Ωτοβλεψίες

«Θα σταματήσει κάποιος το ασανσέρ;»
Θεμελιώδη ερωτήματα, θολές αποκρίσεις. 1. Τι σχέση έχει το στυλ της Ελλης Πασπαλά και του Vassilikos με το εμβληματικό «Dancing Queen» των ΑΒΒΑ (όταν μάλιστα το ορίτζιναλ ακούγεται στο «Mamma Mia!» του Badminton) που «χρησιμοποιούν» στο φινάλε του προγράμματός τους στον Σταυρό του Νότου; 2. Μετά την «αξιοποίηση» της «Συννεφιασμένης Κυριακής» και του «Dancing Queen» τι άλλο έχει σειρά; 3. Αντέχει κάποιος να χορέψει το «Dancing Queen», μεταπλασμένο σε μουσική για ασανσέρ, με τους δυο τους; 4. Βάζουμε δάφνη ή βασιλικό στη φακή;

Ματωμένα χέρια; Ή απλά μια ερωτική τραγωδία, όπου Εκείνος θέλει να υποστεί τα δεσμά του γάμου κι Εκείνη όχι; Αλλαγή ρόλων και προθέσεων; Ο ηθοποιός Δημήτρης Λάλος στο δεύτερο σκηνοθετικό του εγχείρημα, στο Θέατρο Ακαδημία Πλάτωνος, τα βάζει όλα αυτά στο μενού. Οπως και ο Ιάκωβος Καμπανέλλης. Σε μια «Στέλλα με τα κόκκινα γάντια», όπου ο Μίλτος (ο Γιώργος Φούντας στη βραβευμένη ταινία τού Μιχάλη Κακογιάννη) δεν είναι καν ποδοσφαιριστής, αλλά νταλικέρης, η Στέλλα είναι ντιζέζ και η άδοξη πορεία τους προς τον γάμο βυθίζεται στο αίμα, αλλά δίχως το υπερδραματικό «Στέλλα, κρατάω μαχαίρι» της ταινίας. Ο ανατόμος της νεοελληνικής κοινωνίας και – εν προκειμένω – των ρόλων που καλούνται να παίξουν, που θέλουν ή δεν θέλουν να παίξουν ο Αντρας και η Γυναίκα, αλλά και ο περίγυρος, δεν «κρατάει μαχαίρι». Αλλά ανατομικό νυστέρι. Απαλά. Βαθιά. Αποτελεσματικά. Αυτά, λέει, είδε στο έργο, στην αυθεντική θεατρική μορφή του, με προσοχή και σεβασμό ο Λάλος. Και ας φωτογράφισε τον Μίλτο με νυφικό και χέρια ματωμένα σαν κόκκινα γάντια. Διότι εκείνος επιθυμεί διακαώς τον γάμο με την ντιζέζ Στέλλα κι εκείνη δεν τον ψηφίζει, υπέρ της καριέρας της. Κι ας είναι σε ένα παρηκμασμένο μαγαζί – καμιά σχέση με το αστραφτερό της ταινίας – που οδεύει στο λουκέτο, για να μετατραπεί σε μαγερειό. Εκείνος και ίσως και το κομμάτι της κοινωνίας που αντιπροσωπεύει κλείνεται στον εαυτό του, απογοητευμένος: «Είμαι κάθε μέρα σπίτι. Δεν βλέπω κανέναν». Ενώ εκείνη βιώνει τις ενοχές – και τα στερεότυπα – της γυναικείας επιτυχίας: αν μια γυναίκα πετυχαίνει είναι επειδή τη βοήθησαν. Αν ένας άντρας πετυχαίνει είναι γιατί το άξιζε. Με τη «Στέλλα» του προ των πυλών, ο Δημήτρης Λάλος επαναφέρει (εναλλάξ με τη «Στέλλα» από 13 Νοεμβρίου) στο Ακαδημία Πλάτωνος και το «Τάβλι» του Κεχαΐδη με τους δύο εκφραστικούς – μαύρους τω δέρματι – ηθοποιούς Σαμουήλ Ακίνολα και Στέφανο Μουαγκιέ. Ενώ ψάχνει για τον Δεκέμβριο θέατρο να στεγάσει τον επιδαύριο «Ορέστη» κατά Σίμο Κακάλα. Και βλέπει τα μονταρισμένα πλάνα από την πολυεθνικής παραγωγής ταινία «Nocturne», με άξονα τις ιστορίες των εργαζομένων σε ένα υπόγειο πάρκινγκ (με γυρίσματα στο πάρκινγκ της Πλατείας Κοραή), του Κωνσταντή Φραγκόπουλου. Οπου μαζί με τους Λάλο, Λένα Παπαληγούρα, Γιώργο Συμεωνίδη, πρωταγωνιστεί – στο βρετανικό καστ – το «μαύρο κοράκι»  του τηλεοπτικού «Game Of Thrones», Οουεν Τιλ («εκείνος που σκότωσε τον Τζον Σνόου»).

