Ο παράδεισος είναι κοντά

«Carol»: Ο Τοντ Χέινς παραμένει ένας σπουδαίος κινηματογραφικός ζογκλέρ. Το αριστουργηματικό του ντεμπούτο «Poison» του 1991 (που λίγοι τυχεροί το είχαμε προλάβει στην τηλεοπτική συχνότητα του Seven-X χάρη στις προσπάθειες του αξέχαστου Γιώργου Τζιώτζιου) ήταν ένα σπονδυλωτό φιλμ αποτελούμενο από τρεις ιστορίες βασισμένες σε διηγήματα του Ζαν Ζενέ, με την καθεμιά εξ αυτών όμως να παραπέμπει σε εντελώς διαφορετικά φιλμικά είδη. Στο «Velvet Goldmine» επιχείρησε μια αναβίωση του glamrock, ενώ στο «Ο παράδεισος είναι μακριά» αφηγήθηκε μια βραχύβια μα παθιασμένη ερωτική ιστορία υπό το πρίσμα του σπουδαίου μελοδραματοποιού Ντάγκλας Σερκ.

Δεκατρία χρόνια μετά, το «Carol», βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Πατρίτσια Χάισμιθ (που κυκλοφόρησε αρχικά υπό τον παραπλανητικό τίτλο «Η τιμή του αλατιού» το έτος 1949) και κινηματογραφημένο όχι σε κάποιο ψηφιακό φορμά αλλά σε σελιλόιντ 16 χιλιοστών, βρίθει νοσταλγικών αρωμάτων: ο κόκκος του φιλμ και η αναλογικά καταγεγραμμένη διάθλαση του φωτός μάς οδηγούν αισθητικά στην εποχή όπου λαμβάνει χώρα η ιστορία μας. Ετσι, ξεκινάμε από τη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του ’50.

Οι περισσότεροι γνωρίζετε ήδη την ιστορία: Η νεαρή Τερέζ (Ρούνεϊ Μάρα) γνωρίζει την Κάρολ (Κέιτ Μπλάνσετ), μια γοητευτική μεγαλύτερη γυναίκα παγιδευμένη σε έναν αποτυχημένο γάμο, και την ερωτεύεται. Διαφέρουν στην ηλικία αλλά και στην ταξική τους καταγωγή – δηλαδή στα πάντα. Ο δε Χέινς δανείζεται τον σεναριακό του σκελετό από τη «Σύντομη συνάντηση» του Ντέιβιντ Λιν, που επανεκδίδεται συχνά στα θερινά σινεμά. Γνωρίζουμε δηλαδή εξαρχής πως η ιστορία αυτή δεν θα έχει ένα αίσιο τέλος. Η σημασία εδώ όμως προκύπτει μέσα από τις λεπτομέρειες.

Ευτυχώς, το «Carol» δεν είναι μια «στρατευμένη» ταινία, ούτε μια φιλμικά στημένη κοινωνική καταγγελία. Κάτι τέτοιο άλλωστε θα πρόδιδε πρώτα απ’ όλα τις ηρωίδες του, οι διαπροσωπικές αγωνίες των οποίων κινηματογραφούνται με μια σπαρακτική λεπτότητα. Οι αλλαγές επί του αυθεντικού υλικού καίριες (η Τερέζ εδώ δεν είναι θεατρική σκηνογράφος, αλλά φωτογράφος) και συχνά έχεις την αίσθηση πως ο Χέινς πηγαίνει πίσω στον χρόνο (τόσο σε αισθητικό όσο και σε αφηγηματικό επίπεδο) ούτως ώστε να επαναπροσδιορίζει το mainstream σινεμά μιας ξεχασμένης εποχής, αναδιαμορφώνοντας κοινωνικά την ιστορία του κινηματογράφου, άρα και τη ζωή την ίδια, με όλη της τη φαινομενικά άχαρη, μα τόσο γοητευτική – όταν την κοιτάς από μια μικρή απόσταση – καθημερινότητα. Ιδού ο πραγματικός άθλος του «Carol», ενός αισθηματικού δράματος που μιλά στις καρδιές όλων των μοναχικών ανθρώπων που ελπίζουν σε ένα μικρό, ανεπαίσθητο θαύμα. Θαύμα που μοιάζει εφικτό όταν γυρίζονται ταινίες όπως αυτή.      
Βαθµοί: 8