Λίγη ώρα μετά την ανακοίνωση των εκλογικών αποτελεσμάτων στην Ισπανία, ο Αλέξης Τσίπρας επικοινώνησε τηλεφωνικά με τον επικεφαλής του Podemos, Πάμπλο Ιγκλέσιας.
«Ο δρόμος για τον σχηματισμό προοδευτικής κυβέρνησης είναι πλέον ανοιχτός» είπε ο έλληνας Πρωθυπουργός κατά τη διάρκεια της συνομιλίας με τον Ιγκλέσιας. Το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο. Το Podemos έπρεπε να επιδιώξει σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας ή ακόμα και ανοχής, με τους Σοσιαλιστές, την Ενωμένη Αριστερά και άλλα μικρότερα περιφερειακά σχήματα της Αριστεράς.
Το αδελφό ισπανικό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ στην πρώτη του εκλογική αναμέτρηση βρέθηκε στην τρίτη θέση, καταγράφοντας ποσοστό λίγο πάνω από 20%. Την ίδια στιγμή, τα παραδοσιακά κόμματα, το δεξιό Λαϊκό και οι Σοσιαλιστές, βρέθηκαν σε ιστορικά χαμηλά. Ο σχηματισμός κυβέρνησης συνεργασίας αποτελεί μονόδρομο, αλλά ταυτόχρονα και μια δύσκολη εξίσωση. Σύμφωνα με το σκεπτικό του Τσίπρα, σε διάστημα μικρότερο του ενός μήνα στην Ιβηρική Χερσόνησο έπρεπε να συνεχιστεί το πείραμα που ξεκίνησε από την Πορτογαλία. Κυβέρνηση Σοσιαλιστών, με την ανοχή του αριστερού Μπλόκου και του ΚΚ Πορτογαλίας.
Μια τέτοια συνεργασία, δηλαδή της Αριστεράς με τη Σοσιαλδημοκρατία, θεωρείται στο πρωθυπουργικό επιτελείο ως ένας απαραίτητος κρίκος στην αλυσίδα για την ανατροπή της πολιτικής τής λιτότητας σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.
Εγκλωβισμένος. Την ίδια πάντως στιγμή που ο Τσίπρας προσπαθεί να πετύχει στην Ευρώπη τη σύσφιξη των σχέσεων μεταξύ Σοσιαλιστών και Αριστεράς, στο εσωτερικό οι συνεργασίες του έχουν εγκλωβιστεί στα δεξιά. Δυνάμεις διαθέσιμες από τα αριστερά δεν υπάρχουν, αφού το ΚΚΕ έχει αποκλείσει οποιαδήποτε κυβερνητική συνεργασία εδώ και χρόνια, ενώ και από το Μαξίμου εκτιμούν πως όσες δυνάμεις μπορούσαν να αντληθούν από τα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ, αντλήθηκαν το καλοκαίρι του 2012. Αντίθετα, πλέον έχουν αρχίσει οι εκροές προς αυτή την κατεύθυνση, κάτι που δείχνει η αύξηση της εκλογικής δύναμης του Περισσού στις δύο φετινές εκλογικές αναμετρήσεις.  
Η συνεργασία με τους ΑΝΕΛ μοιάζει παρά φύσιν, κυρίως στους ευρωπαίους Σοσιαλιστές, οι οποίοι δυσκολεύονται να αντιληφθούν την ελληνική ιδιαιτερότητα του Μνημονίου - Αντιμνημονίου, που κυριάρχησε στην πολιτική ζωή της χώρας την τελευταία πενταετία.
Παράλληλα, το ΠΑΣΟΚ δεν φαίνεται να συμπεριλαμβάνεται στους δυνάμει κυβερνητικούς εταίρους του ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε το ίδιο μοιάζει να ενδιαφέρεται, αλλά και στο Μαξίμου θεωρούν πως δεν έχει εγκαταλείψει ακόμη τα βαρίδια του πρόσφατου παρελθόντος, άρα μια τέτοια συνεργασία θα ήταν βλαπτική για τους ίδιους. Τα ίδια ισχύουν λίγο - πολύ και για το άλλο ελληνικό κόμμα που ανήκει στην ευρωομάδα των Σοσιαλιστών, Το Ποτάμι. Για το κόμμα του Σταύρου Θεοδωράκη υπάρχει ακόμη χειρότερη άποψη στα ηγετικά κυβερνητικά κλιμάκια, καθώς το θεωρούν «ακραίο, νεοφιλελεύθερο μόρφωμα και όχι κόμμα του Κέντρου».
Διά της εις άτοπον επαγωγής προκύπτει πως ο μόνος πιθανός κυβερνητικός εταίρος που εκπροσωπείται στην παρούσα Βουλή, είναι η Ενωση Κεντρώων του Βασίλη Λεβέντη. Κατά περιόδους, κυβερνητικά στελέχη - ιδίως ο υπουργός Επικρατείας Αλέκος Φλαμπουράρης - δεν φείδονται θετικών σχολίων για τον Λεβέντη. Ομως και πάλι, ο λόγος και η πολιτική τοποθέτηση του αρχηγού της ΕΚ δεν θυμίζουν και πολύ σοσιαλδημοκρατικό ευρωπαϊκό κόμμα, αλλά μοιάζουν περισσότερο με καρικατούρα των Φιλελευθέρων του Ελευθερίου Βενιζέλου.  
Η διάταξη του πολιτικού σκηνικού δυσκολεύει την εγχώρια προσέγγιση με τη σοσιαλδημοκρατία, στρέφοντας αναγκαστικά τον Αλέξη Τσίπρα στην αναζήτηση άλλων λύσεων, κυρίως, προς τη λαϊκιστική Κεντροδεξιά, ακυρώνοντας στην πράξη το ιβηρικό πείραμα που ο ίδιος χειροκρότησε.   
Το χρονικό της προσέγγισης. Το φλερτ έχει αρχίσει μέσα από διαύλους επικοινωνίας που είχαν ανοίξει στον ΣΥΡΙΖΑ με τις αριστερές πτέρυγες αυτών των κομμάτων, πριν ακόμα γίνει κυβέρνηση.
Στη συνέχεια τα κανάλια αυτά μεταφέρθηκαν στις Βρυξέλλες. Το Ευρωκοινοβούλιο έγινε ο χώρος των ζυμώσεων ανάμεσα στις δύο πλευρές. Πρωταγωνιστές, ο πρόεδρος της ευρωομάδας τον Σοσιαλιστών Τζιάνι Πιτέλα και ο Δημήτρης Παπαδημούλης. Ο ιταλός πολιτικός ήταν εκείνος που στήριξε -σε σημείο παρεξηγήσεως - τις προσπάθειες του Αλέξη Τσίπρα κατά την περίοδο της διαπραγμάτευσης, αλλά και άνοιξε τις πόρτες για συνεννόηση με δύο μεγάλα κυβερνητικά κόμματα. Το ιταλικό Δημοκρατικό του Ματέο Ρέντσι και το γαλλικό Σοσιαλιστικό του Φρανσουά Ολάντ. Αντίθετα, βρήκαν κλειστές πόρτες από το SPD και τον πρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς, μέσω του οποίου προσπάθησαν να διασπάσουν τη σκληρή γερμανική στάση.
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από