Η κοινωνία ως γλυπτική

«Οι δύο κοινωνιολόγοι επισκέφθηκαν τους “Προμαχώνες” και είδαν σε αυτούς τη συμβολική και επίκαιρη σημασία αλλά και την ανάγκη αυτών στον κοινωνικό κόσμο σήμερα που βάλλεται και προσπαθεί απεγνωσμένα να κρατηθεί όρθιος» μας λέει από τη μεριά της η γλύπτρια Βένια Δημητρακοπούλου. Αρχικά ήταν να δοθεί ένα ήδη έτοιμο υλικό για να συνοδεύσει την έκδοση της έρευνας. «Στην πορεία όμως έγινε το αντίθετο. Είδα και εγώ τον εαυτό μου μέσα στον προβληματισμό τους, στη σοβαρότητα της έρευνάς τους, στην επιτακτική ανάγκη να δοθεί ένας λόγος ύπαρξης σε ανθρώπους που φαίνεται να τον έχουν χάσει. Τελικά, το υλικό μού το έδωσαν εκείνοι και πάνω σε αυτό – στις συνεντεύξεις που είχαν συγκεντρώσει -, μπαίνοντας η ίδια στη θέση τους και κάνοντας δικά μου τα λόγια τους, βγήκε ένα καινούργιο έργο: “Mirrors”».

Ενας χώρος. Χαλύβδινες στήλες διαφορετικού ύψους δημιουργούν ένα δάσος, έναν λαβύρινθο όπου μπορεί κανείς να περιπλανηθεί μέσα του ή γύρω του. Εκεί ανάμεσα αιωρούνται μακριές λωρίδες από λεπτεπίλεπτο κινεζικό χαρτί ίδιου πλάτους αλλά διαφορετικού μήκους.

Οι φωνές. Κείμενα, φράσεις, λέξεις, αποσπάσματα από τις συνεντεύξεις καλύπτουν την επιφάνεια των χαρτιών.

Μαύρο και κόκκινο μελάνι δημιουργούν εικόνες ενός πεδίου μάχης μεταξύ λέξεων και σκέψεων.

Οι στήλες στέκουν σαν σειρές αποδομημένων – αποσυναρμολογημένων ανοιχτών βιβλίων όπου σελίδες αιωρούνται ανάμεσά τους.

«Η ευθραυστότητα έναντι της στιβαρότητας.

Το εφήμερο απέναντι στο αιώνιο.

Η ελαφρότητα έναντι της βαρύτητας.

Η οργανική ύλη έναντι της βιομηχανικής».