Πέντε άρθρα-παρεμβάσεις πριν ανοίξουν οι κάλπες

Στην τελική ευθεία προς τις κάλπες, πολιτικοί και παρεμβατικοί πολίτες επιχειρούν να εξηγήσουν από τη σκοπία τους τα διακυβεύματα που τίθενται, καθένας στον ειδικό τομέα των ενδιαφερόντων του. Ο υποψήφιος βουλευτής της ΝΔ Χρίστος Δήμας, ο υποψήφιος βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ Πάνος Τριγάζης, και τρεις συνεργάτες μας, ο Πάνος Καζάκος, ο Αντώνης Τριφύλλης και ο Μάριος Μπέγζος καταθέτουν την άποψή τους – για την ιδεολογική κατεύθυνση της χλωρας στο δρόμο προς την ανάκαμψη, για την εξωτερική πολιτική, για την οικονομία, για τη στρατηγική της Ευρώπης και για τη θέση της Ελλάδας στο δρόμο προς τη μεγαλύτερη ενοποίηση και για την εκπαίδευση.

Χρίστος Δήμας

Επενδύσεις για την ανάπτυξη

Κάθε νέα κυβέρνηση στην Ελλάδα νομίζει ότι «θα εφεύρει τον τροχό», κάνει αλλαγές στη διοίκηση, καταργεί παλιές υπηρεσίες ή τις παρακάμπτει δημιουργώντας νέες, παράλληλες δομές, με αποτέλεσμα να περνά πολύ καιρός έως ότου μια νέα κυβέρνηση προσαρμοστεί.

Έτσι και στο θέμα των επενδύσεων, όλοι τονίζουν πόσο σημαντικές είναι ιδιαίτερα οι ξένες επενδύσεις για τη δημιουργία θέσεων εργασίας, ωστόσο εδώ και ένα χρόνο, δεν έχει δοθεί καμία επιχορήγηση για την προώθηση των επενδύσεων στην ελληνική αγορά. Το μερίδιο της βιομηχανίας στο ελληνικό ΑΕΠ είναι μικρό ενώ ακόμη και στην περίοδο προ κρίσης πολλά σημαντικά βιομηχανικά και καταναλωτικά προϊόντα εισάγονταν.

Αφότου ξέσπασε βέβαια η κρίση, κατέστη σαφές ότι το αναπτυξιακό μοντέλο της Ελλάδας, που βασίζονταν σε μη παραγωγικούς τομείς και στον υπερδιογκωμένο δημόσιο τομέα, δεν ήταν βιώσιμο. Από το 2012 και έπειτα γίνεται λόγος για την ανάγκη προώθησης των εξαγωγών και ενίσχυσης των τομέων της οικονομίας που είναι εξωστρεφείς, ενώ θα πρέπει να εκσυγχρονιστούν και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Ωστόσο, κανείς δεν διατυπώνει με σαφήνεια πως θα συμβεί αυτό. Η προηγούμενη κυβέρνηση ήταν δύσπιστη έναντι των μεγάλων ιδιωτικοποιήσεων, ενώ, δεδομένου ότι τα κρατικά ταμεία είναι άδεια, ο μόνος τρόπος να εφαρμοστεί ένα νέο μοντέλο στην ελληνική βιομηχανία είναι η αξιοποίηση του νέου δημοσιονομικού πλαισίου της Ε.Ε. από το οποίο προβλέπεται ότι η Ελλάδα θα λάβει περίπου 35 δις ευρώ.

Το ποσό αυτό είναι διαθέσιμο από τον προϋπολογισμό της ΕΕ για την περίοδο 2014-2020. Πρόκειται για 20 δις ευρώ από τα διαρθρωτικά ταμεία και 15 δις ευρώ από τους πόρους για την αγροτική πολιτική. Τα κονδύλια αυτά είναι διαθέσιμα εφόσον πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις περιλαμβανομένης και της εφαρμογής της συμφωνίας για το νέο χρηματοδοτικό πρόγραμμα. Παρέχεται ήδη τεχνική συνδρομή στις ελληνικές αρχές ώστε να μπορέσουν να εκταμιεύσουν τους πόρους αυτούς. Το εμπροσθοβαρές όμως στοιχείο του συγκεκριμένου πακέτου δεν είναι το ύψος των κονδυλίων – που βέβαια είναι σημαντικό – αλλά η ευελιξία απορρόφησης των χρημάτων αυτών με μικρή ή καθόλου εθνική συμμετοχή, καθώς και η αναδρομική αξιοποίηση πόρων που κινδυνεύουν να χαθούν από την προγραμματική περίοδο 2007-2013.

