Ο Ντέιβιντ Μπάουι με δικά τους λόγια

«Ηταν από τους ελάχιστους καλλιτέχνες που μπορούσαν να πειραματίζονται σε όλα τα μουσικά είδη, από το glam rock μέχρι τη σόουλ (“Young Americans”). Οπαδός του hard rock και του πανκ, τα οποία ποτέ δεν ξέχασε στη διαδρομή του, επιχείρησε ως ο απόλυτος χαμαιλέων στροφή και στη χορευτική ποπ (“Let’s dance”). Το 1990, πάλι, έκανε πειράματα και με την electronica.
Αλλά δεν έβγαλε ποτέ τυχαία ένα τραγούδι απλώς για να πουλήσει. Γι’ αυτό και θα μείνει ως συνώνυμο της art rock. Ηδη από τη δεκαετία του 1960 η προβολή της μουσικής του στις περσόνες που άλλαζε ήταν μέρος ενός καλλιτεχνικού σχεδίου.
Από τότε βρήκε τον τρόπο να κάνει δικά του τα ρεύματα της εποχής. Μη νομίσουν πάντως πολλοί ότι ήταν τόσο δημοφιλής εξαρχής στην Ελλάδα. Οταν στις αρχές του 1970 κυκλοφορήσαμε στην RCA τα πρώτα τραγούδια του οι πωλήσεις ήταν κάτω των 120 δίσκων. Στην Ελλάδα άρχισε να πουλάει με το “Gasoline” και το “Let’s dance”».  

«Θρύλοι σαν τον Ντέιβιντ Μπάουι πέρασαν ελάχιστοι στην ιστορία της μουσικής. Είμαι βέβαιος πως ψυχές σαν τη δική του έρχονται για να μας εκπαιδεύσουν και να προσφέρουν για την εξέλιξή μας σε όλα τα επίπεδα. Δεν χρειάζεται να υπογραμμίσω ότι το έργο του Ντέιβιντ Μπάουι, από τον πρώτο τίτλο που έφερε και τ’ όνομά του μέχρι και τον τελευταίο, είναι ένας ανεκτίμητος πνευματικός θησαυρός.
Η διορατικότητά του είτε εκφραζόταν στιχουργικά είτε μέσα από την καινοτομία του καλλιτέχνη, έβαζε νέα πρωτοπόρα θεμέλια στην ιστορία της rock μουσικής και όχι μόνο, επηρεάζοντας όλους τους δημιουργούς που ακολούθησαν σε όλο το φάσμα της καλλιτεχνικής έκφρασης.
Αυτή, αν μη τι άλλο, είναι μια ιδιότητα των ανθρώπων που με τη φωτισμένη τους ύπαρξη καθορίζουν τις τάσεις και τις κατευθύνσεις στο δυναμικό πεδίο των τεχνών.
Πριν από δύο ημέρες έβλεπα το καινούργιο του βιντεοκλίπ, το “Lazarus”, αν δεν κάνω λάθος. Κάποια στιγμή γύρισα και ψιθύρισα: “Αυτός είναι ο τελευταίος δίσκος του Ντέιβιντ Μπάουι”.
Από το πρώτο κιόλας single με τίτλο “Blackstar” ήταν ξεκάθαρο ότι ο υπέροχος αυτός άνθρωπος μας αποχαιρετά με όλη του την εντιμότητα και την αξιοπρέπεια. Αφήνοντάς μας πίσω τη λάμψη του να μας καθοδηγεί στο σκοτεινό τούνελ του μοντέρνου και πολιτισμένου μας κόσμου».

«Τον είπαν χαμαιλέοντα, επειδή μπορούσε να αλλάζει την εικόνα και τη μουσική του για να ικανοποιεί το κοινό αίσθημα. Τον είπαν εκτός χρόνου, επειδή υπερέβαινε τη δουλειά του κρατώντας απόσταση από αυτήν. Προσκάλεσε τους ακροατές να προβληματιστούν για το φύλο και τη σεξουαλικότητα, την τρέλα και τη φύση της διασημότητας. Μπορούσε να δουλεύει με ό,τι βρισκόταν γύρω του για να φτιάξει κάτι καινούργιο: αυτή ήταν η ιδιοφυΐα του.
Στη διάρκεια της καριέρας του βρήκε ένα τεράστιο ακροατήριο, το οποίο προκαλούσε συνεχώς. Το “Blackstar” είναι ένα μανιφέστο μιας ζωής στην κόψη του θανάτου (το γνωρίζουμε πλέον). Του αποτίουμε φόρο τιμής ακούγοντάς το».

(Συγγραφέας του «David Bowie in Darkness», 2015)

«”Kάτι συνέβη την ημέρα που εκείνος πέθανε/ Ενα πνεύμα σηκώθηκε ένα μέτρο και παραμέρισε/ Κάποιος άλλος πήρε τη θέση του και γενναία έκλαψε: Είμαι ένα Μαύρο Αστρο”. Οι στίχοι είναι από το αριστούργημα που κυκλοφόρησε πριν από δύο ημέρες ο Μπάουι.
Κι ενώ θα μπορούσε να μιλάει ειρωνικά για τον μεσσιανισμό κάθε είδους, στο βιντεοκλίπ ο νεκρός ήρωας είναι ένας αστροναύτης, ο Μajor Tom ίσως, ένας από τους πρώτους ήρωες-μεταμφιέσεις του. Ο Μπάουι έπαιζε πάντα με ήρωες που έχουν κάτι το εξωγήινο ή το υπεργήινο, που μεταφέρουν ένα (μάλλον δυσοίωνο) μήνυμα σε μας. Ειρωνευόμενος όμως πάντα την έννοια του Θεού ή του ειδώλου.
Ο θάνατός του, λοιπόν, είναι η τελευταία του μεταμφίεση. Οσοι ακούσαμε όλο χαρά το Σάββατο το νέο άλμπουμ και παρασυρθήκαμε από τα αινίγματα των στίχων, αισθανόμαστε σήμερα σαν τυχεροί – άτυχοι φιλοξενούμενοι στο δείπνο της ανακοίνωσης της φυγής του».