«Αν δεν δεις τον καλλιτέχνη στη σκηνή, δεν τον γνωρίζεις»

«Φοβάμαι να μη μείνω μόνη μου και αυτό που ονειρεύομαι είναι να σταματήσω να φοβάμαι». Ακόμη κι αν η σκέψη της 31χρονης Ελεωνόρας Ζουγανέλη ακούγεται πολύ «ιντελεκτουέλ» ή σκοτεινή, εκφράζει την αλήθεια της στιγμής: την αποδοχή και την επιτυχία που ζει μια από τις πιο εξωστρεφείς τραγουδίστριες της σύγχρονης σκηνής. Οσο διατυπώνει τις σκέψεις της, η Φωτεινή Βελεσιώτου την παρατηρεί καπνίζοντας το τσιγάρο της χωρίς να τη διακόψει. «Εγώ δεν φοβάμαι τίποτα. Είναι κάτι που μου το έμαθε η ζωή. Το μόνο που με ανησυχεί είναι να είναι υγιείς οι κοντινοί μου άνθρωποι» λέει. Ισως να είναι το μοναδικό σημείο απόκλισης των δύο τόσο διαφορετικών ερμηνευτριών, οι οποίες αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους φέτος τον χειμώνα. Εκείνο το χειμωνιάτικο απόγευμα στο Φίλιον όση ώρα πίναμε καφέ και συζητούμε για το πώς κατάφεραν να γεφυρώσουν τις αντιθέσεις τους, αναδύονταν όλα εκείνα που τις ένωσαν. Και τελικά είναι πολλά.

Μόνο σε πρώτη ανάγνωση είναι κόντρα
η συνεργασία σας…

Ελεωνόρα Ζουγανέλη: Είχα διάθεση να μοιραστώ πράγματα αυτή τη χρονιά. Πέρυσι ήμουν απορροφημένη με το θέατρο (σ.σ.: υποδυόταν την Εντίτ Πιαφ στο Εθνικό Θέατρο). Οι συνεργασίες για μένα είναι ουσιαστικό πράγμα και αν δεν υπάρχει διάθεση να συμβούν με τρόπο που να καταδεικνύει την ουσία, καλύτερα να μην προχωρούν. Το έναυσμα ήταν ο Μίνως (Μάτσας), ο οποίος μόλις είχε ολοκληρώσει τον δίσκο της Φωτεινής – σε στίχους της Ελένης Φωτάκη. Στην αρχή μου φάνηκε κουλή η ιδέα. Μετά σκέφτηκα ότι ωραία είναι που μας ενώνουν αυτοί οι δύο δημιουργοί. Μάλιστα τον πρώτο καιρό σκεφτήκαμε να κάνουμε κάτι όλοι μαζί, αλλά μετά διώξαμε τους δημιουργούς και μείναμε μόνο οι τραγουδιστές.

Τι σας χωρίζει και τι σας ενώνει;

Ελ.Ζ.: Μας χωρίζουν πολλά πράγματα, αλλά αυτό είναι και μια πρόκληση. Είναι πολύ ωραίο που υπάρχουν άλλα βιώματα και η καθεμία έχει άλλες προσλαμβάνουσες. Μας ενώνει η μουσική και αυτό είναι το πιο σημαντικό.

Φωτεινή Βελεσιώτη: Εγώ είμαι άκαμπτη πάνω στη σκηνή. Η Ελεωνόρα είναι αεικίνητη. Τη χαζεύω. Θαυμάζω την τραγουδιστική της δεινότητα και την κίνησή της συγχρόνως – ένα πράγμα που εγώ δεν έχω.

Η μια γνώρισε την αποδοχή και την επιτυχία στα 25 και η άλλη όταν είχε περάσει τα 50 χρόνια.

Φ.Β.: Εγώ είμαι παγκόσμια πρωτοτυπία. Μέχρι το 2004 ήμουν δασκάλα. Είχα τους μαθητές μου, τα παιδιά μου, έπαιρνα τη βάρκα μου και πήγαινα για ψάρεμα. Ησύχαζε το μυαλό μου. Πήγαινα σε μικρά ταβερνάκια και τραγουδούσα – αυτή ήταν η σχέση μου με το τραγούδι. Βγαίνω στη σύνταξη, τραγουδάω τις «Μέλισσες» (Γιώργος Καζαντζής – Ελένη Φωτάκη) και έχασα την ησυχία μου. Αντε ξανά από την αρχή. Δεν την ήθελα ούτε κυνηγούσα την επιτυχία. Εχασα την αυτονομία μου, την αποστασιοποίησή μου. Βρήκα βέβαια την αναγνωρισιμότητα, την αποδοχή και νέα παιδιά με ταλέντο. Είναι κάτι σαν επανεκκίνηση. Ομως δεν έχω κανένα όνειρο. Υγεία θέλω να έχω εγώ και τα αγαπημένα μου πρόσωπα.

