ποτέ να μιλάς σωστά. Επειδή δεν μπορούσες να βάλεις σε όμορφη σειρά όλα όσα ήθελες να πεις. Και συνήθως τα στραπατσάριζες. Τώρα που με βλέπεις να μεγαλώνω, που σε βλέπω να μεγαλώνεις, σε αγαπάω πιο πολύ επειδή δεν ντρέπεσαι και μου ζητάς να σε κρατάω για να πας στην τουαλέτα – πόσο πιο πολύ σε αγαπάω τώρα… Τώρα που καταλαβαίνω. Τώρα που καταλαβαίνεις. Ατιμο το σώμα που μεγαλώνει. Σφάλμα μεγάλο και ασυγχώρητο. Πώς να στο εξηγήσω. Μόνο με κλάματα μπορώ να σου μιλήσω. Και κλαις κι εσύ, μάτια δυσανάλογα μεγάλα. Και κλαίμε μαζί. Και μιλάμε πιο πολύ από ποτέ, κλαίγοντας. Γεμίζει το δωμάτιο βουβά φωνακλάδικα δάκρυα. Κοιταζόμαστε και κλαίμε. Κοιταζόμαστε και χαμογελάμε και κλαίμε μαζί. Βρέχει όλη μέρα στο σπίτι. Μέσα και έξω. Οταν ήμασταν μικρά και έβρεχε, ξαπλώναμε και κοιτούσαμε ανάποδα από ένα τζάμι, τις στάλες να έρχονται προς τα πρόσωπά μας. Τα ίδια και όταν χιόνιζε. Και μετά βγαίναμε και αγοράζαμε ένα Twix, που τότε το λέγανε Raider. Οι άνθρωποι θέλουμε, αλλά δεν ξέρουμε πώς. «Λυπάμαι μόνο γιατί άφησα να περάσει ένα πλατύ ποτάμι μέσα από τα δάχτυλά μου χωρίς να πιώ ούτε μια στάλα». Τώρα, όταν βρέχει μέσα στο σπίτι – σαν σήμερα, ανοίγω το στόμα μου και κοιτάζω προς τα πάνω. Για να προλάβω μερικές στάλες. Αν τύχει και με δει κανένας, κάνω ότι χασμουριέμαι. Με κοίταξες και αυτή τη φορά δεν χασμουρήθηκα. Ολοι έχουμε μια στιγμή μέσα στη μέρα που θέλουμε να πλαντάξουμε. Και σου το έδειξα. Και πλαντάξαμε μαζί. Είσαι το πιο αστείο μωρό όταν κλαις. Αλλά φοβάμαι. Φοβάμαι για σένα και αυτά που θα συναντήσεις. Φοβάμαι πως μπορεί να μη σε καταλάβουν. Ερχεται κόσμος και σε βλέπει. Φίλοι, γείτονες, συνάδελφοι. Μα τι ωραίο μωρό είναι αυτό; Μιλάς, περίεργα, δεν βγάζει κανένας μας νόημα. Μα αφού είσαι μωρό, πώς γίνεται να μιλάει σωστά ένα μωρό; Είσαι αστείος. Σου λέω ιστορίες που δεν τις ξέρεις. Απλές ιστορίες. Πως υπήρξα παιδί, μαθητής, έφηβος, φοιτητής, φαντάρος, εραστής, σύζυγος, μπαμπάς. Για να ξέρεις τι σε περιμένει όταν βγεις στον εκεί κόσμο. Σκέφτομαι πόσο παράλογο είναι, εγώ, που ήμουν ο πρώτος της τάξης στη φυσική, την έκθεση, τη γεωμετρία και να μην μπορώ να σου τα εξηγήσω όλα. Να μην μπορώ να απαντήσω στο «γιατί είναι έτσι ο κόσμος». Να σε κοιτάζω και να μην μπορώ να κάνω τίποτα. Μου λέει ο γιατρός «θα σας καλέσω σε λιγάκι» και μου φαίνεται το μεγαλύτερο λιγάκι του κόσμου. Δεν είσαι καλά; Τι έχει το μωρό μου; Οσο τον περιμένω, σκέφτομαι πως έπρεπε να σκοτώνουν τους αγγελιαφόρους. Μου λένε πόσο πολύ μοιάζουμε. Μου φαίνεται άχρηστο. Τα ίδια λέγανε και για τον παππού. Η μοίρα των αρσενικών είναι να μοιάζουν. Ματάκια, μαλλάκια, ποδαράκια… Τώρα που είδα το μωρό μου, όλα έχουν υποκοριστικά. Κάποια στιγμή, το βράδυ, μέσα στον ύπνο σου, τίναξες το χεράκι σου. Στο κράτησα. Το τράβηξες. Σαν να πήγες να το φιλήσεις. Είσαι το μωρό μου και πια αυτό δεν αλλάζει. Τώρα κοιμάσαι λίγο. Σηκώνομαι να δω αν αναπνέεις. Ο μικρός σου θώρακας ανεβοκατεβαίνει συνέχεια σαν να χοροπηδάει μέσα του ένα θηρίο. Παλεύεις. Εσύ δεν είσαι μωρό, είσαι θηρίο. Το δικό μου θηρίο. Για τώρα και για πάντα. Καληνύχτα μωρό μου. Πότε ήταν που σε πρωτοείδα, πότε ήταν που με πρωτοείδες… Το καλοκαιρινό αγόρι-μπαμπάς, που βαριότανε να σε περιμένει να μαζεύεις μύδια, χαϊδεύει ένα άλλο καλοκαιρινό αγόρι-μπαμπά. Που δεν ξέρει τι θα γίνει αύριο. Γι’ αυτό και τον χαϊδεύει. Και κάνει ένα «αχ» ο κόσμος…