ΕΤΟΣ ΑΝΑΣΥΝΘΕΣΗΣ

ασάφεια βολεύει τους πολιτικούς. Αν οι προθέσεις σου δεν διακρίνονται, αυτό επιτρέπει κινήσεις τακτικής και αιφνιδιασμούς. Για τους ψηφοφόρους όμως ή, μια και εκλογές δύσκολα θα έχουμε φέτος, για τους πολίτες τα πράγματα είναι διαφορετικά. Αυτοί θέλουν ορατότητα. Να ξέρουν δηλαδή πού πάνε – ή πού τους πάνε. Η ορατότητα, το καθαρό αφήγημα, είναι αναγκαίο και στην οικονομία. Εκεί η θολούρα σκοτώνει.

Αν είχε κάτι η φετινή Πρωτοχρονιά ήταν αυτή την ξεχωριστή ορατότητα του ελληνικού χώρου. Ουρανοί καθαροί ώς εκεί που φτάνει το βλέμμα. Μαζί με μια θερμοκρασία αρκετά ψυχρή για να σε ξυπνάει, χωρίς όμως να σε παγώνει. Τη μεγάλη ανατριχίλα τη ζήσαμε άλλωστε – και μάλιστα πολλαπλώς – το 2015. Το 2016 η καρδιά μας δεν έχει ζεσταθεί. Αλλά θα θέλαμε η χρονιά να οδηγεί κάπου.

Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα για τη χώρα. Το να γίνει ορατή η μελλοντική διαδρομή της. Η κυβέρνηση το ξέρει και γι’ αυτό επείγεται να κλείσει την αξιολόγηση. Ωστόσο αυτή δεν μπορεί να γίνει – σκέφτεται κανείς το Ασφαλιστικό και τα υπολειπόμενα ζητήματα των κόκκινων δανείων – με όρους Προκρούστη. Ούτε – σκέπτεται κανείς τις ιδιωτικοποιήσεις – με επιφανειακά πασαλείμματα.

Φυσικά, το ερώτημα είναι αν η συμπολίτευση – τόσο αριθμητικά όσο και με αναφορά την ποιοτική της σύνθεση – μπορεί ως έχει να ανταποκριθεί σε αυτές τις προκλήσεις. Ηδη γίνεται μια συζήτηση για ανοίγματα, που θέλει κανείς να ελπίζει ότι δεν θα περιοριστεί σε τσιμπολόγημα στελεχών και ομάδων από τον αποδεκατισμένο κεντροαριστερό χώρο. Την ίδια ώρα η ευρύτερη αντιπολίτευση είναι σε φάση ανασυγκρότησης. Η ΝΔ έχει να λύσει το κεφαλαιώδες ζήτημα της ηγεσίας. Το ΠΑΣΟΚ πρέπει να ξεφύγει από την αυτοϊκανοποίηση του πολιτικού ρετρό. Το Ποτάμι να ξαναβρεί τον αρχικό ταχύ του βηματισμό και τα πατήματά του σε αποκρυσταλλωμένο πλέον πεδίο.  

Το 2016 θα μπορούσε λοιπόν, σε μια αισιόδοξη εκδοχή, να είναι έτος ανασύνθεσης – ύστερα από μια χρονιά που φλερτάρισε με την, όχι πάντα δημιουργική, καταστροφή.