Ελληνική διαιτησία, μια διαχρονική μετριότητα

Αποτελεί παλιό κανόνα στη διαιτησία ότι «καλός διαιτητής είναι εκείνος ο οποίος περνάει απαρατήρητος». Προφανώς όμως πρόκειται για κάτι που είτε αγνοούν οι περισσότεροι έλληνες ρέφερι είτε δεν μπορούν να το εφαρμόσουν διότι είναι ανεπαρκείς. Οσο κι αν η Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία και η Κεντρική Επιτροπή Διαιτησίας διατείνονται ότι οι εγχώριοι διαιτητές δεν έχουν να ζηλέψουν σε τίποτε τους ευρωπαίους συναδέλφους τους, υπερτονίζοντας σε κάθε ευκαιρία τα λάθη των ξένων ρέφερι θέλοντας να πείσουν την κοινή γνώμη ότι «παντού συμβαίνουν τα ίδια», η μετριότητα που επικρατεί στην ελληνική διαιτησία αποτελεί μια ζοφερή πραγματικότητα. Το παιχνίδι δεν παίζεται επί ίσοις όροις στη χώρα μας, όπως αποδεικνύεται σχεδόν σε εβδομαδιαία βάση, καθώς οι «άνδρες με τα γκρι» φροντίζουν να αλλάζουν ή να παραποιούν τους κανόνες του παιχνιδιού μολονότι ο κανονισμός διαιτησίας είναι ο ίδιος για όλους. Ελάχιστες ήταν οι φωτεινές εξαιρέσεις κατά τη διάρκεια του α’ γύρου της Σούπερ Λίγκας, με πιο χαρακτηριστική αυτή του Τάσου Σιδηρόπουλου. Ο 36χρονος ρέφερι από τη Θεσσαλονίκη που ανήκει στον σύνδεσμο Δωδεκανήσων αποτελεί ό,τι καλύτερο έχει βγάλει η ελληνική διαιτησία μετά τον Κύρο Βασσάρα και τον Τάσο Κάκο. Γι’ αυτό και είναι ο μόνος έλληνας διαιτητής που ανήκει στην κατηγορία elite της UEFA.