Ο εχθρός ζει ανάμεσά τους

Το βίντεο ανοίγει με μια τετριμμένη σκηνή. Σε πρώτο πλάνο, δεκάδες Παλαιστίνιοι, με καλυμμένα τα πρόσωπα, πετούν πέτρες προς την κατεύθυνση ενός τζιπ του ισραηλινού στρατού, κατόπιν κρύβονται πίσω από έναν κάδο απορριμμάτων που έχουν «ξαπλώσει» στη μέση του δρόμου. Στο φόντο, οι γυμνοί λόφοι της Ραμάλας στη Δυτική Οχθη. Η χορογραφία είναι γνωστή, αλλά κάποιοι από τους πρωταγωνιστές θα αλλάξουν τη ροή της. Φορούν τζιν και τισέρτ και έχουν κουφίγιες δεμένες γύρω από το πρόσωπο, αλλά ξαφνικά τραβούν όπλα και αρχίζουν τις συλλήψεις.

Είναι ισραηλινοί στρατιώτες μεταμφιεσμένοι σε Αραβες, ανήκουν στις «μίστα’αρβίμ», επίλεκτες μονάδες του ισραηλινού στρατού εκπαιδευμένες ώστε να επεμβαίνουν «ινκόγκνιτο» στα παλαιστινιακά εδάφη. Ανοίγουν πυρ στον αέρα για να διαλύσουν το πλήθος. Ξυλοκοπούν έναν νεαρό Παλαιστίνιο που αντιστέκεται. Ενας στρατιώτης με πολιτικά, μάλιστα, του φυτεύει μια σφαίρα στον αριστερό μηρό. Ενας άλλος Παλαιστίνιος, τραυματισμένος στο κεφάλι, σέρνεται άτσαλα προς την κατεύθυνση ενός ασθενοφόρου. «Μέσα σε 17 δευτερόλεπτα η μονάδα Ντουβντενάβ συνέλαβε τρεις Παλαιστινίους που επετίθεντο στην οδό της Ιερουσαλήμ – και όλοι οι άλλοι διαλύθηκαν» διακήρυξε ικανοποιημένος λίγες ώρες αργότερα ο αντισυνταγματάρχης Πίτερ Λέρνερ, εκπρόσωπος του στρατού, μέσω twitter.

Η επιχείρηση – αστραπή, που πραγματοποιήθηκε στις 7 Οκτωβρίου κοντά στο σημείο ελέγχου του Μπέιτ Ελ, βιντεοσκοπήθηκε από πολλούς δημοσιογράφους και έγινε σύντομα «πρωτοσέλιδο» στα σόσιαλ μίντια, προσφέροντας μια ασυνήθιστη δημοσιότητα στους ισραηλινούς «μίστα’αρβίμ». Κυριολεκτικά, επισημαίνει η γαλλική «Φιγκαρό», ο νεολογισμός αυτός σημαίνει «εκείνοι που ζουν ανάμεσα στους Αραβες». Στη στρατιωτική αργκό, παραπέμπει στους στρατιώτες και τους μεθοριακούς φρουρούς που επιλέγονται με βάση αυστηρά κριτήρια και περνούν από ειδική εκπαίδευση προκειμένου να διεισδύουν χωρίς να γίνονται αντιληπτοί στα παλαιστινιακά εδάφη και να συλλαμβάνουν ταραξίες ή «υπόπτους για τρομοκρατία». Η μυστικότητα που περιβάλλει τις επιχειρήσεις τους τούς εξασφαλίζει έναν σχεδόν ομόφωνο θαυμασμό στο Ισραήλ. «Η προσφυγή σε αυτούς τους στρατιώτες που μεταμφιέζονται σε Αραβες παραβιάζει το διεθνές δίκαιο και αποσκοπεί ξεκάθαρα στο να αποθαρρύνει τους νέους που διαμαρτύρονται εναντίον της κατοχής» καταγγέλλει από την πλευρά του ο παλαιστίνιος βουλευτής Μουσταφά αλ Μπαργούτι.  

Η πιο γνωστή ανάμεσα στις μονάδες των «μίστα’αρβίμ» είναι η 217 ή Ντουβντεβάν («κεράσι» στα εβραϊκά). Το αρχηγείο της βρίσκεται στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, στον οικισμό Μισόρ Αντουμίν. Ο «Νόαμ», ένας στρατιώτης που υπηρέτησε εκεί στα τέλη της δεκαετίας του 1980, διηγήθηκε στη «Φιγκαρό» πώς αναπαραστάθηκε εκεί ένα μίνι παλαιστινιακό χωριό ώστε να εξοικειώνονται οι «μίστα’αρβίμ» με το περιβάλλον όπου καλούνται να επιχειρήσουν. Στο πελώριο πάρκινγκ υπήρχε ένας ολόκληρος στόλος από αυτοκίνητα εξοπλισμένα με έναν μηχανισμό που επιτρέπει τη στιγμιαία αντικατάσταση της κίτρινης ισραηλινής πινακίδας με μια πράσινη παλαιστινιακή πινακίδα.

Μάχες σώμα με σώμα. Η Ντουβντεβάν ιδρύθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1980. Η ύπαρξη των μυστικών «μίστα’αρβίμ», ωστόσο, αποκαλύφθηκε μόλις το 1991 από τον Εχούντ Μπαράκ. Ο «Δαβίδ», ένας 40χρονος βετεράνος, εντάχθηκε στη Ντουβντεβάν στα τέλη της δεκαετίας του 1990. «Ονειρευόμουν δράση, αδρεναλίνη και να φανώ χρήσιμος στη χώρα μου» θυμάται. Παιδί μιας εβραϊκής οικογένειας από την Τυνησία, εκμεταλλεύτηκε τις γνώσεις του όσον αφορά την αραβική γλώσσα και την ισλαμική κουλτούρα και κατάφερε να περάσει μετ’ επαίνων τα επίπονα τεστ για την επιλογή των «μίστα’αρβίμ». «Πέρα από τον χειρισμό των όπλων και τις τεχνικές της μάχης σώμα με σώμα, χρειάστηκε να μάθω πώς να γίνομαι ένα με την παλαιστινιακή κοινωνία. Πέρασα μήνες μελετώντας την ιδιαίτερη προφορά κάθε πόλης, την τοπογραφία των συνοικιών, τις ενδυματολογικές συνήθειες ή και τον τρόπο να προσεύχεσαι ανάμεσα σε μια ομάδα μουσουλμάνων χωρίς να εγείρεις υποψίες».

Οταν πια ολοκλήρωσε την εκπαίδευση, συμμετείχε σε δεκάδες επιχειρήσεις διείσδυσης προκειμένου να κλέψει έγγραφα, να τοποθετήσει μηχανισμούς παρακολούθησης, να συλλάβει Παλαιστινίους ή, πιο σπάνια, να παρεισφρήσει σε βίαιες διαδηλώσεις. Οι αποστολές αυτές δεν διαρκούν ποτέ περισσότερο από μερικές ώρες. Η ταχύτητα είναι ο καλύτερος σύμμαχος των «μίστα’αρβίμ». «Απέναντι σε τρομοκράτες, οι οδηγίες ήταν να κάνουμε ό,τι ήταν δυνατό ώστε να τους συλλάβουμε χωρίς να εκτεθούμε σε υπερβολικό κίνδυνο. Αλλά μερικές φορές τα πράγματα δεν πήγαιναν όπως τα είχαμε σχεδιάσει. Δεν ήταν σπάνιες οι εντολές εξουδετέρωσης του στόχου».