[Αμφίσημα] Ο θάνατος του ανταγωνισμού

Το 1994, έναν χρόνο πριν από την ανατολή της εποχής Μπόσμαν κι ενώ το Τσάμπιονς Λιγκ βρισκόταν στα σπάργανα, η Παρί Σεν Ζερμέν κατακτούσε  τον δεύτερο τίτλο της στο γαλλικό πρωτάθλημα. Την ίδια χρονιά στην Ελλάδα πρωταθλήτρια στεφόταν η ΑΕΚ, στη Γερμανία η Μπάγερν και στην Αγγλία η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

Την επόμενη πενταετία ο τίτλος στη Γαλλία άλλαξε χέρια πέντε συνεχόμενες φορές, στη Γερμανία τρεις, όσες και στην Αγγλία, και στην Ελλάδα δύο.

Η συνέχεια είναι λίγο – πολύ γνωστή. Οσο το Τσάμπιονς Λιγκ γιγαντωνόταν αυξάνοντας τα ποσά που μοίραζε στους συμμετέχοντες τόσο οι αντιστάσεις της ανταγωνιστικότητας στα εθνικά πρωταθλήματα μειώνονταν.

Οι περιπτώσεις των Παρί Σεν Ζερμέν, Μπάγερν και Ολυμπιακού που έχουν χριστεί ουσιαστικά πρωταθλήτριες από τον πρώτο γύρο αποτελούν χαρακτηριστικά δείγματα της αγωνιστικής ανισορροπίας που προκαλεί η μεγάλη διαφορά της οικονομικής τους ισχύος έναντι των αντιπάλων τους.

Στην Αγγλία, αντίθετα, η ανταγωνιστικότητα θυμίζει την τελευταία πενταετία τις παλιές καλές εποχές των ’60 και ’70, με αποκορύφωμα τη φετινή σεζόν. Μια από τις κυριότερες αιτίες γι’ αυτή την αναγέννηση είναι η όσο το δυνατόν δικαιότερη διανομή του πλούτου που παράγει η Πρέμιερ Λιγκ προς τους συλλόγους. Οι αδύναμοι λένε τώρα πιο εύκολα «όχι» σε μια δελεαστική πρόταση για πώληση ποδοσφαιριστών τους, ενώ προσελκύουν περισσότερους ταλαντούχους παίκτες. Η ποδοσφαιρική ορθότητα σε πλήρη κλίμακα.