Πολιτικά αρπακτικά. Ή κάπως έτσι. Μια και μιλούσαμε για την πλημμύρα μαύρης κωμωδίας που επέρχεται φέτος και είχαμε μείνει με την υπόσχεση της συνέχειας την προηγούμενη Δευτέρα. Ιδού λοιπόν και μια πολιτική μαύρη κωμωδία που θα ανοίξει νέους ορίζοντες στο Δώμα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου (από 20 Νοεμβρίου), σημειώνοντας την παγκόσμια πρεμιέρα των «Animals» του Αλεξάντερ Ράιτ και το αθηναϊκό ντεμπούτο τής εκ Νέας Υόρκης σκηνοθέτριας Ευθαλίας Παπακώστα (φωτογραφία). Το στόρι εμπλέκει έναν κινηματογραφιστή που ετοιμάζει ντοκιμαντέρ για την κρίση, με ναρκομανή μέλος ακροδεξιάς οργάνωσης και δύο αδίστακτους εξουσιαστές – ή τέρατα εξουσίας, αν θέλετε. Το καστ ενδιαφέρον: Στάθης Σταμουλακάτος, Τζένη Μπότση, Ιωάννα Κολλιοπούλου, Μάρκος Παπαδοκωνσταντάκης, Ερρίκος Λίτσης, Θανάσης Χαλκιάς.

Κάτι για τα νεύρα; Και για να συνειδητοποιήσουμε ήσυχα πως «ό,τι δεν μας αρέσει το αλλάζουμε, δίχως ένα τηλεκοντρόλ στο χέρι και δίχως να ζούμε μέσα από τις ζωές των άλλων» όπως σημειώνει ο Θοδωρής Κατσαρός για τη μαύρη κωμωδία του – στο αφιέρωμα κι αυτή – «Μια χούφτα βαλεριάνες», που παρουσιάζει στο θέατρο Λύχνος, στο Γκάζι, η ομάδα WTF – ACT (μετά τις «Μαύρες γαλλικές τρούφες»). Με σκηνικό τα τηλεοπτικά πλατό της δεκαετίας του ’90 ώς το σήμερα. Να μην ξεχάσω στο αφιέρωμα και το καλτ «Μότζο» του Τζεζ Μπάτεργουορθ, κατά Θωμά Μοσχόπουλο, στο δραστήριο Πόρτα (μεγάλο ατού ο Γιώργος Χρυσοστόμου), αλλά και το «Μάντεψε ποιος θα πεθάνει απόψε» του Ρομπέρ Τομά, κατά Ρέππα – Παπαθανασίου, με τους Κάτια Δανδουλάκη, Θάνο Καληώρα, Τζόυς Ευείδη, Τάσο Κωστή, Παντελή Καναράκη, Ελένη Κρίτα, που μετέφερε πρόσφατα το σκηνικό του ορεινού γαλλικού θερέτρου του ’50 στο Mermaid Theatre του Λονδίνου (στο πλαίσιο του Prosopa Events), προτού επανέλθει στο Δανδουλάκη.

Ποτέ «καλούλης»
«Η μάνα μου έλεγε: μη γίνεις καλούλης ή καλούτσικος. Να γίνεις καλός. Γιατί ο κόσμος είναι γεμάτος από καλούληδες». Πόσο δίκιο έχει ο ήρωας του Ακη Δήμου, που ο Δάνης Κατρανίδης ενσαρκώνει στην ολοκαίνουργια μαύρη κωμωδία του «Το κενό αυτοπροσώπως», με την οποία δίνει – σταθερός στη στάση ζωής, όπως τη θεωρεί ο πρωταγωνιστής – το «παρών» φέτος στο Πόλη Θέατρο. Το κλου; Το έργο τοποθετείται χρονικά δίπλα μας. Μια ανάσα. Μέσα στα capital controls. Τον Αύγουστο του 2015. Με τον αποτυχημένο σκηνοθέτη και νυν κριτικό θεάτρου εκ του προχείρου ήρωα σε κατάσταση αναμονής και τρέλας για ιατρικές εξετάσεις που του αλλάζουν τη ζωή. Την ώρα που επιστρέφει από την Ισπανία, με τις δάφνες της σταρ σχεδιάστριας, για νέο ξεκίνημα εν μέσω κρίσης η φίλη του, με την οποία το 1993 είχαν πανηγυρίσει την επανεκλογή του ΠΑΣΟΚ. Και συνειδητοποιούν πόσα πολλά, πόσα λίγα έχουν αλλάξει. Στο πλάνο ο Δάνης Κατρανίδης και η Παναγιώτα Βλαντή (μαζί στη φωτογραφία), αλλά και ο Κωνσταντίνος Ρήγος, στην προ μουσικού «Ρωμαίου και Ιουλιέτας» (με τους Γιάννη Καραούλη, Δανάη Επιθυμιάδη), του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, σκηνοθεσία του. Σε μια κωμωδία για την ήττα και για το «κενό που δεν έχει άκρη».