Η γενιά του 2015 μπροστά στο Atari!

Λένε πως ένα από τα σημάδια που σου δείχνουν ότι μεγαλώνεις είναι η σχέση σου με την τεχνολογία. Αυτή την περίοδο το αξίωμα αυτό πουθενά αλλού δεν βρίσκει καλύτερη εφαρμογή από την έκθεση «Digital Revolution» στους χώρους της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών. Εκεί όπου αποτυπώνεται η εξέλιξη της ψηφιακής τεχνολογίας μέσα από έργα εικαστικών καλλιτεχνών, κινηματογραφιστών, αρχιτεκτόνων, designers, μουσικών και προγραμματιστών. Λόγω του περιεχομένου της, που ξεκινά από την δεκαετία του 1970 και φτάνει μέχρι τα ψηφιακά εφέ του οσκαρικού «Gravity», οι επισκέπτες αντιλαμβάνονται με διαφορετικό τρόπο τα εκθέματα ανάλογα με τα ερεθίσματά τους, τον βαθμό εξοικείωσης με τις νέες τεχνολογίες και την ηλικία τους. Και μη φανταστείτε ότι η «ενηλικίωση» αργεί: εδώ μέσα ακόμη κι ένας 30άρης νιώθει too old to rock ‘n’ roll.

Μια περιπλάνηση στους χώρους της έκθεσης μαζί με ένα 18χρονο γείτονα ήταν αρκετή. Ο Ορέστης, χαρακτηριστικός εκπρόσωπος της γενιάς Ζ ή των Millennials, αν προτιμάτε, είναι πλήρως εξοικειωμένος με το hi-tech παράλληλο σύμπαν του 2015, αλλά τα βρίσκει σκούρα με την ψηφιακή «αρχαιολογία». Περνώντας μπροστά από ένα Atari, τα επιφωνήματά μου που μαρτυρούσαν τη νοσταλγία για παρόμοια μοντέλα που πέρασαν και από τα δικά μου χέρια, καλύφθηκαν γρήγορα από την απορία του Ορέστη «Atari; Τι είναι αυτό; Πότε φτιάχτηκε; Το ’80;». Παρόμοια ήταν και η αντίδρασή του όταν στάθηκε μπροστά από την προθήκη μιας άλλης ιστορικής κονσόλας. «Κάνεις πλάκα! Playstation 1» μου λέει και για να με παρηγορήσει αρχίζει να απαριθμεί παιχνίδια παλιότερων εκδόσεων που γνώριζα καλά εγώ.

SUPER MARIO. Η επιστροφή στον προηγούμενο αιώνα συνεχίστηκε με ένα Pac-Man του 1980 («Αυτό είναι ωραίο, διαχρονικό») και με ένα παιχνίδι του Super Mario που κυκλοφόρησε το 1985 (η χρονιά μου!), για το οποίο σχολίασε τα «ξεπερασμένα πια γραφικά» του. Οσο για το Gameboy που με ενθουσίασε γιατί μου θύμισε τη συσκευή που ακόμα έχω σε κάποιο συρτάρι μου, για τον Ορέστη ήταν ένα παιχνίδι που γνώρισε μέσω ενός φίλου του «αλλά σε πιο καινούργια έκδοση».

Το ψηφιακό χάσμα γενεών μεγάλωσε ακόμα περισσότερο μπροστά στα πρώτα μοντέλα ηλεκτρονικών υπολογιστών. «Αυτό είναι υπολογιστής; Ολόκληρο; Ενας μόνο;» αναρωτήθηκε για μια cpu της δεκαετίας του ’80 που ήταν μεγάλη σαν πλυντήριο. Κι όταν σχολίασα πως θυμάμαι ένα αντίστοιχο στο γραφείο του πατέρα μου, μου απάντησε: «Μου είχε πει ο παππούς μου πως έτσι ήταν οι υπολογιστές κάποτε». Παρ’ όλα αυτά, μπροστά στον πρόγονο των Windows, το Altair 8800 του Μπιλ Γκέιτς, οι απόψεις μας ταυτίστηκαν. «Εντάξει, στη γενική μορφή τους, ίδια είναι» σχολίασε ο Ορέστης μόλις παρατήρησα τα μικρά γνώριμα tabs του λειτουργικού συστήματος.

Στην ενότητα των «Ψηφιακών μελλόντων μας», ο Ορέστης δεν καλοείδε το Aether, ένα τεχνολογικό ένδυμα που ανταποκρίνεται στην μεταβολή των καιρικών συνθηκών στο Διάστημα. Αντίθετα, γέλασε με τα animations που προβάλλονταν κάθε φορά στην ηλεκτρονική μίνι φούστα iMiniskirt σχολιάζοντας πως «κάπως έτσι θα είμαστε στο μέλλον». Το ενδιαφέρον του τράβηξαν τα drones στην ενότητα των «Δημιουργικών χώρων», μιας και πήρε μια γεύση από τον τρόπο δημιουργίας των οπτικών εφέ. Διατηρώντας πάντως τις επιφυλάξεις του για την τρισδιάστατη επεξεργασία τους: «Καλύτερο το παλιότερο CGI. Τώρα έχουν καταντήσει οι ηθοποιοί να μοιάζουν με καρτούν» λέει φέρνοντας ως παράδειγμα το «Χόμπιτ».

Ανεβαίνοντας στον τέταρτο όροφο, στην αίθουσα των ανεξάρτητων βιντεοπαιχνιδιών, όπου τα παιδιά τριπάρουν με τις ώρες, η έκπληξη είχε να κάνει με τις εξαιρετικές επιδόσεις του ως gamer. Tην ώρα που εγώ πάσχιζα να συντονίσω τα δάχτυλά μου στο τηλεχειριστήριο μπας και καταφέρω να τον κερδίσω επί της οθόνης, εκείνος έκανε αστραπιαίες κινήσεις πατώντας τα κουμπιά και τους μοχλούς την κατάλληλη στιγμή. Η ήττα μου ήταν οριστική σε κάθε παιχνίδι που δοκιμάσαμε. Την ξεπέρασα βέβαια, όταν μπήκαμε στην αίθουσα πίσω από τη Στέγη για να παίξουμε με τα λέιζερ στην εγκατάσταση «Assemblance». Επειτα από λίγα λεπτά μέσα στο μαύρο περιβάλλον, τα μάτια του Ορέστη δεν άντεξαν τις δέσμες φωτός που μετακινούνταν σε κάθε άγγιγμά τους. Μάλλον δεν είναι αρκετά μαθημένος να παίζει στο σκοτάδι σαν τη δική μου γενιά!  

info
«Digital Revolution», Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, Λ.Συγγρού 107 – 109, έως 10/ 1/2016, όλες τις ημέρες. Είσοδος: 5 ευρώ (προπώληση) – 7 (ταμείο), τηλ.: 210 9005800