Ενας αντι-Θάτσερ του 21ου αιώνα;

Ολα άρχισαν στις αρχές του περασμένου Ιουνίου. Οι Εργατικοί προσπαθούσαν να επουλώσουν τις πληγές τους από την οδυνηρή ήττα που είχαν υποστεί στις εκλογές 20 ημέρες νωρίτερα αναζητώντας, μεταξύ άλλων, έναν νέο ηγέτη που θα έδινε μια νέα πνοή στο κόμμα τους. Κάποιοι εκπρόσωποι της ολιγομελούς πτέρυγας των «σοσιαλιστών» συγκεντρώθηκαν σε μια μικρή αίθουσα του Γουέστμινστερ για να προτείνουν τον δικό τους υποψήφιο για την ηγεσία. Τότε φυσικά δεν πίστευαν ότι η συνάντησή τους θα είχε κάποιο πρακτικό αποτέλεσμα στην κούρσα της διαδοχής.

Οπως και τις προηγούμενες φορές, ο υποψήφιος που θα επέλεγαν θα συμμετείχε στην κούρσα για την τιμή των όπλων. Θα ξεκινούσε από τη θέση του αουτσάιντερ και θα έμενε στην ίδια θέση έως το τέλος της εκλογικής διαδικασίας. Οταν, πάντως, σε εκείνη τη συνάντηση τέθηκε το θέμα του ονόματος, το πρώτο που ακούστηκε ήταν αυτό της Νταϊάν Αμποτ. Η βουλευτής του Λονδίνου αρνήθηκε να περάσει και πάλι τη δοκιμασία. «Εγώ ήμουν υποψήφια την τελευταία φορά» διαμαρτυρήθηκε. Και τότε, όλα τα βλέμματα έπεσαν πάνω στον Τζέρεμι Κόρμπιν.

Τα υπόλοιπα είναι πια Ιστορία. Ο Κόρμπιν ξεκίνησε και αυτός σαν αουτσάιντερ και με τη βεβαιότητα ότι θα πάλευε μόνο για την τιμή των όπλων. Σύντομα, όμως, έγινε το απόλυτο φαβορί. Ενας από τους λόγους ήταν ότι ο 66χρονος βουλευτής με τα 30 χρόνια βουλευτικής θητείας στην πλάτη και τις ιδέες που κινούνταν ανάμεσα στον πασιφισμό και στον μαρξισμό, έμοιαζε πιο «νέος» από τους συνυποψηφίους του. Εμοιαζε πιο «νέος» για παράδειγμα από την Ιβέτ Κούπερ που, με το υπουργικό παρελθόν στις κυβερνήσεις Μπλερ και Μπράουν, έδειχνε «παλιά». Πιο «νέος» έμοιαζε και από τον Αντι Μπέρναμ, του οποίου η τακτική να ψαρεύει τόσο από τα δεξιά όσο και από τα αριστερά έδειχνε ξεπερασμένη. Αλλά και από τη Λιζ Κένταλ, την πιο γνήσια εκπρόσωπο του μπλερισμού  μεταξύ των υποψηφίων.  Μία εβδομάδα μετά την εκλογή του, ο Τζέρεμι Κόρμπιν εξακολουθεί να διατηρεί ατόφια την ιδιότητα του «διαφορετικού». Ως υποψήφιος είχε κερδίσει τον τίτλο χάρη στην κάπως μοναστική του εμφάνιση, το μειλίχιο ύφος του, την αφοσίωση στις ιδέες του, τον ΣΥΡΙΖΑ, το Podemos, τη χορτοφαγία και την επιμονή του να μετακινείται με ποδήλατο – σε τέτοιο βαθμό που δεν έμπαινε σε αυτοκίνητο ούτε όταν κινδύνευε να χάσει κάποιο ραντεβού. Ως ηγέτης των Εργατικών, ο Κόρμπιν διατήρησε την πατίνα του διαφορετικού με την άρνησή του να τραγουδήσει τον εθνικό ύμνο στην επέτειο για την Ημέρα της Αγγλίας και την καινοτόμο ιδέα στην Ωρα του Πρωθυπουργού να μη θέσει δικές του ερωτήσεις αλλά των πολιτών, και να σχολιάσει το γεγονός ότι η διαδικασία έχει εκφυλιστεί ουσιαστικά σε μια επίδειξη πνεύματος χωρίς ουσία.

Σε αυτήν την πρώτη εβδομάδα ο Κόρμπιν έδειξε ότι προτιμάει να προσαρμόσει τον ρόλο του ηγέτη στα μέτρα του παρά να προσαρμοστεί ο ίδιος στον ρόλο. Μένει να φανεί εάν ο «διαφορετικός» Τζέρεμι Κόρμπιν θα εξελιχθεί σε φαινόμενο. Ενας αντι-Θάτσερ του 21ου αιώνα.

Διχάζει τους πάντες
Παρά το μειλίχιο ύφος του, ο Τζέρεμι Κόρμπιν διχάζει κόμμα, κοινή γνώμη και μέσα ενημέρωσης. «Ο Κόρμπιν ΘΑ τραγουδήσει τον ύμνο» διατράνωνε στο χθεσινό της πρωτοσέλιδο η «Ντέιλι Μίρορ», ενώ η εφημερίδα «ι» επαινούσε τη στάση του Κόρμπιν στην Ωρα του Πρωθυπουργού με τον τίτλο «Η Ωρα του Λαού»