Το κόκκινο και το άσπρο

Ο Ιανός ήταν θεός των Ρωμαίων· απεικονιζόταν με δύο πρόσωπα και ονομαζόταν ακόμα διπρόσωπος Ιανός (Janus bifrons). Ο Ιανός, πολλές φορές, αναπαρίσταται με το ένα πρόσωπο γενειοφόρο και το άλλο ξυρισμένο, γεγονός που οδήγησε τους ερευνητές να το αποδώσουν στον συμβολισμό των αντιθέσεων: ο Ηλιος και η Σελήνη ή το γήρας και η νιότη.

Ο Ολυμπιακός είναι ο θεός του ελληνικού ποδοσφαίρου. Οχι τόσο για τις επιτυχίες του (τα θαύματά του να πούμε καλύτερα) όσο για τους πολυπληθείς πιστούς που ομνύουν στα χρώματα και στο όνομά του.

Ο Ολυμπιακός, αν ήταν θεότητα στην αρχαία Ρώμη, το δίχως άλλο θα αναπαρίστατο όπως ο Ιανός: με δύο πρόσωπα· και δεν αναφερόμαστε στο καλό και στο κακό αγωνιστικό του, όχι. Τα δύο πρόσωπα έχουν να κάνουν με την εικόνα του τη σφριγηλή, την απαστράπτουσα εντός αγωνιστικού χώρου και την άλλη, τη σκοτεινή, την αμφιλεγόμενη, την παρασκηνιακή που αποπνέει μια οσμή υγρού ανήλιαγου υπογείου, μια μούχλα δυσάρεστη και αποπνικτική: την εικόνα των παραγόντων του.

Το φθινοπωρινό βράδυ της Τρίτης, το πρόσωπο της νιότης, το καθαρό και στιλπνό έλαμψε στο διάσημο Εμιρέιτς, αποδεικνύοντας πως όταν διαθέτεις ισχύ αγωνιστική, παίκτες με προσωπικότητα και φαντασία, με πάθος και στόχους, δεν χρειάζεσαι ευτραφείς χειραγωγούς και τρυφηλούς ταγούς. Η ομάδα του Σίλβα, του Καμπιάσο, του Φορτούνη, του Ρομπέρτο υποχρέωσε τον Αλσατό Αρσέν Βενγκέρ να κρυφτεί στο μακρόταλο μπουφάν του και να εξαφανιστεί από προσώπου Νήσου.

Το ποδοσφαιρικό επίπεδο των Ερυθρολεύκων ήταν δυο σκαλοπάτια πιο πάνω από εκείνο των Αγγλων και η επιτυχία ήρθε φυσιολογικά.

Κι όταν κόπασαν οι πανηγυρισμοί και τα φώτα χαμήλωσαν στο παλάτι της Αρσεναλ, το άλλο πρόσωπο του Ολυμπιακού έκανε, ζοφερό, την εμφάνισή του. Ο γηραιός εκπρόσωπος των παραγόντων – «his masters voice» – ενεφανίσθη στις κάμερες του καναλιού που μετέδωσε την αναμέτρηση για να υπενθυμίσει πως είμαστε κι εμείς εδώ: οι αλαζόνες, οι προκλητικοί, οι υπερόπτες, οι ισχυροί που πατάμε στο διάβα μας ό,τι μας ενοχλήσει στην άσκηση της δεσποτικής εξουσίας, οι ξιπασμένοι, τα αλαλάζοντα κύμβαλα που παράγουν μοναχά ήχους απεχθείς!

Κι ενώ ακόμα και οι φανατικοί «αντί» είχαν έως εκείνη τη στιγμή μέσα τους χειροκροτήσει την προσπάθεια και την επιτυχία που βύθιζε στη λήθη πενήντα χρόνων ναυάγια στις ακτές της Μεγάλης Βρετανίας, με το που είδαν και άκουσαν το άλλο πρόσωπο του Ολυμπιακού να ομιλεί και να επαίρεται, έκλεισαν τους δέκτες τους.

Το σκοτάδι πιστοποιεί το φως και το σκοτεινό πρόσωπο των παραγόντων δεν μπορεί, όσο κι αν το προσπαθήσει, να τυλίξει μια φωτεινή στιγμή οποιασδήποτε ομάδας. Η αγωνιστική υπεροχή του Ολυμπιακού ήταν αναντίρρητα παραδεκτή από οπαδούς και αντιπάλους, όμως η αλαζονική και προκλητική αντιμετώπιση και αυτού ακόμη του θριάμβου δεν μπορεί να μην πάρει τη θέση της πλάι στη θεαματική πομπή που ακολουθεί την επιτυχία.

Το στιλπνό πρόσωπο του Ιανού πλάι στο σκοτεινό, γερασμένο. Και οι θεοί έχουν τα κουσούρια τους!