Η Ελλάδα, πράγματι, κατά τους προηγούμενους επτά μήνες παρουσίασε δυστοκία απορρόφησης των ευρωπαϊκών κονδυλίων, χωρίς όμως να έχει προτάξει άλλες προτεραιότητες. Αξίζει να σημειωθεί, ότι επί της κυβερνήσεως Σαμαρά το ποσοστό απορρόφησης των ευρωπαϊκών πόρων στην Ελλάδα ήταν μεταξύ των υψηλότερων στην ΕΕ, χάρη και της συνδρομής της Ομάδας Δράσης (Task Force) για την Ελλάδα.

Η βελτίωση της ικανότητας απορρόφησης των ευρωπαϊκών κονδυλίων πρέπει να αποτελέσει προτεραιότητα της επόμενης κυβέρνησης. Οι πόροι αυτοί εφόσον διοχετευτούν στην αγορά και στην πραγματική οικονομία, θα αποτελέσουν κίνητρο και δυνατότητα είτε σε νέες είτε σε υπάρχουσες, κυρίως μικρομεσαίες επιχειρήσεις να ξεδιπλώσουν τις δυνατότητες τους και να προσεγγίσουν και τις ξένες αγορές. Η Ελλάδα διαθέτει το μεγαλύτερο ποσοστό ανεξάρτητων επαγγελματιών, που συνήθως συστήνουν μικρές επιχειρήσεις, ακόμη και μονοπρόσωπες και που δεν έχουν την τεχνογνωσία, το μέγεθος ή το κεφάλαιο για να στραφούν στις εξαγωγές. Δεν αρκεί λοιπόν η ενίσχυση της ποιότητας, αλλά και των συνεργατικών δικτύων, των δικτύων μάρκετινγκ και διανομής, ώστε η ελληνική αγορά να ανταποκριθεί στα ευρωπαϊκά πρότυπα. Αυτό μάλιστα θα πρέπει να γίνει χωρίς διακρίσεις στο σύνολο της παραγωγικής βάσης, από τον τουρισμό και την γεωργική παραγωγή μέχρι την μεταποίηση και τις υπηρεσίες.

Η ενδυνάμωση και η ζωντάνια υγιών και βιώσιμων μικρομεσαίων και οικογενειακών επιχειρήσεων που στρέφονται και στις διεθνείς αγορές θα είναι τελικά εκείνα τα στοιχεία που θα καταστήσουν την Ελλάδα μια οικονομία, έναν τόπο που θα κερδίσει τη διεθνή εμπιστοσύνη. Εφόσον αυτό επιτευχθεί τότε πολύ πιο γρήγορα από ότι φαντάζεται κανείς, η χώρα θα προσελκύσει επενδυτικό και επιχειρηματικό ενδιαφέρον παράγοντας εθνικό πλούτο, ικανό να δημιουργήσει ελπίδα και αισιοδοξία στους πολίτες της χώρας.

Ο Χρίστος Δήμας είναι Βουλευτής και υποψήφιος Βουλευτής Κορινθίας της ΝΔ, διδάκτορας στο London School of Economics

Πάνος Τριγάζης
Εξωτερική πολιτική: η αδικημένη των εκλογών

Η εξωτερική πολιτική είναι η αδικημένη και αυτών των εκλογών. Και δεν θα έπρεπε αυτό να συμβαίνει, διότι με τα δεδομένα της εποχής μας δεν υπάρχουν σινικά τείχη ανάμεσα στην εσωτερική και την εξωτερική πολιτική.

Μόνο με μια πολυδιάστατη και ενεργητικά φιλειρηνική (δεν είναι τυχαίο το
«ενεργητικά») εξωτερική πολιτική ουσιαστικής αναβάθμισης της διεθνούς θέσης και του ρόλου της χώρας μας ως κράτους – μέλους της ΕΕ, των Βαλκανίων και της Μεσογείου, θα καταστεί ικανή η Ελλάδα όχι μόνο να προασπίζεται τα εθνικά της θέματα αλλά και να επιτύχει την εσωτερική, οικονομική και κοινωνική της ανασυγκρότηση.

