Γιατί ο Τσίπρας «ψηφίζει» Μεϊμαράκη

Γιατί έσπευσε ο Αλέξης Τσίπρας πρωί Παρασκευής στη Βουλή να απαντήσει στο πλαίσιο της Ωρας του Πρωθυπουργού σε ερώτηση του γαλάζιου βουλευτή Γιώργου Κουμουτσάκου; Η αυτονόητη ερμηνεία για την πρωθυπουργική παρουσία συνδέεται άμεσα με το μείζονος βαρύτητας θέμα που έθιξε ο ερωτών, αναφορικά με τις προσφυγικές ροές και τις τραγωδίες που γράφονται καθημερινά πλέον στα νερά του Αιγαίου. Το Προσφυγικό και η διαχείρισή του αποτελούν άλλωστε για την κυβέρνηση Τσίπρα μία ακόμη δοκιμασία ως προς την αποτελεσματικότητά της.

Σε όλα όμως υπάρχει και η δεύτερη ανάγνωση που εν προκειμένω σχετίζεται με την τοποθέτηση του μεϊμαρικού Κουμουτσάκου στη μάχη για την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας. Ο Γιώργος Κουμουτσάκος, πρώην υποψήφιος περιφερειάρχης Αττικής, έχει ταχθεί ανοιχτά υπέρ της εκλογής Μεϊμαράκη. Ο Πρωθυπουργός απαντώντας στον Κουμουτσάκο θέλησε με έμμεσο τρόπο να δώσει πόντους και στον Βαγγέλη ανεβάζοντας ένα θέμα για το οποίο υπάρχει και πολιτική απόσταση ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ.

Στο Μαξίμου είναι κοινό μυστικό πως ο Πρωθυπουργός θα προτιμούσε να έχει απέναντί του στα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη. Μια έμμεση νύξη του Αλέξη Τσίπρα κατά τη διαδικασία ανάγνωσης των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησής του υπέρ του Μεϊμαράκη έκανε τότε τον αρχηγό της γαλάζιας παράταξης να δηλώσει με εκνευρισμό: «Καλά θα κάνει να μην ανακατεύεται ο Πρωθυπουργός με τα εσωκομματικά των άλλων κομμάτων». Ο Τσίπρας διευκρίνισε ακολούθως ότι δεν έχει καμία τέτοια πρόθεση και η μίνι παρεξήγηση έληξε εκεί.

Παρ’ όλα αυτά, στο πρωθυπουργικό επιτελείο παρακολουθούν αδιαλείπτως την ταραχώδη πορεία της Συγγρού προς τη μεγάλη εσωκομματική αναμέτρηση του Νοεμβρίου. Ο Αλέξης Τσίπρας δείχνει προτίμηση στον Μεϊμαράκη για πολλούς λόγους που δεν είναι άσχετοι και με το προφίλ των τριών αντιπάλων του σημερινού αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας.

Οι αντίπαλοι. Ο Απόστολος Τζιτζικώστας, μικρότερος περίπου κατά δύο χρόνια από τον Αλέξη Τσίπρα, θα στρίψει, κατά το Μαξίμου, το γαλάζιο τιμόνι πολύ δεξιά. Δεν είναι άλλωστε κρυφό πως το κοινό Τζιτζικώστα αποτελείται και από εθνικόφρονες και φιλοβασιλικούς ψηφοφόρους. Για τον Τσίπρα, πιθανή ανάδειξη του Απόστολου Τζιτζικώστα στην αρχηγία της ΝΔ θα δημιουργούσε πρόσθετα προβλήματα με την αξιωματική αντιπολίτευση. Ενα καθεστώς διαρχίας στη Συγγρού θα προκαλούσε εμπόδια στην κοινοβουλευτική λειτουργία της και ενδεχομένως μια καθυστέρηση στη λήψη αποφάσεων. Ο Πρωθυπουργός ως εξωκοινοβουλευτικός πρόεδρος του μικρού Συνασπισμού έχει βιώσει την οδυνηρή εμπειρία να βρίσκεται εκείνος κλεισμένος στην Κουμουνδούρου και ο Αλέκος Αλαβάνος ως πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας να χαράσσει κόντρα γραμμή από τα κοινοβουλευτικά έδρανα.