Ελ.Ζ.:  Εγώ είμαι σε πολύ διαφορετικό στάδιο. Σε φάση δημιουργίας. Κάνω όνειρα – σχέδια για το αύριο. Η φαντασία μου είναι σε εγρήγορση. Είμαι σε συνεχή κίνηση. Ισως γι’ αυτό μου αρέσει να αλλάζω τα πράγματα γύρω μου. Οταν αρχίζω να βολεύομαι τα αλλάζω όλα, μαέστρο, μπάντα! Δεν επαναπαύομαι.

Η κουβέντα περιστρέφεται για αρκετή ώρα γύρω από την αγωνία του πειραματισμού. Κάπου εδώ «επιστρέφουμε» στο ποπ ξεκίνημα της Ελεωνόρας, για το οποίο κατηγορήθηκε. Εχει ακούσει και η ίδια πολλές φορές προφανώς ότι το ρεπερτόριό της δεν ήταν αντάξιο της φωνής της. «Ναι, κατηγορήθηκα, αλλά δεν με νοιάζει. Τότε ήθελα να πω αυτά και ενδεχομένως στο μέλλον αν μου αρέσει ένα τραγούδι  να το πω χωρίς να σκεφτώ σε ποιο είδος ανήκει». Είναι ένα ακόμη στοιχείο στο οποίο συγκλίνουν οι τόσο διαφορετικές ερμηνεύτριες οι οποίες λένε εν χορώ «ότι αυτά που μας χωρίζουν, αυτά μας ενώνουν». Η Φωτεινή Βελεσιώτου εξηγεί: «Το γνωρίζαμε αυτό από την αρχή. Ακόμη και οι οκτάβες όπου τραγουδάμε είναι διαφορετικές. Ομως θέλαμε πολύ να συνεργαστούμε και πιστέψαμε σε αυτό. Είχαμε καθαρές σκέψεις και διάθεση». Το σεκόντο ανήκει στην Ελεωνόρα: «Η διάθεσή μας ήταν να πετύχει το πρόγραμμα για να περάσει καλά ο κόσμος. Να ενταχθεί στην ομάδα που έχουμε δημιουργήσει». «Δεν πρέπει να περνάει καλά μόνο ο κόσμος, αλλά κι εμείς», καταλήγει η Φωτεινή Βελεσιώτου.

Νιώθετε ότι πετύχατε τη χημεία ακροατηρίου – σκηνής;

Φ.Β.: Αναμφισβήτητα. Και σε αυτό βοήθησε και η παρουσία του Δημήτρη Υφαντή, ο οποίος είναι ο καταλύτης. Η ήρεμη δύναμη, η μεγάλη αγκαλιά.

Ελ.Ζ.:  Οχι μόνο αυτό. Μαθαίνουμε πράγματα από εκείνον όπως πώς να κάνουμε δεύτερες φωνές. Είναι γλυκύτατος.

Φ.Β. Ξέρεις, πολλές φορές συζητάμε και λέμε ότι τελικά αν δεν δούμε έναν καλλιτέχνη πάνω στη σκηνή, δεν τον γνωρίζουμε πραγματικά. Στη σκηνή ξεγυμνώνεται.

Μπορεί απλώς να μεταμορφώνεται;

Ελ.Ζ.:  Θα συμφωνήσω με τη Φωτεινή. Ξεγυμνώνεται, δεν μεταμορφώνεται. Ο καλλιτέχνης έχει δικαίωμα να κάνει ό,τι θέλει πάνω στη σκηνή και φυσικά ο θεατής να εισπράξει ό,τι βλέπει και να κρίνει. Η έκθεση έχει ρίσκο, αλλά και ελευθερία.

Φ.Β.: Αρκεί να θέλει να εκτεθεί και να μην κρύβεται επιμελώς.

Και οι δύο απολαμβάνετε την επιτυχία και στην επαρχία, παρ’ όλο που τα ραδιόφωνα δεν είναι φιλικά στο είδος που τραγουδάτε.

Ελ.Ζ.:  Είναι αλήθεια αυτό. Ομως καταλήγω να σκέφτομαι ότι ακόμη και αυτές οι λίγες εξαιρέσεις των σταθμών που παίζουν τη μουσική μας είναι αρκετές, όταν βλέπω την αποδοχή σε όλη την Ελλάδα.

Φ.Β.: Ε, πάντα έτσι ήταν. Τα ραδιόφωνα της επαρχίας έπαιζαν περισσότερο εμπορικά πράγματα. Αλλά τραγουδάω έξι μέρες την εβδομάδα, οπότε μάλλον και αυτό το λίγο λειτουργεί.