Εχτισε από το μηδέν, αλλά απέτυχε να κάνει την υπέρβαση

Ούτε μία ούτε δύο αλλά τρεις παρελάσεις έβγαλε ο Γιάννης Αναστασίου στον Παναθηναϊκό. Παράδοξο μεν, αλλά τούτο είναι το μέτρο σύγκρισης και το χρονικό ορόσημο για κάθε προπονητή που παίζει με το «καλημέρα» το κεφάλι του στα γήπεδα της Σούπερ Λίγκας. Υπό αυτές τις συνθήκες πίεσης και σε έναν πάγκο που, ούτως ή άλλως, χαρακτηρίζεται ηλεκτρικός, ο «Ολλανδός» επιβίωσε για δυόμισι χρόνια. Αν και πρωτάρης στην προπονητική, παρέμεινε επί 903 ημέρες στο Τριφύλλι (ο μακροβιότερος την τελευταία 17ετία στον σύλλογο), σε μια θέση από την οποία κατά το παρελθόν πολύ μεγαλύτερα ονόματα, με τίτλους, περγαμηνές και εκατοντάδες περισσότερα χιλιόμετρα στο ποδόσφαιρο εκδιώχθηκαν με συνοπτικές διαδικασίες εν μια νυκτί. Κι όμως ο 42χρονος κόουτς αποδείχθηκε ένας survivor στο προπονητικό ντεμπούτο του, έστω κι αν δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει το τριετές πλάνο που είχε επιφορτιστεί να εφαρμόσει.

Η πτώση του υπήρξε θορυβώδης, όπως και τα συνθήματα που ακούστηκαν εις βάρος του – για πρώτη και τελευταία φορά – στο πρόσφατο ντέρμπι με την ΑΕΚ. Τα αποτελέσματα κατά την τρέχουσα σεζόν δεν τον δικαίωσαν, αφού ό,τι κι αν δοκίμασε στις προπονήσεις και στο γήπεδο η εικόνα που έβγαζε ο Παναθηναϊκός στους αγώνες ήταν αναιμική, προβληματική, αποκαρδιωτική. Εχασε τη στήριξη της εξέδρας το βράδυ που οι Πράσινοι υπέστησαν τον πιο εξευτελιστικό αποκλεισμό της ευρωπαϊκής ιστορίας τους από την Γκαμπάλα και απώλεσε τα ερείσματα που είχε στη διοίκηση μετά την ήττα από τον Πανιώνιο στο πρωτάθλημα. Πρωτίστως όμως δεν είχε πια την εμπιστοσύνη των ποδοσφαιριστών. Απέμεινε να τον κρατάει ολομόναχος ο πρόεδρος της ΠΑΕ Γιάννης Αλαφούζος, ο οποίος ενέδωσε στις πιέσεις μετά τα δύο διαδοχικά αρνητικά αποτελέσματα με τον ΠΑΟΚ και την ΑΕΚ, αλλά κυρίως λόγω των συνθημάτων που ακούστηκαν εις βάρος του από την εξέδρα για πρώτη φορά στην τετραετία της διακυβέρνησής του.

Αν και είναι ακόμη νωπό το πέρασμά του από το Τριφύλλι, ο Αναστασίου άφησε παρακαταθήκη ένα Κύπελλο Ελλάδας το 2013, το παράσημο για το χτίσιμο από το μηδέν μιας ομάδας χαμηλού μπάτζετ που συνδύασε καλό ποδόσφαιρο και αποτελέσματα διεκδικώντας το περσινό πρωτάθλημα κόντρα σε ένα κατεστημένο που δύσκολα νικιέται, ενώ δημιούργησε σημαντικές υπεραξίες παικτών που είχαν μηδαμινή αξία στο ποδοσφαιρικό χρηματιστήριο αλλά πλέον κοστολογούνται ακριβά.

Από την άλλη, απέτυχε παταγωδώς στις ευρωπαϊκές υποχρεώσεις του συλλόγου, δεν κατόρθωσε να κάνει την υπέρβαση στα περισσότερα κρίσιμα ματς του τελευταίου έτους και κυρίως έπαψε να παράγει δημιουργικό ποδόσφαιρο.