Ειδικός στις επικίνδυνες αποστολές

Αν έπαιζε σε ταινία θα είχε σίγουρα τον ρόλο του Τομ Κρουζ καθώς ειδικεύεται στις επικίνδυνες (και συνάμα εξαιρετικά δύσκολες) αποστολές.

Με τη μόνη διαφορά ότι ο διάσημος αμερικανός ηθοποιός βαδίζει εκ του αφαλούς με το σενάριο στο χέρι και τους κασκαντέρ πανέτοιμους, ενώ ο τεχνικός του Λεβαδειακού Ακης Μάντζιος δεν γνωρίζει τι θα του ξημερώσει αύριο.

Οπως στο φινάλε της περασμένης σεζόν αλλά και όλο το καλοκαίρι που έζησε – όπως και όλη η ομάδα – μια από τις μεγαλύτερες αθλητικές αγωνίες στην καριέρα του.

Αν και έχοντας κάνει πορεία πρωταθλητισμού στο ντεμαράζ (με 21 πόντους στους τελευταίους δέκα αγώνες του πρωταθλήματος), ο Λεβαδειακός πλήρωσε τις ισοβαθμίες (υστερούσε στην τετραπλή ισοβαθμία στους 43 βαθμούς με Πανθρακικό, Πανιώνιο και Βέροια) και ένα γκρουπ αποτελεσμάτων που δεν τον εξυπηρετούσαν και αποχαιρέτησε τη Σούπερ Λιγκα.

«Ηταν άδικο, διότι η ομάδα είχε παίξει εξαιρετικό ποδόσφαιρο και πραγματικά φθάσαμε τους 43 πόντους, εκ των οποίων 21 πήραμε στα τελευταία δέκα (από συνολικά 34) παιχνίδια. Εγώ είχα πάει στην ομάδα τον Φεβρουάριο και έγινε πραγματικά συγκλονιστική προσπάθεια, αλλά κάποια αρνητικά αποτελέσματα που κουβαλούσε η ομάδα από τον πρώτο γύρο στην έδρα της, την καταδίκασαν» λέει στην «ΟΜΑΔΑ» ο ικανός τεχνικός για τον οποίο τα δύσκολα ήρθαν το καλοκαίρι.

«Ζήσαμε πρωτόγνωρες εμπειρίες με τα παιδιά καθώς ήταν σαν να κάναμε σκωτσέζικο ντους και από το κρύο πηγαίναμε στη ζέστη. Κάθε εβδομάδα αλλάζαμε κατηγορία, πότε με τη Βέροια, πότε με την Κέρκυρα, αλλά τελικά ήρθε η λύτρωση και μάθαμε λίγο πριν από την πρεμιέρα με τον Ατρόμητο ότι θα είμαστε και πάλι στα μεγάλα σαλόνια (αντί της Κέρκυρας). Ηταν δύσκολο να προσεγγίσουμε παίκτες καθώς μέχρι το παρά πέντε δεν γνωρίζαμε σε ποια κατηγορία θα παίζουμε, ενώ θεωρώ μεγάλη επιτυχία που καταφέραμε τον Βαγγέλη Μάντζιο να μείνει μαζί μας.

Αυτό που περάσαμε το περσινό καλοκαίρι, πάντως, μας ένωσε ακόμη περισσότερο ως ομάδα, μας χαλύβδωσε, έδωσε άλλον αέρα στα αποδυτήρια, στο γήπεδο, παντού και νομίζω το δείχνουμε από νωρίς εφέτος και στους αγώνες μας».

Ο Λεβαδειακός είναι η μόνη ομάδα μέχρι στιγμής στο εφετινό πρωτάθλημα που έφθασε στα σχοινιά τον πρωταθλητή Ολυμπιακό, ο οποίος νίκησε με καραμπόλες στις καθυστερήσεις και διατήρησε το απόλυτο στον αγώνα του ΟΑΚΑ.

«Πράγματι, λες και κάτι μας χρωστούσε αυτό το γήπεδο και τώρα ήρθε αυτή η μεγάλη νίκη με την ΑΕΚ. Δεν είναι τυχαία η πορεία μας, ότι βρισκόμαστε στην πρώτη εξάδα, αν αναλογιστεί κανείς και τα σοβαρά προβλήματα τραυματισμών που είχαμε και στερηθήκαμε 6-7 ποδοσφαιριστές».

Η καριέρα του ως προπονητή μπορεί να μην είναι μεγάλη, αν και έχει αφήσει έργο όπου και να έχει δουλέψει, όπως σε Πανιώνιο που καθιέρωσε πρώτος το πλάνο με τους νέους Ελληνες, σε Πανθρακικό με πορεία πρωταθλητισμού στον δεύτερο γύρο και Κέρκυρα. Αλλά τα παράσημά του τα καμαρώνει. Ποια είναι αυτά;

«Οταν βλέπεις παιδιά σαν τον Σάμαρη ή τον Κολοβό, τους οποίους είχα δουλέψει εγώ στη Νέα Σμύρνη, να παίζουν στο εξωτερικό ή εδώ σε τόσο υψηλό επίπεδο δεν μπορείς να μην καμαρώνεις. Θυμηθείτε τον Κολοβό και τον τερματοφύλακά μας τον Τσιντώτα και θα τα ξαναπούμε» λέει με βεβαιότητα.

Θεωρεί ευλογία το να συνεργάζεται με έναν παίκτη – με τον οποίο πρόλαβε να παίξει και ως συμπαίκτης στον Πανιώνιο – της κλάσης του Βαγγέλη Μάντζιου («Για μένα με διαφορά ο καλύτερος έλληνας επιθετικός και τρομερός χαρακτήρας) αλλά και με έναν «από τους πιο έμπειρους και έξυπνους παράγοντες που έχει όλα τα προβλήματα του συλλόγου λυμένα» όπως λέει για τον Γιάννη Κομπότη.

Πιστεύει ότι έλληνας τεχνικός στη θέση του Ρανιέρι με αυτά τα αποτελέσματα στην Εθνική «θα είχε λιθοβοληθεί», αλλά προσθέτει: «Τον άφησαν “γυμνό” τον Ιταλό στην ομάδα, χωρίς να τον στελεχώσουν με σωστούς ανθρώπους να τον βοηθήσουν όπως είχαν ο Ρεχάγκελ και ο Σάντος».