[Επιφυλλίδες] Κομάντο αυτοκτονίας και αυτοκτονικός πολιτισμός

Από τη στιγμή που η Δύση άρχισε να βομβαρδίζει το Ισλαμικό Κράτος θα έπρεπε να είχε αντιληφθεί ότι βρίσκεται σε ολοκληρωτικό πόλεμο μαζί του και ότι, από τη σκοπιά του, ενέργειες όπως η σφαγή της 13ης Νοεμβρίου είναι πολεμικές επιχειρήσεις, αφού οι σύγχρονοι πόλεμοι δεν έχουν ούτε μέτωπα ούτε κανόνες. Αυτό δεν το λέω φυσικά για να δικαιολογήσω τη θηριωδία των τζιχαντιστών. Θέλω απλώς να υπενθυμίσω το αυτονόητο, ότι ένας πόλεμος δεν κερδίζεται με το «Imagine» του Τζον Λένον, γλυκερές συνεντεύξεις με παιδάκια και εκκλήσεις να μην το κουνήσουμε ρούπι από τις συνήθειές μας (ιδιαίτερα τις διανοητικές).

Οσο σκληρό και αν ακούγεται, η τραγωδία στο Παρίσι είναι μόνο ένα επεισόδιο μιας σύγκρουσης που μας αναγκάζει να διαλέξουμε πλευρά χωρίς συναισθηματισμούς, συμψηφισμούς ή θεωρητικές κυβιστήσεις. Πριν από εξήντα χρόνια το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο της Αλγερίας έβαζε βόμβες που σκότωναν αμάχους, πράξη ασφαλώς απάνθρωπη. Αλλά ήταν ένα κίνημα με δίκαιο σκοπό, την εθνική, κοινωνική και μορφωτική χειραφέτηση του λαού του. Δεν πολεμούσε τον δυτικό πολιτισμό, με τις αξίες του οποίου ήταν άλλωστε μπολιασμένο, αλλά την αποικιοκρατική εξαλλαγή του. Το Ισλαμικό Κράτος, όμως, βάζει το δίλημμα σε εντελώς διαφορετική βάση. Οσοι από εμάς αντιμετωπίζουμε με σκεπτικισμό ή δυσφορία τις σημερινές δυτικές κοινωνίες θα πρέπει να απαντήσουμε στο ίδιο ερώτημα στο οποίο έδωσαν ήδη την απάντησή τους οι μεγαλωμένοι σε αυτές νεαροί μουσουλμάνοι που σήκωσαν τα όπλα και ζώστηκαν εκρηκτικά για να τις καταστρέψουν: αν θα προτιμούσαμε να ζήσουμε σε έναν κόσμο με τις αξίες και τους κανόνες του χαλιφάτου.

Το ερώτημα απευθύνεται κυρίως σε εκείνους τους, κατά τον αυτοπροσδιορισμό τους, αριστερούς που δεν μπορούν να διανοηθούν κάτι ειδεχθέστερο από τον δυτικό καπιταλισμό, γι’ αυτό δικαιολογούν ή και επικροτούν οτιδήποτε πρωτόγονο, οπισθοδρομικό και τυραννικό τού αντιστέκεται. Θα τρίζουν τα κόκαλα του Μαρξ, ο οποίος θεωρούσε τον καπιταλισμό τεράστια πρόοδο σε σχέση με τα προνεωτερικά συστήματα. Είναι σημάδι παρακμής της Αριστεράς και άρνησης του ιστορικού ρόλου της το ότι κόμματα και οπαδοί της αποκρίνονται στη σημερινή πρόκληση με το φυγόμαχο «ούτε – ούτε» ή, ακόμη χειρότερα, με το παβλοφικό αντανακλαστικό «Για όλα φταίει η Δύση».

Ναι, η Δύση έχει διαπράξει πολλά εγκλήματα. Πολλά εγκλήματα διέπραξε και η αθηναϊκή δημοκρατία του 5ου αιώνα π.Χ., αλλά δεν νομίζω να υπάρχουν σοβαροί άνθρωποι που πιστεύουν ότι θα ήταν καλύτερα αν την είχαν καταλύσει οι Πέρσες ή αν είχαν εμφανιστεί έγκαιρα οι Ερουλοι. Η Αθήνα εκείνη μας κληροδότησε έναν πολιτισμό που υπερβαίνει τα εγκλήματά της, μεταξύ άλλων επειδή οι αξίες του μας κάνουν να τα αναγνωρίζουμε ως εγκλήματα και να τα καταδικάζουμε.

Προπαντός η Δύση έχει εγκληματήσει εναντίον του εαυτού της. Υποβάθμισε τον πολιτισμό της λόγω ενοχών για το αποικιοκρατικό παρελθόν της, σχετικοποίησε τις αξίες της στο όνομα της «πολυπολιτισμικότητας», εμπιστεύτηκε την ευρωστία της στον αυτόματο πιλότο των αγορών. Αποθέωσε το αλλότριο μόνο και μόνο επειδή ήταν αλλότριο, άφησε τις κοινωνίες της να γεμίσουν παντοειδή πολιτισμικά γκέτο, διέπλασε έναν τύπο ανθρώπου που αν διψάει για κάτι, είναι για περισσότερη κατανάλωση. Είναι εύκολη δουλειά για τους ιμάμηδες που οργιάζουν στις πόλεις της με την ανοχή της να την αναθεματίζουν ως εκφυλισμένη και διεφθαρμένη και να προπαγανδίζουν ως αντίδοτο στον μηδενισμό της την τυφλή υποταγή στο Κοράνι.

Ακουσα αυτές τις ημέρες μια γυναίκα να λέει «Μακάρι να πίστευα σε κάτι για το οποίο θα θυσίαζα τη ζωή μου». Υπάρχουν πράγματι πολλοί που, πλάι στον τρόμο, αισθάνονται και ένα είδος θαυμασμού για τους ισλαμιστές κομάντο αυτοκτονίας. Τη ζωή τους είναι όμως έτοιμοι να θυσιάσουν και οι κούρδοι μαχητές που πολεμούν το Ισλαμικό Κράτος. Αυτοί μάχονται και πεθαίνουν για ένα αγαθό που στη Δύση έχει εκφυλιστεί σε δικαιωματισμό: την ελευθερία.