Σε καμιά περίπτωση, δεν μπορούν να σταθούν σήμερα επιλογές εθνοκεντρισμού και εθνικού απομονωτισμού. Το δυσάρεστο είναι ότι ακόμα και αριστεροί σχηματισμοί διολισθαίνουν σε τέτοιες επιλογές λόγω της προσκόλλησης τους στο παρελθόν, στα δεδομένα του χθες. Συνεπώς, εύλογα προκύπτει το ερώτημα, αν μια τέτοια αριστερά μπορεί να διεκδικήσει το όραμα της κοινωνικής απελευθέρωσης στον 21ο αιώνα, αρνούμενη τα μεγάλα πεδία των κοινωνικο-ταξικών αγώνων, που δημιουργούν οι υπερεθνικές οικονομικές και πολιτικές ολοκληρώσεις, με πλέον προχωρημένη διεθνώς θεσμικά την ΕΕ.

Αλήθεια, σύντροφοι, μπορεί μια Ελλάδα εκτός της ΕΕ και της Ευρωζώνης να είναι πραγματικά ανεξάρτητη, σε ένα άκρως ανταγωνιστικό διεθνές περιβάλλον; Εδώ βλέπουμε ότι οι υπερδυνάμεις υφίστανται τις συνέπειες της αυξανόμενης διεθνοποίησης και διεθνούς αλληλεξάρτησης, όπως μαρτυρούν οι σχέσεις ΗΠΑ και Κίνας. Με τέτοια δεδομένα, είναι δυνατόν να πιστεύει κανένας σύγχρονος αριστερός, ότι η ΛΔ Κίνας και η Ρωσία θα θυσίαζαν τις σχέσεις τους με την ΕΕ προς όφελος της Ελλάδας;

Για την Ελλάδα του 21ου αιώνα, ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδικεί μια νέα εθνική στρατηγική, που δεν μπορεί να είναι άλλη από στρατηγική της ειρήνης και προώθησης της ισότιμης διεθνούς συνεργασίας, τόσο σε ευρωπαϊκό, όσο και σε περιφερειακό επίπεδο (Βαλκάνια, Μεσόγειος). Σε αντίθεση, με την Ν.Δ., η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έδωσε απτά δείγματα γραφής για μια άλλη εξωτερική πολιτική της Ελλάδας, που μπορεί να αποβεί αποτελεσματικά αλληλέγγυα και για την υπόθεση της Κύπρου.

Εμείς, είχαμε προειδοποιήσει εγκαίρως για τους κινδύνους από την επέκταση της κρίσης στη Συρία, όταν ο ΥΠΕΞ και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ τασσόταν υπέρ της διεθνούς στρατιωτικής επέμβασης, που ευτυχώς τελικά δεν συνέβη, διότι το Βρετανικό Κοινοβούλιο είπε όχι στην σχετική πρόταση του πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον. Το συντηρητικό στην πλειοψηφία του Κοινοβούλιο αυτό τασσόταν κατά της διεθνούς στρατιωτικής επέμβασης στη Συρία, επηρεάζοντας και αντίστοιχα της κυβέρνησης των ΗΠΑ. Αντιθέτως, η τότε δική μας κυβέρνηση έσπευδε να ταχθεί υπέρ της συνέχισης του πολέμου στην εύφλεκτη γειτονιά μας. Τώρα, ο κ. Μεϊμαράκης –και τινές άλλοι– κατηγορούν την κυβέρνηση της αριστεράς στην Ελλάδα για την διόγκωση του προσφυγικού. Ουαί υμίν, ψεύτες και υποκριτές!

Σε καιρούς δύσκολους για την αριστερά, ο ΣΥΡΙΖΑ, συντόνισε τα βήματά του με τις σύγχρονες εξελίξεις, ανιχνεύοντας τα νέα διεθνοποιημένα πεδία των αγώνων της αριστεράς. Γι’ αυτό πρωτοστατήσαμε στην ίδρυση του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ), καθώς και του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ, εμπνεόμενοι από έναν νέο διεθνισμό, οικοδομούμαι την νέα αριστερά στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, με την πεποίθηση ότι η Ευρώπη μπορεί να αλλάξει ριζικά, να επανιδρυθεί.

Δεν είναι τυχαίο ότι το έμβλημα του κόμματός μας αποτελεί τη σύνθεση τριών σημαιών – της κόκκινης του εργατικού κινήματος, της πράσινης του οικολογικού και της μωβ του φεμινισμού.

Είμαστε, πέραν πάσης αμφιβολίας, η αριστερά όχι μόνο του σήμερα, αλλά και του αύριο.

