ΤΑΚΙΜ: Ο νέος ήχος της παράδοσης

Είναι ακόμη ζεστό το χειροκρότημα από την εμφάνισή τους στο Fuzz το προηγούμενο Σάββατο, όταν οι Calexico τους κάλεσαν για να μοιραστούν τη σκηνή. Η συνεργασία των Takim με το αμερικανικό γκρουπ δεν είναι η μοναδική ούτε εκείνη που πιστοποιεί την επιτυχία τους. Οι «διάλογοι» του συγκροτήματος με καλλιτέχνες που δεν υπηρετούν τον παραδοσιακό ήχο είναι πολλοί. Οπως αυτός με τους Burger Project ή τον Santel, στον τελευταίο δίσκο του οποίου, «Viva Diaspora», παίζουν το κομμάτι «Νικολάκη μου» που τραγουδάει η Αρετή Κετιμέ. Η ανήσυχη μουσική ομάδα στέκεται απέναντι στην παράδοση χωρίς εξάρσεις και πειραματισμούς (και ας προσπαθούσαν οι γονείς τους να τους στρέψουν σε πιο δυτικά όργανα). Χωρίς φόβο ή σνομπισμό. «Δεν μας ενδιαφέρει να καινοτομούμε αλλά ούτε αντιμετωπίζουμε αυτόν τον ήχο ως μουσειακό είδος» μας λέει ο Θωμάς Κωνσταντίνου, εκ των ιδρυτικών μελών, ουτίστας και γιος του παραδοσιακού τραγουδιστή Γιάννη Κωνσταντίνου. «Η αλήθεια είναι ότι πάντα μας προβλημάτιζε η απότομη απήχηση. Ασχοληθήκαμε από την ανάγκη μας να εκφραστούμε γιατί ζυμωθήκαμε με τις μελωδίες των παραδοσιακών, έχουμε μνήμες ισχυρές και ήταν δύσκολο να ξεφύγουμε». Ο Παναγιώτης Δημητρακόπουλος – κανονάκι – δίνει μια άλλη διάσταση στη συζήτηση περί πειραματισμών: τελικά ποιοί ευεργετούν περισσότερο τον παραδοσιακό ήχο; Εκείνοι που πειραματίζονται ή όσοι επιμένουν να τον υπηρετούν πιστά; «Η παραδοσιακή μουσική δεν κινδυνεύει από κανέναν. Αυτό που θα μείνει στο τέλος είναι τα όμορφα πράγματα. Η ομορφιά όμως έχει κανόνες. Η αρμονία συνδέεται με τις σχέσεις των ανθρώπων, με την πίστη τους αλλά και την καλή τους προαίρεση».   

Αυτές οι πεποιθήσεις είχαν στεριώσει από νωρίς μέσα τους. Και δίνουν μια εξήγηση γιατί όσο και αν επέμεναν οι γονείς τους να μάθουν πιο δυτικά όργανα, οι μουσικοί άρχισαν να μελετούν τον παραδοσιακό ήχο από μικρή ηλικία. «Ο πατέρας μου», λέει ο Θωμάς Κωνσταντίνου, «επέμενε να μάθω πιάνο. Πώς όμως να δεθείς με αυτό το όργανο όταν τα βιώματά σου και τα καθημερινά ακούσματα είχαν ήχους από δημοτικά τραγούδια;». Δεν ήταν πολύ διαφορετικά τα πράγματα για τον Παναγιώτη Δημητρακόπουλο: «Με παρότρυναν να κάνω μαθήματα ακορντεόν. Οσοι δούλεψαν στον χώρο των πανηγυριών και βίωσαν την ατμόσφαιρα και τις συνθήκες του είδους, δεν ήθελαν τα παιδιά τους να ακολουθήσουν το ίδιο επάγγελμα. Ισως εδώ να κρύβεται και η αιτία που η παραδοσιακή μουσική αντιμετωπίζεται με αυτόν τον τρόπο στην Ελλάδα. Σαν κάτι δηλαδή που αφορά μόνο το παρελθόν! Πόσοι νέοι ακούν δημοτικά τραγούδια;».

ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΔΙΣΚΟΣ. Τα μέλη του συγκροτήματος έδεσαν μεταξύ τους το 2001. Ο Θωμάς Κωνσταντίνου ήθελε ανέκαθεν να παίξει με τον Παναγιώτη Δημητρακόπουλο και την ίδια στιγμή γνώριζε το ταλέντο των άλλων μουσικών του γκρουπ (Αλέξανδρος Αρκαδόπουλος – κλαρίνο, Κώστας Μερετάκης – κρουστά, Γιάννης Πλαγιαννάκος – κοντραμπάσο, Γιώργος Μαρινάκης – βιολί, Μάνος Κουτσαγγελίδης στην ερμηνεία). Αυτός ο θαυμασμός μεταξύ των μελών των Τakim αποτυπώνεται στον τελευταίο τους δίσκο – τον δεύτερο στα 14 χρόνια που βρίσκονται στο προσκήνιο – με τη συμβολή ξεχωριστών καλλιτεχνών: Χρόνης Αηδονίδης, Χάρις Αλεξίου, Βαγγέλης Δημούδης, Παντελής Θαλασσινός, Δημήτρης Καρασαββίδης, Γρηγόρης Καψάλης, Γιάννης Κωνσταντίνου, Σωκράτης Μάλαμας, Γιάννης Παπακώστας, Γιασεμή Σαραγούδα, OMA Strings και οι μαθητές του Ευξείνιου Πολιτιστικού Συλλόγου.

info
Atheneum, Ανδριανού 3, Θησείο τηλ.2103211986, κάθε Τετάρτη