Από το μπαλκόνι στους κρίκους

Οταν η μητέρα του Σοφία τον βρήκε να αιωρείται από την έξω πλευρά στα κάγκελα του μπαλκονιού τους στον τρίτο όροφο μόλις στα έξι του χρόνια (!), κατάλαβε ότι είναι ώρα ο μικρός Λευτέρης Πετρούνιας να διοχετεύσει αυτή την ενέργεια στο γυμναστήριο.
Κάπως έτσι ξεκίνησε η πολλά υποσχόμενη καριέρα του νέου παγκόσμιου πρωταθλητή των κρίκων, ο οποίος μιλώντας στην «Ομάδα» εξηγεί γιατί η συγκεκριμένη αποστολή στη Γλασκώβη ήταν η πιο δύσκολη της ζωής του.

«Αφενός έπρεπε να τιθασεύσω τα έντονα συναισθήματά μου, καθώς ήθελα πάση θυσία το χρυσό μετάλλιο για να το αφιερώσω στη μνήμη του πατέρα μου που έφυγε από τη ζωή το καλοκαίρι. Παράλληλα ήταν και η πίεση της απευθείας πρόκρισης για το Ρίο που θα έπαιρναν οι τρεις αθλητές που θα ανέβαιναν στο βάθρο, αλλά και ο τραυματισμός μου στο χέρι που εξελίχθηκε σε μικροβιακή μόλυνση στον τένοντα, με αποτέλεσμα να παίρνω νοσοκομειακή αντιβίωση και δύο μέρες πριν από τον τελικό ήταν αμφίβολο αν θα αγωνιστώ» αποκαλύπτει ο πρωταθλητής μας που αφιέρωσε την κορυφαία στιγμή της καριέρας του στη μνήμη του πατέρα του Παναγιώτη, ο οποίος τουλάχιστον πρόλαβε και είδε τον γιο του, για τον οποίο καμάρωνε, να στέφεται εις διπλούν πρωταθλητής Ευρώπης, τον Απρίλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Μονπελιέ και τον Ιούνιο στους πρώτους Ευρωπαϊκούς Αγώνες του Μπακού.

«Ναι, ευτυχώς με είδε από κοντά σε δύο από τις μεγαλύτερες επιτυχίες μου και νομίζω ότι από εκεί ψηλά τώρα θα ήταν και πάλι υπερήφανος και χαρούμενος για τον γιο του» συνεχίζει ο Λευτέρης Πετρούνιας, που έχει την αυτογνωσία, ζώντας από πρώτο χέρι τα τεράστια προβλήματα του ελληνικού αθλητισμού, να παραδέχεται ότι αν δεν υπήρχαν ο χορηγός του (stoiximan), ο πρόεδρος της ΕΟΕ Σπύρος Καπράλος με το πρόγραμμα «Υιοθετήστε έναν αθλητή», αλλά και οι άνθρωποι της Ελληνικής Γυμναστικής Ομοσπονδίας, τότε «πιθανότατα θα δούλευα κάπου, σε οποιαδήποτε δουλειά, ακόμα και σε μπαρ για βιοποριστικούς λόγους» λέει με ευθύτητα ο πρωταθλητής κόσμου, που με τον προπονητή του Δημήτρη Ράφτη «κάνουν παπάδες».

ΣΕ ΡΟΛΟ ΦΡΟΪΝΤ. Ο τελευταίος, επειδή είχε διακρίνει σημάδια χαλάρωσης του αθλητή του στο Μπακού το καλοκαίρι («Δεν ξεκουραζόταν όσο έπρεπε…»), μας είχε προϊδεάσει λέγοντας ότι στη Γλασκώβη θα τον πάρει στο δωμάτιό του να κοιμούνται μαζί για να έχει τον πλήρη έλεγχο για το ωράριό του!

«Ετσι και έγινε, αλλά στους Ολυμπιακούς του Ρίο καλύτερα να το ξεχάσει αυτό το πλάνο ο κόουτς. Πρώτα απ’ όλα, όταν κοιμόταν αυτός, δεν μπορούσα να κοιμηθώ εγώ καθώς ροχάλιζε δυνατά, ενώ όταν έμενε ο ίδιος ξύπνιος έμεναξανά  και εγώ καθώς έπαιζε τον ρόλο του Φρόιντ και μιλούσε μέχρι το πρωί κάνοντάς μου ψυχανάλυση. Είναι ο καλύτερος προπονητής του κόσμου, αλλά θα είμαστε σε διαφορετικά δωμάτια στη Βραζιλία» προειδοποιεί ο «άρχοντας των δαχτυλιδιών» που βαδίζει στα χνάρια του ινδάλματός του στους κρίκους, του χρυσού ολυμπιονίκη της Αθήνας το 2004 Δημοσθένη Ταμπάκου, που έχει πάντως τα φόντα να τον ξεπεράσει.

Ο κόουτς μπορεί να δεχτεί τα χωριστά δωμάτια, αλλά είναι άγνωστο αν θα δεχτεί τον εκ των κολλητών φίλων του Λευτέρη στο Ρίο, τον Κυριάκο, ο οποίος δεν έχει δει ένα χρυσό μετάλλιο από κοντά, και ο Δημήτρης Ράφτης όποτε τον βλέπει του λέει γελώντας: «Τι θέλεις εσύ εδώ, βρε γκαντέμη!». Ο Κυριάκος όμως έχει δηλώσει ότι θα είναι στο Ρίο για να δει τον φίλο του να θριαμβεύει.
Οπως έκανε ένας άλλος φίλος του Λευτέρη, ο ποδοσφαιριστής Θανάσης Καραγκούνης, που έφυγε από την Ολλανδία όπου αγωνίζεται για να τον δει στη Γλασκώβη.

ΤΡΙΑ ΧΡΥΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΣΕΖΟΝ. Ο Λευτέρης Πετρούνιας σε μια σεζόν το 2015 πήρε τρία χρυσά μετάλλια σε ισάριθμες κορυφαίες διοργανώσεις (Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μονπελιέ, Ευρωπαϊκοί Αγώνες Μπακού, Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στη Γλασκώβη) και πλέον ο μεγάλος στόχος είναι το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο. Είναι στα χέρια του, τα πιο δυνατά του κόσμου στο αγώνισμα των κρίκων (στο οποίο έχει δώσει και το όνομά του σε μια άσκηση του ανάποδου σταυρού).

Εκεί όπου είναι ο μόνος που μένει τόση ώρα με ανοιχτά τα χέρια στη στάση του σταυρού πάνω στους κρίκους, με αποτέλεσμα, αν εκτελέσει σωστά το πρόγραμμά του, να μην έχει αντίπαλο για το χρυσό μετάλλιο.

Ο πρωταθλητής μας, που επέστρεψε χθες με την αποστολή στην Αθήνα, δεν ξεχνάει και τον γιατρό – εθελοντή ουσιαστικά – Οδυσσέα Παξινό και δεν είναι τυχαίο πως αμέσως μετά την κατάκτηση του μεταλλίου έπεσε στην αγκαλιά του. Του οφείλει πολλά, όπως και όλοι οι αθλητές.