ΦΟΡΟΛΟΓΙΚOΣ ΜΑΚΑΡΘΙΣΜΟΣ

Οι πολίτες τιμωρούνται όταν παρανομούν. Δεν ισχύει το ίδιο για τα κράτη που ελέω εξουσίας έχουν, αν το δούμε μαρξιστικά, το θεσμικό μονοπώλιο της βίας. Πριν από λίγα χρόνια, οι Γερμανοί απέκτησαν, κατά όχι σύννομο τρόπο, μια σειρά από CD με δεδομένα ελβετικών τραπεζών. Σκοπός – που η γερμανική Δικαιοσύνη έκρινε ότι αγιάζει τα παράνομα μέσα – ήταν ο εντοπισμός γερμανών καταθετών που φοροδιαφεύγουν.

Καθώς τα CD είχαν και δεδομένα ελληνικού χρώματος, το κρατίδιο της Βόρειας Ρηνανίας – Βεστφαλίας, που πρωτοστάτησε στην αναζήτηση στοιχείων από την Ελβετία, επεδίωξε να τα μεταβιβάσει στις ελληνικές φορολογικές Αρχές. «ΤΑ ΝΕΑ» φιλοξενούν σήμερα μια πολλαπλώς ενδιαφέρουσα σχετική συνέντευξη του Σοσιαλδημοκράτη υπουργού Οικονομικών του εν λόγω κρατιδίου, Νόρμπερτ Βάλτερ-Μπόργιανς. Εξ αυτής προκύπτουν κρίσιμα ζητήματα.

Δεν υπάρχει λίστα ονομάτων από την Ελβετία – υπάρχουν στοιχεία λογαριασμών και κινήσεων. Ονοματεπώνυμα δεν προκύπτουν χωρίς προηγούμενη ενδελεχή έρευνα των ελληνικών Αρχών, με τις οποίες οι Γερμανοί επιθυμούν να συνεργαστούν, γνωρίζοντας τις δυσκολίες. Ερευνα που δεν έχει καν αρχίσει. Συνεπώς, όταν τελειώσουν οι τυμπανοκρουσίες, αποτελεί ευθύνη των αρμόδιων Αρχών να αποφευχθεί το γνωστό εγχώριο «τράφικινγκ» υποτιθέμενων πληροφοριών – για πολιτικούς, επωνύμους και άλλες κατηγορίες προσώπων – διά της γνωστής παθολογίας των διαρροών. Τούτο έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς ουδείς αρνείται ότι το να έχει κάποιος κατάθεση σε ξένη τράπεζα δεν συνιστά από μόνο του ούτε αδίκημα ούτε καν απόδειξη φοροδιαφυγής.

Στη Γερμανία το απόρρητο του φορολογουμένου τηρείται απαρέγκλιτα. Αντιθέτως στη χώρα μας η λίστα Λαγκάρντ δυσφήμησε, μέσω της ανεξέλεγκτης δημοσιοποίησής της, πρόσωπα και θεσμούς, χωρίς να αποφέρει έσοδα. Ας ελπίσουμε ότι αυτή τη φορά θα ισχύσουν τα αυτονόητα και ότι θα βγούμε από τον φορολογικό μακαρθισμό για να περάσουμε σύντομα σε ένα σταθερό, σαφές και δίκαιο σύστημα τόσο σε ό,τι αφορά τη φορολογία όσο και τους ελέγχους.