Ο Πάνος Τριγάζης είναι υποψήφιος βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ

Πάνος Καζάκος

Γιατί δεν ξεπεράσαμε την κρίση

Παρά τις πολιτικές αναταράξεις, τα χρόνια που πέρασαν μειώθηκαν τα θηριώδη δημοσιονομικά και εξωτερικά ελλείμματα και πραγματοποιήθηκαν κάποιες μεταρρυθμίσεις. Όμως, σε συνολική επισκόπηση της περιόδου, η κρίση δεν ξεπεράσθηκε τελικά.

Η εύκολη εξήγηση αποδίδει απλοϊκά τη διάρκεια και την ένταση της κρίσης στη λιτότητα – στις περικοπές μισθών, συντάξεων και άλλων δαπανών και στις αυξήσεις φορολογικών συντελεστών που εξουδετέρωσαν τυχόν ευνοϊκές επιπτώσεις των μεταρρυθμίσεων. Αυτή η εξήγηση δεν είναι ικανοποιητική διότι παραβλέπει τις παθογένειες της χώρας στην πλευρά της παραγωγής και, κυρίως, τη σημασία της αβεβαιότητας για την οικονομική πορεία. Οι πολιτικοί μας υποτιμούν εξοργιστικά τις επιπτώσεις της.

 Ένα χαρακτηριστικό ολόκληρης της περιόδου ήταν στην Ελλάδα η πολιτική αστάθεια ( 5 εθνικές εκλογές και ένα προσχηματικό δημοψήφισμα σε 6 χρόνια!), η ανυπαρξία οποιασδήποτε συναίνεσης και η εντεύθεν προκαλούμενη αβεβαιότητα ως προς την οικονομική πολιτική που επηρεάζει τις συμπεριφορές των ανθρώπων. Ουσιαστικά διαπιστώνουμε κάθε φορά ότι γίνεται μια εκκίνηση και ακολουθεί στασιμότητα ή οπισθοδρόμηση ειδικά στον μεταρρυθμιστικό τομέα. Από το 2011 και, μετά από ένα σύντομο διάλειμμα, από το Φθινόπωρο 2014 ουδείς γνώριζε τι θα συμβεί την επόμενη μέρα, αν θα ανακληθούν αποφάσεις, αν θα εφαρμοσθούν νόμοι, αν θα τηρηθούν συμβατικές δεσμεύσεις, αν θα επιβληθούν νέοι φόροι, πότε θα πέσει η κυβέρνηση, αν η Ελλάδα θα μείνει στην Ευρωζώνη.

Το 2015 η κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ επέτεινε την αβεβαιότητα καθώς αναίρεσε ορισμένες μεταρρυθμίσεις (π.χ. στη Δημόσια Διοίκηση) ή τις διέκοψε (ιδιωτικοποιήσεις, ενέργεια) ενώ σε άλλους τομείς άρχισε να μας πηγαίνει πολύ πίσω (παιδεία, Δημόσια Διοίκηση). Το χειρότερο βέβαια ήταν ότι η διαπραγμάτευση διαρκείας χωρίς πυξίδα έγινε εχθρός κάθε έννοιας αξιοπιστίας με τα γνωστά αποτελέσματα π.χ. στον δημοσιονομικό τομέα. Η συζήτηση για grexit αναθερμάνθηκε. Αποκορύφωμα ήταν οι capital controls και η νέα ύφεση. Σήμερα, παρά τη συμφωνία για νέο μνημόνιο, η αβεβαιότητα για την οικονομική πολιτική συνεχίζεται, καθώς οι πολιτικές εξελίξεις προκαλούν νέες καθυστερήσεις στην εφαρμογή του προγράμματος και στην εκταμίευση της βοήθειας.

Ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να πάνε καλύτερα με λιγότερη αστάθεια φάνηκε στη σύντομη υποπερίοδο Φθινόπωρο 2012-Άνοιξη 2014 όταν μειώθηκαν τα ελλείμματα και έγιναν μερικές μεταρρυθμίσεις. Η οικονομία άρχισε το 2014 να ανακάμπτει, ενώ οι προοπτικές της για το 2015 ήταν ακόμα καλύτερες. Αυτό οφειλόταν στους παράγοντες σταθερότητα και εμπιστοσύνη που πήγαιναν να ενισχυθούν. Όμως, από το Φθινόπωρο 2014 η αβεβαιότητα επέστρεψε και οι μεταρρυθμίσεις πάγωσαν.

