ΤΟ ΜΕΛΑΝΟΔΟΧΕΙΟ

Κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν το έβλεπε να έρχεται. Οπως πάντα όμως στην πολιτική δεν πρωταγωνιστούν τα πρόσωπα αλλά τα γεγονότα.

Εδώ και δεκαπέντε χρόνια, το Εθνικό Μέτωπο ήταν σαν μαύρη κηλίδα από μελάνι που απλωνόταν ανεπαίσθητα – δηλαδή αργά αλλά σταθερά – σε ένα λευκό μαντίλι. Ωσπου ήρθε η νύχτα της 13ης Νοεμβρίου και το μελανοδοχείο αναποδογύρισε. Η ελίτ του Παρισιού, Σοσιαλιστές και Συντηρητικοί, έχει και ένστικτο και ρεφλέξ. Σε δεύτερο πλάνο, πίσω από τα ενσταντανέ με το αίμα στα πεζοδρόμια, πίσω από την αυτονόητη ενεργοποίηση των μηχανισμών ασφαλείας, οι πολιτικές κινήσεις των μεν και των δε ήταν γρήγορες και ευδιάκριτες. Δεν ήταν όμως αρκετές για να συγκρατήσουν τον φόβο και την οργή της σιωπηλής πλειοψηφίας που ξεχύθηκε προς την Ακρα Δεξιά στις πρώτες διαθέσιμες κάλπες. Αυτές που στήθηκαν προχθές για τις περιφερειακές εκλογές στη Γαλλία.

Χρονικό ενός προαναγγελθέντος ατυχήματος;  Ή στρεβλό αποτέλεσμα που οφείλεται στην αποχή; Σύμφωνοι – αλλά το Εθνικό Μέτωπο βρίσκεται στο πολιτικό προσκήνιο από το τέλος της δεκαετίας του ’80, όταν ο Φρανσουά Μιτεράν, σε μια συγκυριακή κίνηση τακτικής με στόχο να πλήξει τη γαλλική Δεξιά, έβαλε τις βουλευτικές εκλογές στον αστερισμό της απλής αναλογικής. Εκτοτε ωρίμασε, αποκτώντας αποδοχή ως πολιτική δύναμη. Το 2002 ο Ζαν Μαρί Λεπέν μπήκε στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών, αφήνοντας έξω τον Λιονέλ Ζοσπέν. Το 2017 η κόρη του Μαρίν Λεπέν φιλοδοξεί να μπει στο Μέγαρο των Ηλυσίων. Οσο για την αποχή, είναι αλήθεια ότι πάνε στις κάλπες όλο και λιγότεροι ψηφοφόροι του λεγόμενου προοδευτικού τόξου.  

Το σύντομο συμπέρασμα – εκεί, παντού και εδώ – είναι ότι οι ακραίοι ήρθαν και θα μείνουν. Η μόνη απάντηση στις φυγόκεντρες δυνάμεις είναι η δημοκρατική συμμετοχή.