Με τη βροχή τα γυναικόπαιδα δεν είχαν πού να πάνε

Η απόσταση από το μετρό του Ελαιώνα μέχρι το Ανοιχτό Κέντρο Φιλοξενίας Προσφύγων στην οδό Αγίου Πολυκάρπου, στην ομώνυμη περιοχή, είναι μόλις 12 λεπτά με τα πόδια. Για τους δεκάδες πρόσφυγες από το Αφγανιστάν όμως – που χθες μετά την πρωινή καταιγίδα αναζήτησαν καταφύγιο στο Κέντρο Φιλοξενίας – η διαδρομή αυτή έμοιαζε ατελείωτη. Ακόμη ένα επεισόδιο στο δράμα των προσφύγων.

Η ώρα είναι 3 μετά το μεσημέρι και πολλές οικογένειες προσφύγων αγκομαχούν τσαλαβουτώντας στον λασπωμένο χωματόδρομο με τα μωρά παιδιά στην αγκαλιά. Στα χέρια τους έχουν όλα τους τα υπάρχοντα. Λίγα ρούχα σε ένα σακίδιο και ένα φτηνό αντίσκηνο για τον ύπνο. Δίπλα τους περνούν φορτηγά και νταλίκες. Αλλοι κουβαλούν στους ώμους υπνόσακους και σακ βουαγιάζ. Ο νεαρός Ομίντ από το Αφγανιστάν μου λέει ότι οι περισσότεροι από αυτό το «καραβάνι» που περπατάει στην οδό Αγίου Πολυκάρπου έμεναν στην Πλατεία Βικτωρίας. «Με τη βροχή όμως δεν είχαν πού να πάνε».  Εξω από το Κέντρο Φιλοξενίας Προσφύγων στον Ελαιώνα βρίσκονταν έως το απόγευμα γύρω στους 50 – 60 πρόσφυγες. Ανάμεσά τους και πολλά μικρά παιδιά. Ο Μοχάμεντ Ραζά λέει ότι αυτός και η οικογένειά του περίμεναν τρεις ώρες για να τους απαντήσουν αν τελικά θα μπορούσαν να τους δεχτούν. «Το Κέντρο είναι γεμάτο. Εως σήμερα το πρωί μέναμε στο Πεδίον του Αρεως. Ηρθε όμως κάποιος από το καμπ και μας πρότεινε να έρθουμε εδώ. Είναι δύσκολο για εμάς να είμαστε έξω με την κακοκαιρία. Εχουμε μικρά παιδιά».

Η σιδερένια συρόμενη πόρτα του Κέντρου ανοίγει μόνο για όσους έχουν εγκατασταθεί από τις προηγούμενες ημέρες στον χώρο φιλοξενίας. Απέξω πέντε αστυνομικοί φρουρούν την είσοδο. Κάθε τόσο, όταν φτάνουν καινούργιοι πρόσφυγες με τα μπαγκάζια τους, τους λένε να περιμένουν στην άκρη. Αυστηρά τα μέτρα ασφαλείας και για τους ρεπόρτερ. Μπορούν να εισέλθουν στον χώρο μόνο με ειδική άδεια. Γι’ αυτό και οι ερωτήσεις που απευθύναμε στους υπευθύνους υποβλήθηκαν έξω από το Κέντρο.

Από το πρωί, μετά τη δυνατή βροχή το Κέντρο δέχτηκε γύρω στους 70 ανθρώπους, κυρίως οικογένειες όπως είπε η υπεύθυνη του Κέντρου Ανθή Καραγγελή. Αυτή τη στιγμή το Κέντρο λειτουργεί στα όρια της πληρότητας, μας είπε. Τη ρωτάω αν όσοι περιμένουν έξω – ανάμεσά τους και τα μικρά παιδιά – θα γίνουν επίσης δεκτοί και απαντάει πως «το Κέντρο δεν είναι ξενοδοχείο. Φεύγουν άνθρωποι και άλλοι έρχονται. Οι περισσότεροι πάντως γίνονται δεκτοί».  To απόγευμα κάποιοι από τους πρόσφυγες, λόγω της βροχής, αναζήτησαν καταφύγιο μέσα στον σταθμό του ηλεκτρικού της Βικτώριας.

Σε τσίγκινα υπόστεγα
Το Κέντρο καλύπτει τις στοιχειώδεις συνθήκες διαβίωσης: νερό, στέγη, ηλεκτρικό. Ακριβώς δίπλα όμως η εικόνα είναι απελπιστική: στον χώρο όπου γίνεται το παζάρι ρακοσυλλεκτών, έξι οικογένειες μεταναστών έχουν στήσει σκηνές κάτω από τσίγκινα υπόστεγα. Οι γυναίκες βάζουν χαρτόκουτα μέσα στις σκηνές για να απορροφούν την υγρασία. Ο Αμπντουλραχίλ λέει ότι ήρθαν για να γλιτώσουν από τη βροχή, «αλλά εδώ δεν έχει ηλεκτρικό, δεν έχει νερό ούτε φαγητό. Εχουμε γυναίκες και παιδιά. Είναι πολύ δύσκολα».