Με ερωτική επιστολή είπε αντίο στο μπάσκετ

Αλλιώς το είχε στο μυαλό του ο Κόμπι Μπράιαντ. Ενιωθε άτρωτος, αλύγιστος, το είχε κερδίσει μέσα από επίπονη δουλειά, χωρίς καμιά έκπτωση στην κούραση, μέχρι και αυτοτιμωρία! Τρεις ώρες έξτρα ατομική προπόνηση σε καθημερινή βάση επί 19 συναπτά έτη (και τέσσερις όταν δεν ήταν ικανοποιημένος από τον εαυτό του), ασταμάτητα από εκείνο το καλοκαίρι του 1996, όταν σε ηλικία 18 ετών μεταπηδούσε απευθείας στο ΝΒΑ από το λύκειο. Πίστευε ότι θα μπορούσε να διατηρηθεί σε τοπ επίπεδο ώς τα 40 του, όμως ο χρόνος νίκησε νωρίτερα εκτός από το σώμα και το μυαλό του.

Με μόλις 41 ματς (από τα 164 που θα μπορούσε να παίξει) τα προηγούμενα δύο χρόνια, καταπονημένος από διαδοχικούς δύσκολους τραυματισμούς και έχοντας πατήσει πλέον τα 37 του, η επιθυμία του Μπράιαντ να πιέζει το κορμί του για να πετύχει το αδύνατο έπαψε να τον βασανίζει. Το τέλος μιας τεράστιας καριέρας μέσα από τα τελευταία 60 ματς που έχει μπροστά του αποτελούν τη λύτρωσή του.

Ο ΕΠΙΛΟΓΟΣ. Τον επίλογο έγραψε ο ίδιος μιλώντας για εκείνον στο ίδιο το μπάσκετ, άλλωστε σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του ο καλύτερος και πιο έμπιστος φίλος του Κόμπι, αυτός που τον έκανε να νιώθει πιο άνετα από όσο με οποιονδήποτε άλλον, ήταν ο εαυτός του:

«Αγαπημένο μου μπάσκετ. Από τη στιγμή που φόρεσα τις κάλτσες του πατέρα μου και ξεκίνησα νοητά να εκτελώ νικητήρια σουτ στο θρυλικό Western Forum ήξερα πως ένα πράγμα ήταν αληθινό. Σε ερωτεύθηκα. Σε αγάπησα τόσο, που σου έδωσα τα πάντα. Το μυαλό και το κορμί μου, το πνεύμα και την ψυχή μου. Ημουν ένα εξάχρονο παιδί που σε αγάπησε έντονα. Δεν είδα ποτέ το τέλος του τούνελ. Είδα μόνο τον εαυτό μου να βγαίνει τρέχοντας από αυτό. Ετρεξα πάνω – κάτω σε κάθε παρκέ για να κυνηγήσω κάθε μπάλα. Μου ζήτησες να παλέψω και σου έδωσα την καρδιά μου γιατί μου πρόσφερες πολύ περισσότερα. Επαιξα με πόνο όχι μόνο επειδή η πρόκληση με καλούσε, αλλά κι επειδή ΕΣΥ με φώναζες. Εκανα τα πάντα για ΕΣΕΝΑ, γιατί έτσι πρέπει να κάνεις όταν κάποιος σε κάνει να αισθάνεσαι τόσο ζωντανός όσο εσύ με άφησες να νιώσω.

Εδωσες σε ένα εξάχρονο παιδί το Laker Dream και για πάντα θα σε αγαπώ. Ομως, δεν μπορώ να σε αγαπώ τόσο αρρωστημένα για πολύ ακόμα. Αυτή η χρονιά είναι ό,τι μου έχει απομείνει για να σου δώσω. Η καρδιά μου μπορεί να αντέξει το σφυροκόπημα, το μυαλό μου θα το διαχειριστεί, όμως το σώμα μου ξέρει πως ήρθε η στιγμή να πω αντίο. Και είμαι εντάξει. Είμαι έτοιμος να σε αφήσω να φύγεις. Θέλω να το γνωρίζεις τώρα, ώστε και οι δυο να απολαύσουμε κάθε στιγμή που μας απόμεινε. Τα καλά και τα άσχημα. Δώσαμε ο ένας στον άλλον όσα είχαμε. Γνωρίζουμε και οι δυο πως ό,τι κι αν κάνω μετά θα είμαι πάντα αυτό το παιδί με τις γυρισμένες κάλτσες, τον κάδο με τα σκουπίδια στη γωνία και τα πέντε δευτερόλεπτα. Η μπάλα είναι στα χέρια μου. 5… 4… 3… 2… 1…

Πάντα θα σε αγαπώ,

Kobe».