[Γνώμη] Η τρομοκρατία είναι πολιτικό μήνυμα με ψυχολογικές επιπτώσεις

Η τάση να χαρακτηρίζουμε αυτομάτως περιστατικά, όπως αυτά στο Σαν Μπερναντίνο, ως τρομοκρατικές πράξεις ενέχει κινδύνους.

Πρώτον, η τρομοκρατία είναι μια μορφή επικοινωνίας. Αφορά μια πράξη που χρησιμοποιεί βία προκειμένου να μεταδώσει ένα πολιτικό μήνυμα με στόχο να διαμορφώσει την κοινή γνώμη ή την πολιτική συζήτηση. Το να βάζουμε σε όλες τις μαζικές δολοφονίες την ταμπέλα της «τρομοκρατίας» μάς εμποδίζει να κατανοήσουμε την ξεχωριστή φύση της καθεμίας. Επίσης, μας εμποδίζει από το να προσεγγίσουμε τις κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές συνθήκες που διευκολύνουν τα φαινόμενα της τρομοκρατίας: η «κυβερνοτρομοκρατία» και η «ναρκωτρομοκρατία» δεν είναι το ίδιο με τις απειλές των τζιχαντιστών.

Δεύτερον, η τρομοκρατική βία έχει ψυχολογικό αντίκτυπο με το να διογκώσει τις αντιλήψεις των στόχων για την απειλή. Επειδή οι περισσότερες τρομοκρατικές ομάδες δεν μπορούν να πετύχουν συμβατικές στρατιωτικές νίκες, χρειάζεται να καταφύγουν σε άλλες βίαιες τακτικές για να μεγαλοποιήσουν τις υπάρχουσες ικανότητές τους και το πραγματικό μέγεθος της απειλής τους προς την πολιτική και κοινωνική σταθερότητα.

Η τάση να χαρακτηρίζουμε διάφορες μορφές βίας ως τρομοκρατία, ακόμα και εάν δεν διαθέτουν την πολιτική διάσταση ή τις ψυχολογικές επιπτώσεις που χαρακτηρίζουν τη σύγχρονη τρομοκρατία, μπορεί να αποδειχθεί αντιπαραγωγική, καθώς οι Αρχές προσπαθούν να καταλήξουν σε αποτελεσματικές αντιτρομοκρατικές πολιτικές.  

Θα πρέπει να εντοπίσουμε τις κοινωνικές συνθήκες που ίσως διευκολύνουν την ενδοοικογενειακή βία, τη βία στους τόπους εργασίας ή τη βία λόγω ψυχικών ή νοητικών νοσημάτων – εάν τις εντάξουμε στην κατηγορία των επιθέσεων με πολιτικά κίνητρα, θα έχουμε κάνει μεγάλο λάθος.

Ο Αρι Πέρλιγκερ είναι διευθυντής στο Κέντρο Αντιμετώπισης Τρομοκρατίας και καθηγητής Κοινωνικών Επιστημών στη Στρατιωτική Ακαδημία των ΗΠΑ στο Γουέστ Πόιντ