Περικλής Χούρσογλου: Επιστροφή στο θέατρο

Οταν ήταν 16-17 ετών σκεφτόταν να σπουδάσει Μαθηματικά. Μετά έλεγε ότι θα πάει σε σχολή θεάτρου, αλλά δεν τολμούσε να πει ότι θα γίνει ηθοποιός. Ελεγε ότι θα πήγαινε «ως παρατηρητής». Το θέατρο ήταν η πρώτη αγάπη για τον Περικλή Χούρσογλου, που τελικά πέρασε στο Τμήμα Μαθηματικών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου στη Θεσσαλονίκη. Εκεί έτυχε να συγκατοικήσει με έναν άνθρωπο που αγαπούσε πολύ το σινεμά, ο οποίος αργότερα έγινε ο αρχισυντάκτης του κινηματογραφικού περιοδικού «Οθόνη» τον Αλέξανδρο Μουμτζή. Εκείνος ήταν που τον έστρεψε προς τον κινηματογράφο. Αφού τελείωσε το πρώτο έτος, αποφάσισε να πάρει μετεγγραφή στη σχολή της Αθήνας για να μπορέσει να παρακολουθήσει ταυτόχρονα μαθήματα σκηνοθεσίας στη Σχολή Σταυράκου. Από τότε ξεκίνησε μια πορεία κυρίως στον κινηματογράφο, με δύο σημαντικούς δασκάλους, τον Παντελή Βούλγαρη και τον τσέχο δραματουργό Γιαν Φλάισερ. Υπέγραψε το σενάριο και τη σκηνοθεσία σε δικές του ταινίες με πρώτη εξαιρετική τον «Λευτέρη Δημακόπουλο» (1994), ενώ ακολούθησαν «Ο κύριος με τα γκρι» (1997), «Μάτια από νύχτα» (2003) και «Ο διαχειριστής» (2010), όπου ερμήνευσε τον βασικό χαρακτήρα.

«Δεν είχα στο μυαλό μου να γίνω ηθοποιός και μάλλον αισθανόμουν άβολα» λέει ο σκηνοθέτης, «αλλά νωρίς κατάλαβα ότι δεν ήθελα να είναι κάποιος που θα υποδυθεί αυτόν τον χαρακτήρα, αλλά κάποιος που θα είναι αυτός ο χαρακτήρας. Και παρά την αγωνία, τις δυσκολίες και το γεγονός ότι δεν είμαι ηθοποιός, αποφάσισα να παίξω ο ίδιος και μάλιστα να παίξει και η γυναίκα μου η Βαγγελιώ Ανδρεάδη, που είναι ηθοποιός, και τα παιδιά μου».

ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. Παράλληλα με τις ταινίες μεγάλου μήκους, δεν ξέχασε ποτέ την πρώτη του αγάπη. Σκηνοθέτησε δύο μονολόγους, τα «Αντρόγυνα» του Μισέλ Φάις με τον Γεράσιμο Σκιαδαρέση (2003) και τον «Ουρανό κατακόκκινο» της Λούλας Αναγνωστάκη, με τη Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη (2010). Σήμερα αφήνει για λίγο τα μολύβια και τις κάμερες και επιστρέφει στη θεατρική σκηνοθεσία, με την παράσταση του έργου «Ο Κάτω Παρθενώνας» του Μηνά Βιντιάδη, στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. «Το θέατρο με γοητεύει με την αμεσότητα που έχει» συνεχίζει ο σκηνοθέτης. «Ο κινηματογράφος έχει μια βιασύνη που καθορίζεται από τα οικονομικά δεδομένα, πρέπει να γίνει μέσα σε ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, να γίνουν οι πρόβες και το γύρισμα. Ενώ στο θέατρο έχεις τη δυνατότητα να προχωράς όλο και περισσότερο μέσα στο κείμενο. Κάθε μέρα βρίσκεις κάτι άλλο».

Στο έργο συναντιούνται και συγκρούονται δύο κόσμοι, όχι μόνο εξαιτίας της κρίσης. Η κρίση είναι ένας καταλύτης που φέρνει τους δύο ήρωες πιο κοντά και επιταχύνει τη σύγκρουση. «Συνήθως λέμε “τι ωραία που περάσαμε και δεν θα το ξεχάσω”. Εγώ έχω την εντύπωση ότι όπως και στις κινηματογραφικές ταινίες που κάνω, τις περισσότερες φορές οι συνθήκες και η διαδικασία παραγωγής ακολουθούν την καμπύλη της ιστορίας. Και εφόσον το συγκεκριμένο έργο μιλάει για σύγκρουση δύο χαρακτήρων, έτσι και η δική μας συνεργασία είχε αρκετές συγκρούσεις. Μέσα από το κείμενο και τις πρόβες νομίζω ότι βγαίνει κάτι πολύ καλό, γιατί όπως γίνεται στο τέλος της ιστορίας, όπου ο άστεγος βρίσκει έναν φίλο και ο χρηματιστής επίσης, κάτι ανάλογο έγινε και σε μας».

«Ο Κάτω Παρθενώνας», σκηνοθεσία: Περικλής Χούρσογλου. Παίζουν: Νίκος Γεωργάκης (Αστεγος), Γιώργος Καύκας (Xρηματιστής). Μικρό Θέατρο Μονής Λαζαριστών (Κολοκοτρώνη 25-27, Σταυρούπολη, Θεσσαλονίκη, τηλ. 2315-200.200)