Από την άλλη, στο Μαξίμου πιστεύουν ότι η υποψηφιότητα του Αδωνη Γεωργιάδη δεν μπορεί να περπατήσει. Αναγνωρίζουν στο πρόσωπο του βουλευτή μια, πολλές φορές, υπέρ το δέον μαχητικότητα, αλλά ώς εκεί. Ο Γεωργιάδης περισσότερο φωνάζει για να επιβάλει τις απόψεις του, παρά κάνει διάλογο προκειμένου να πείσει γι’ αυτές, λένε στον ΣΥΡΙΖΑ. Το γεγονός ότι ο Γεωργιάδης προέρχεται από τον ΛΑΟΣ τον κατατάσσει στη συνείδηση του μέσου συριζαίου σε στέλεχος της Ακροδεξιάς. Βεβαίως, υπάρχει πάντα ο αντίλογος πως όλα αυτά τα επιχειρήματα θεωρούνται έωλα όταν έχει συγκροτηθεί ήδη δύο φορές συγκυβέρνηση με τους Ανεξάρτητους Ελληνες.

Η περίπτωση Μητσοτάκη για τον Αλέξη Τσίπρα και τους συνεργάτες του είναι διαφορετική. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης για το Μαξίμου εκφράζει ως αντίληψη ό,τι ακριβώς θεωρητικά προκαλεί αναφυλαξία στην Κουμουνδούρου. Την απόλυτη έκφραση του πολιτικού νεοφιλελευθερισμού. Ο Πρωθυπουργός πιστεύει λοιπόν ότι στην περίπτωση που θα έχει απέναντί του τον Μητσοτάκη δεν θα έχει πεδίο συνεννόησης διότι οι ιδεολογικές τους αφετηρίες βρίσκονται σε παράλληλες πορείες.

Αντιθέτως, με τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη ο Τσίπρας πιστεύει ότι βρίσκει σημεία επαφής.

ΚΑΛΗ ΧΗΜΕΙΑ. Καταρχήν, έχουν μεταξύ τους μια καλή χημεία. Στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου η μεταξύ τους αντιπαράθεση χτύπησε κόκκινο, ωστόσο δεν υπερέβη τα εσκαμμένα. Για τον Πρωθυπουργό είναι προτιμότερο στη Βουλή να αντιπαρατίθεται με κάποιον με τον οποίο στοιχειωδώς μπορεί κάπου να συναντηθεί, παρά με κάποιον άλλο αρχηγό της ΝΔ που δεν θα ακούει. Ο Μεϊμαράκης την ημέρα που ψηφίστηκε το νομοσχέδιο για τις ραδιοτηλεοπτικές συχνότητες φάνηκε διαλλακτικός στο να προταθούν πρόσωπα κοινής αποδοχής στη Διάσκεψη των Προέδρων για να ξεπεραστεί το πρόβλημα με τη σύνθεση του ΕΣΡ. Για το Μαξίμου είναι προτιμότερο να έχει απέναντί του έναν αρχηγό που ψήφισε το περασμένο καλοκαίρι το Μνημόνιο κι όχι ένα άλλο πρόσωπο που με ευκολία μπορεί να απορρίψει πτυχές της νέας συμφωνίας, με το αιτιολογικό πως δεν ήταν εκείνος υπεύθυνος για ό,τι ψηφίστηκε και από το κόμμα του. Στο πρόσωπο του Βαγγέλη Μεϊμαράκη ο Αλέξης Τσίπρας βλέπει έναν πολιτικό εκφραστή της Κεντροδεξιάς ή ακόμη και της λαϊκής Δεξιάς που δεν επιδιώκει τις μετωπικές συγκρούσεις. Θεωρείται βέβαιο πως όταν ο Πάνος Καμμένος κατηγορούσε on air τον Μεϊμαράκη για εμπλοκή του σε υπόθεση με τα εξοπλιστικά, ο σημερινός Πρωθυπουργός δεν αισθανόταν ιδιαίτερα βολικά έχοντας δίπλα του τον πρόεδρο της ΝΔ να τον κατηγορεί πως «τον έβαλες να κάνει τη βρώμικη δουλειά».

Εξ αυτού του λόγου, κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει πως στον κατάλληλο χρόνο το Μαξίμου θα βρει την ευκαιρία να διευκρινίσει πως δεν θεωρεί πως ο Μεϊμαράκης είναι υπόδικος.