Αφορμή για να εκτυλιχθεί η σύγχρονη αστική περιπέτεια

Το υλικό που πραγματεύεται το βιβλίο είναι αχανές καθώς παρελαύνει όλη η ιστορία του τόπου, αλλά ο Κωστόπουλος το ελέγχει, το διανθίζει και το διαβαθμίζει έτσι ώστε να παραχθεί νόημα. Σε τελευταία ανάλυση μοιάζει σαν το μελόδραμα της ζωής να παίζεται γύρω από το παιχνίδι ή αντιστρόφως σαν το ίδιο το παιχνίδι να συμπυκνώνει το δράμα της ζωής: ατυχίες, πρόσκαιρη δόξα, καταστροφή, παραλυτική χαρά και απελπισία, συμμετοχή και εξοβελισμός, έρωτας και ερωτισμός, βία και αγαλλίαση, όλα σχοινοβατούν στο ποδόσφαιρο και αντιστοίχως στην πραγματική ζωή. Ο Κωστόπουλος αποφεύγει τις νοσταλγικές ντοπιολαλιές και γράφει σε μια γλώσσα σύγχρονη αστική – τη δική μας γλώσσα. Η ματιά είναι ενίοτε μακροσκοπική (η μεγάλη Ιστορία), συνηθέστατα όμως εστιάζει στην καθημερινότητα και στα απλά επεισόδια της ζωής. Η γλώσσα του είναι κοφτή, ενίοτε λυρική και προδίδει γνώση της κοινωνίας και των μετασχηματισμών της. Υπάρχει χιούμορ, υπάρχει κάποια μελαγχολία, αλλά αποφεύγεται η εύκολη καταφυγή στην ηθογραφία που έχει καταταλαιπωρήσει την ελληνική λογοτεχνία. Ο Κωστόπουλος, αν και αντλεί από τον Δημήτρη Χατζή, τον Σωτήρη Δημητρίου, ολίγον από τον Κουμανταρέα και πολύ από τον συγχωρεμένο Κωστή Παπαγιώργη, αν και αναφέρεται ευθέως στη σχέση συγγραφέων όπως ο Καμί και ο Αναγνωστάκης με το ποδόσφαιρο, φτιάχνει τον δικό του βιωμένο κόσμο. Το βιβλίο θα κέρδιζε πάντως αν απέφευγε ορισμένες λαϊκότροπες λυρικές εξάρσεις εν είδει αποφθέγματος.

Αναμφίβολα έχουμε εδώ ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα της αναγέννησης του ελληνικού διηγήματος που μπορεί να διαβαστεί άνετα ακόμη και από όσους είναι αδιάφοροι για το ποδόσφαιρο ή ακόμη και από εκείνους που το έχουν μισήσει. Το παιχνίδι είναι απλώς η αφορμή για να εκτυλιχθεί η σύγχρονη αστική περιπέτεια ή ακόμη η ίδια η παιχνιδίζουσα ανθρώπινη περιπέτεια, όπως θα έλεγε ο ολλανδός στοχαστής Γιόχαν Χουιζίνγκα (Homo Ludens, «Ο άνθρωπος και το παιχνίδι», εκδ. Γνώση, 1989).