[Κραυγές και ψίθυροι] Τα χρόνια και οι στιγμές

Εχουν περάσει τρεις εβδομάδες από τότε που η φωτογραφία του Αϊλάν σοκάρισε την παγκόσμια κοινή γνώμη. Το σοκ όμως, αν δεν μετουσιωθεί σε ενέργεια, μεταλλάσσεται σε ένα είδος καταφυγίου όπου μπορεί κάποιος να βολευτεί και, τελικά, να αισθάνεται άνετα. Μια μορφή αυτοάμυνας αφού δεν θα ήταν δυνατόν ο καθένας από εμάς να διαχειριστεί προσωπικά την Ιστορία, τη στιγμή μάλιστα που γράφεται. Από τότε και άλλα παιδιά είχαν την τύχη του Αϊλάν, εμείς όμως είχαμε εκλογές.

Και ύστερα ήρθε η νεροποντή. Και ανέδειξε την τραγικότητα μέσα από την οποία γίνεται πολυτέλεια το στοιχειώδες. Ετσι, ένα στιγμιότυπο από την Πλατεία Βικτωρίας με σοκάρισε όσο και η φωτογραφία του Αϊλάν – και επιτρέψτε μου την αυτοαναφορικότητα. Μια γυναίκα, μια κατάμαυρη ολόσωμη φιγούρα με μαντίλα. Με μια μαύρη στραπατσαρισμένη ομπρέλα στο ένα χέρι και στο άλλο ένα μωρό με φόρμα στο ροζ της Μπάρμπι. Δεν ήταν μόνο η αντίθεση των χρωμάτων που σου έκλεβε το βλέμμα, αλλά και το ότι στεκόταν ακίνητη, σαν τοτέμ, αφού η παραμικρή κίνηση της σαραβαλιασμένης ομπρέλας θα εξέθετε στην καταρρακτώδη βροχή το βρέφος με τη ροζ φόρμα. Ενα δευτερόλεπτο Ιστορίας, από εκείνα όμως που σε κάνουν να αναρωτιέσαι πώς είναι δυνατόν να περνούν τόσο γρήγορα τα χρόνια και τόσο αργά τα δευτερόλεπτα. Ενα τόσο δα απόσπασμα από το γενικό δράμα που μου φέρνει στον νου μια φράση της Λούλας Αναγνωστάκη από το «Ο ουρανός κατακόκκινος»: «Δεν με νοιάζει που μπήκε ο γιος μου φυλακή, αλλά που τον έσπρωξαν καθώς τον έβαζαν στο περιπολικό».