Πρακτικά, η θλιβερή εμπειρία της εποχής των μνημονίων θα πρέπει γίνει ένα καλό μάθημα. Τα επόμενα χρόνια η χώρα χρειάζεται περισσότερο από ποτέ σταθερότητα σε κυβέρνηση και οικονομική πολιτική- στην τελευταία για να εφαρμοσθεί σε γενικές γραμμές το πρόγραμμα φιλελεύθερου εκσυγχρονισμού που περιλαμβάνεται στο μνημόνιο. Αυτό όμως προϋποθέτει ευρύτερες συναινέσεις για τις αρχές που θα πρέπει να διέπουν τη λειτουργία του κράτους και της αγοράς και θα ήταν στον πυρήνα μιας «κουλούρας καλής διακυβέρνησης».

Ο Πάνος Καζάκος είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών

Αντώνης Τριφύλλης

Ευρωπαϊκή εγγύηση καταθέσεων

Στην πρόσφατη συνεδρίαση των υπουργών Οικονομικών (ECOFIN), ένα θέμα που συζητήθηκε ήταν η εγγύηση των καταθέσεων μέχρι 100.000 ευρώ. Αν και το ζήτημα αφορά την ολοκλήρωση της τραπεζικής ένωσης, εντάχθηκε στην πρώτη σειρά μέτρων για την ολοκλήρωση της Ευρωζώνης. Η Ευρωζώνη μέχρι το 2025 θα πρέπει να έχει ολοκληρωθεί ως προς το οικονομικό της σκέλος. Στο προσχέδιο για τις δράσεις, η πρόταση των πέντε προέδρων (Ευρωζώνης, Επιτροπής, Ε.Κ.Τράπεζας, Συμβουλίου και Ευρωκοινοβουλίου) προβλέπει μια σειρά από μέτρα απαραίτητα για τη λειτουργία του κολοβού σκέλους της ΟΝΕ.

Όπως η δημιουργία θέσης Επιτρόπου Οικονομικών με σημαντικές αρμοδιότητες στη σύνταξη των προϋπολογισμών των κρατών μελών, η ενιαία πολιτική φορολογίας, η δημιουργία Κοινοβουλίου των κρατών της Ευρωζώνης, η δυνατότητα εξόδου από το ευρώ κ.λπ. Κάποιες από αυτές τις δράσεις θα χρειαστούν αλλαγή των συνθηκών, δηλαδή αρκετό χρονικό διάστημα. Άλλες πάλι μπορούν να εφαρμοστούν άμεσα.

Μεταξύ αυτών είναι η κοινοτική εγγύηση για τις μικρές καταθέσεις, αντί των εθνικών εγγυήσεων που προβλέπονται σήμερα, δεδομένου ότι το ζήτημα αφορά την εφαρμογή της νομοθεσίας για την τραπεζική ένωση, που μπαίνει σε εφαρμογή από τον Ιανουάριο του 2016.
Γι’ αυτό, η ανακεφαλοποίηση των τραπεζών πρέπει να ολοκληρωθεί μέχρι το τέλος του 2015. Μετά, σε περίπτωση πτώχευσης μιας τράπεζας, προβλέπεται η ανάληψη της οικονομικής ευθύνης από τους μετόχους, τους ομολογιούχους και το κούρεμα των καταθέσεων, πριν παρέμβει η ΕΚΤ για την προσπάθεια διάσωσης της τράπεζας ή για το κλείσιμό της.
Ο πρόεδρος της Επιτροπής θεωρεί ότι οι μικροκαταθέτες θα πρέπει να καλυφθούν με κοινοτική εγγύηση το ταχύτερο δυνατόν για λόγους αξιοπιστίας του συστήματος. Ανακοίνωσε μάλιστα ότι, μέσα στον Οκτώβριο, θα κατατεθεί πρόταση από την Επιτροπή. Ο Βόλφγανγκ Σόιμπλε φέρεται να αντέδρασε αρνητικά στην επείγουσα εφαρμογή της κοινοτικής αλληλεγγύης για ευνόητους λόγους. Και η διαμάχη πήρε τη μορφή και της αντιπαράθεσης σχετικά με το μέλλον της Ελλάδας.

