Η «Στρίγκλα» που έγινε μιούζικαλ

Το 1947 στη Νέα Υόρκη είχαν ξεσπάσει διαμαρτυρίες εναντίον του Κριστιάν Ντιορ εξαιτίας των προκλητικών ρούχων που σχεδίαζε και προκαλούσαν τα ήθη της εποχής. Εναν χρόνο μετά η Πατρίτσια Μόρισον (η οποία στις 15 Μαρτίου έκλεισε ακριβώς έναν αιώνα ζωής) πετούσε την ατάκα από τη σκηνή του Μπρόντγουεϊ, όπου ερμήνευε τη βασική ηρωίδα Λίλι Βανέσι στο «Kiss me, Kate»: «Και τώρα τι θα κάνω που όλα μου τα ρούχα είναι Dior;». Οι λιμπρετίστες του έργου Σαμ και Μπέλα Σπίγουατ δήλωναν με αυτόν τον εύστοχο τρόπο ένα από τα βασικά θέματα του έργου: τη χειραφέτηση της μεταπολεμικής Αμερικανίδας.  

Την ίδια εποχή ο Στραβίνσκι συγκλόνιζε το μουσικόφιλο κοινό της Νέας Υόρκης με τον «Πετρούσκα» και την «Ιεροτελεστία της Ανοιξης» χάρη στο νέο μουσικό ύφος που πρότεινε. Οπως λέει ο Γιώργος Πέτρου, που σκηνοθετεί και διευθύνει τις τρεις από τις πέντε ημέρες της παράστασης, «όλα αυτά έχουν περάσει μέσα στην υπέροχη παρτιτούρα του “Kiss me, Kate”. Μπορεί να διακρίνει κανείς, πέρα από τη συμφωνική τζαζ και το καθαρά αμερικανικό ιδίωμα, τη μουσική του Ραχμάνινοφ, του Στραβίνσκι, τη βιεννέζικη οπερέτα και φυσικά τα στοιχεία της όπερας».

Η αιώνια διαμάχη των δύο φύλων είναι το μοτίβο που κυριαρχεί στο έργο, το οποίο παρουσιάστηκε τον περασμένο Ιούλιο στο Ηρώδειο. «Ακούγεται κοινότοπο, αλλά είναι η μόνη αλήθεια: μέσα σε αυτές τις δυόμισι ώρες με την υπέροχη μουσική του Πόρτερ επιβεβαιώνεται και πάλι ότι ο έρωτας κυβερνά τα πάντα» εξηγεί ο αρχιμουσικός. «Στο Ηρώδειο το σκηνικό σού επιβάλλεται, ενώ στο Μέγαρο Μουσικής έχεις ένα θέατρο με ονειρικές μουσικές προδιαγραφές. Η υπόθεση διαδραματίζεται μπροστά και πίσω από τα παρασκήνια. Το σκηνικό – μια εξελιγμένη μορφή ιταλικού χωριού – θυμίζει backstage σύγχρονου θεάτρου, σχεδιασμένο από τον Πάρη Μέξη. Η φανταστική Πάδοβα είναι μάλιστα εμπνευσμένη από τα χωριά του Τζουζέπε Τορνατόρε και η τεχνοτροπία βγαίνει από τον κόσμο του Ζαν Ζακ Σανπέ που εικονογράφησε τον “Μικρό Νικόλα”. Είναι ένας από τους αγαπημένους μου ήρωες».

Η ΗΡΩΙΔΑ. Σκίτσα παιδικής αφέλειας και ιστορίες ρομαντικού έρωτα υφαίνουν έναν κόσμο αθωότητας. Οι χαρακτήρες έχουν τα υλικά του Σαίξπηρ: σκληρότητα κι ευαισθησία. Οπως λέει ο Γιώργος Πέτρου, «η στρίγκλα δεν είναι μια κακιά γυναίκα. Είναι ίσως καταπιεσμένη ή για την εποχή της πολύ ελεύθερο πνεύμα, που δεν θέλει να ζει σε έναν κόσμο όπου κυβερνούν οι άντρες. Επιθυμεί να έχει αυτή το δικαίωμα να αποφασίζει». Αυτή είναι η Κατερίνα του Σαίξπηρ – αυτή και η Βανέσι του Πόρτερ! Μια ικανή ηθοποιός που δεν θέλει να καπελώνεται από τον σύζυγό της. Για την Ειρήνη Καράγιαννη η ηρωίδα που ενσαρκώνει είναι απλώς μια ευαίσθητη γυναίκα που την καλύπτει με μια νεύρωση. Οπως λέει, «αυτός είναι και ο λόγος που στην παράσταση ενσωματώνεται το “Η στρίγκλα που έγινε αρνάκι”. Επιδίωξαν να φωτίσουν την ανάγκη της ηρωίδας ν’ αγαπηθεί πραγματικά και να πετάξει την πανοπλία της άμυνας και της επιθετικότητας».

info
Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, Βασ. Σοφίας & Κόκκαλη, τηλ. 210-7282.333. Στις 4, 7, 9, 10, 11/10 στις 20.00. Εισιτήρια: 6,5 – 40 ευρώ. Ερμηνεύουν: Ειρ. Καράγιαννη, Χ. Ανδριανός, Ν. Κοντογεώργη, Αλ. Μυλωνάς, Κ. Βουτσάς, Χ. Ρώμας. Μουσική διεύθυνση: Γ. Πέτρου (4, 7, 10/10), Ν. Λαάρης (9, 11/10).