Μια αδημοσίευτη συνέντευξη του Κωστή Παπαγιώργη στο νέο «Εντευκτήριο»

«Ολη μου τη ζωή κούτσαινα, αλλά είναι η πρώτη φορά που νιώθω ανάπηρη». Με ποίηση (της Κατερίνας Αγγελάκη – Ρουκ) ανοίγουν οι σελίδες του νέου «Εντευκτηρίου». Για να δώσουν τη συνέχεια, μεταξύ άλλων, στα διηγήματα «Καρλόττα» του Αλέξη Πανσέληνου, «Για ξύρισμα» του Σπύρου Γιανναρά και «Διψάει λάδι η χάρη της» του Κώστα Ακρίβου, αλλά και σε ένα απόσπασμα από το νέο ανέκδοτο βιβλίο του Θέμη Λιβεριάδη «Κατοχή» («Ακροβολιστές κι οπλοβολεία σκόρπισα σε κάθε γωνιά του σαλονιού, για κάθε ενδεχόμενο. Το δωμάτιό μου ήταν κυριολεκτικά απόρθητο. Εκεί είχα συγκεντρώσει όλα τα σύγχρονα τανκς…»). Πριν φτάσει ο αναγνώστης στις βιβλιοκριτικές του τέλους (όπου ο Αλέξης Σταμάτης γράφει για την «Ανταπόκριση απ’ το πεζοδρόμιο» του δικού μας Θανάση Νιάρχου) έχει συναντήσει και πάλι ποιήματα, αλλά και το κείμενο του Αρι Γεωργίου για το βιβλίο «Η φωτογραφία του ελληνικού τοπίου» (Αγρα 2014) του Ηρακλή Παπαϊωάννου. Σαν υστερόγραφο διαρκούς ευαισθησίας ξεχωρίζει η αδημοσίευτη μέχρι πρότινος συνέντευξη που είχε πάρει η Αναστασία Λαμπρία, τον Απρίλιο του 1994, από τον Κωστή Παπαγιώργη για τη «Μεσημβρινή». Ο αποενοχοποιητικός λόγος ανήκει στον Παπαγιώργη: «Ο,τι μου άρεσε στη ζωή μου, από Ντοστογιέφσκι, Νίτσε, Ομηρο, Πλάτωνα και Βίβλο μέχρι το ποδόσφαιρο, το αλκοόλ, τις γυναίκες και τα τραγούδια, όλα του συρμού ήταν».