Κάποιοι υπουργοί, ακόμη και συντηρητικοί, θεωρούν ότι η Ελλάδα θα τιμήσει την ψήφο της Βουλής. Θεωρώντας ότι τα αναφερόμενα από τον κ. Τσίπρα, αλλά και από άλλους αρχηγούς, είναι προεκλογικού χαρακτήρα. Άλλοι όμως δεν εμπιστεύονται μέχρι τέλους τις ελληνικές δεσμεύσεις..

Τελικά, η ακατονόμαστη «σκληρή διαπραγμάτευση» των Τσίπρα-Βαρουφάκη και η ρητορική τους θα μας κυνηγά για καιρό ακόμα. Και όσο μας κυνηγά, η ολοκλήρωση της Ευρωζώνης θα παρατείνεται, αλλά και η Grexit θα παραμένει στο τραπέζι.

Μάριος Π. Μπέγζος

Η ιδεοληψία στην εξουσία

Η απελθούσα κυβέρνηση χαρακτηριζόταν από ιδεοληψία. Διακατεχόταν από την εμμονή σε μια κάποια ιδέα και προσπαθούσε να προσαρμόσει την πραγματικότητα σε μια αφηρημένη ιδέα. Είναι σαν να αντικαθιστάς το σώμα από την σκιά του ή την ζωή από την ιδέα και το συγκεκριμένο από το αφηρημένο. Αυτό αποδείχθηκε στην πολιτική του πολιτισμού.

Καταντήσαμε να αρχίζουμε τη φετινή σχολική χρονιά χωρίς εκπαιδευτικούς. Ούτε στον αριθμό των κενών δεν συμφωνούν η νηφάλια υπουργός Παιδείας με τον απερίγραπτο γενικό γραμματέα της. Όσον αφορά τις αποσπάσεις εκπαιδευτικών λειτουργών στην αλλοδαπή φθάσαμε στο σημείο να κάνουμε την τρίχα τριχιά, λες και αυτή είναι η μόνη ή η κύρια κακοδαιμονία της παιδείας μας. Οι πελατειακές σχέσεις του υπουργείου παιδείας με την κομματική επιλογή προϊσταμένων της εκπαίδευσης έγιναν πασίγνωστες ακόμα και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Η ιδιωτική και φροντιστηριακή εκπαίδευση στοχοποιήθηκαν με την αδικαιολόγητη υπερφορολόγηση. Πέρα από τα εύπορα εκπαιδευτήρια των βορείων προαστίων πλήττονται όλα τα συνοικιακά φροντιστήρια ξένων γλωσσών. Η αντιλαϊκή αυτή πολιτική παιδείας υλοποιείται στην βάση της λαϊκιστικής ιδεοληψίας που από την πρώτη στιγμή εκδηλώθηκε με την απερίφραστη επίθεση του αλήστου μνήμης υπουργού παιδείας κατά της αριστείας με την κατάργηση προτύπων και πειραματικών σχολείων της χώρας. Η νοσηρή ιδεοληψία τύπου Αλτουσέρ στα χέρια νεοέλληνα μεταπράτη διανοούμενου που συγκυριακά βρέθηκε στην κορυφή της παιδείας αποδείχθηκε καταστροφική για τον τόπο.

Η πανεπιστημιακή παιδεία δεν γλίτωσε από την λαίλαπα της δογματικής ιδεοληψίας. Οι φορείς της ακαδημαϊκής αριστείας, τα Συμβούλια Ιδρύματος των ΑΕΙ, στελεχωμένα με αιρετούς εκπροσώπους της διεθνούς ακαδημαϊκής κοινότητας ελεεινολογήθηκαν. Καταργήθηκαν προηγμένες δημοκρατικές διαδικασίες (ηλεκτρονική ψηφοφορία) και αντικαταστάθηκαν με οχλοκρατικές επιλογές της παρελθούσας τριακονταετίας του περιβόητου mea culpa. Καρκινοβατεί η αναθεώρηση του νόμου-πλαισίου για τα ΑΕΙ και όχι αδίκως. Η υποχρηματοδότηση και η υποστελέχωση των πανεπιστημίων συνεχίσθηκαν επί των ημερών της «πρώτης φοράς αριστεράς»!
Αντί για την «φαντασία στην εξουσία» ζήσαμε την ιδεοληψία στην εξουσία. Η εμπειρία οκτώ μηνών προοιωνίζεται την οκταετία που μας υπόσχονται οι πρώην κυβερνώντες.

Ο Μάριος Π. Μπέγζος είναι κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, καθηγητής Συγκριτικής Φιλοσοφίας της Θρησκείας