Να, κάπως έτσι φαντάζομαι να εκτυλίχθηκε ο διάλογος. «Αλέξη, σε παίρνω για να κανονίσουμε τη συμμετοχή των ΑΝΕΛ στην κυβέρνηση». «Για πες». «Θέλω υπουργό τον Νικολόπουλο». «Πάνο, δεν γίνεται, θα με τσακίσουν στην Ευρώπη, εκείνα τα αστειάκια με τον πρωθυπουργό του Λουξεμβούργου είχαν κάνει πολύ κακή εντύπωση». «Ωραία, την Ξουλίδου τότε, έχει στενοχωρηθεί πολύ μ’ εκείνο το λάθος που της κόστισε τη βουλευτική έδρα και της υποσχέθηκα τουλάχιστον ένα υφυπουργείο». «Ρε συ, αυτή δεν είναι που είχε δει σε όραμα τον Αγιο Εφραίμ και την ίδια ώρα κουνήθηκε η καρέκλα της; Θα μου το κοπανάνε συνεχώς στα σόσιαλ μίντια, άσ’ το». «Τότε τον συνονόματό μου. Γι’ αυτόν δεν μπορείς να πεις όχι». «Τον Δημήτρη; Αυτόν τον ομοφοβικό;». «Ελα μωρέ τώρα, όλους ομοφοβικούς τους βγάλαμε. Κι ο Μεϊμαράκης δεν είχε πει ότι τα ομόφυλα ζευγάρια δεν είναι νορμάλ;». «Εντάξει, ρε Πάνο, αλλά αυτό με τους 2.500 Εβραίους που δεν πήγαν στους Δίδυμους Πύργους την 11η Σεπτεμβρίου τι το ήθελε;». «Ηταν σκληρή δήλωση, πράγματι. Μεταξύ μας όμως, πρόεδρε, θεωρείς συμπτωματικό ότι κανείς Εβραίος δεν πήγε στη δουλειά του εκείνη την ημέρα;». «Οχι μωρέ, το’ χω σκεφτεί κι εγώ, κάτι ξέρανε οι μπαγάσηδες. Οκ, πες του Καμμένου, ναι».
Εντάξει, μπορεί και να μην έγινε έτσι. Ισως ο Πρωθυπουργός απλώς να μη θυμόταν τα έργα και τις ημέρες του Δημήτρη Καμμένου και να παγιδεύτηκε. Στην περίπτωση αυτή, βέβαια, όφειλε να τον διώξει πριν από τα δελτία ειδήσεων. Σε κάθε περίπτωση, το ερώτημα παραμένει: με ποια ακριβώς κριτήρια επελέγησαν τα μέλη της κυβέρνησης; Ξέρουμε για τις πιέσεις, τα βέτο, τις αρνήσεις, τις καραμπόλες, τα deals με τους πασοκογενείς, τις ποσοστώσεις με τους ψεκασμένους. Αλλά ο Φίλης για ποιο λόγο έγινε υπουργός Παιδείας; Ο Πελεγρίνης γιατί έγινε υφυπουργός; Ο Μπαλτάς γιατί έγινε υπουργός Πολιτισμού; Μόνο η διατήρηση του Γιάννη Μουζάλα ως αρμοδίου για τη μεταναστευτική πολιτική υπακούει σε μια λογική. Και γι’ αυτό ακριβώς μας εκπλήσσει.
Υπό μία έννοια, οι υπηρεσιακές κυβερνήσεις αποτελούν τελικά ήρεμη και ευχάριστη παρένθεση.