Η ΦΑΝΕΡΗ ΓΟΗΤΕΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

Tο Μνημόνιο όλοι εμίσησαν. Την εξουσία ουδείς. Αυτό είναι το σύντομο συμπέρασμα της δίωρης τηλεμαχίας Τσίπρα – Μεϊμαράκη. Ενώ η συναίνεση που οραματίστηκαν κάποιοι στις 14 Αυγούστου, όταν ψηφίστηκε το νέο οικονομικό πρόγραμμα από πέντε κόμματα στη Βουλή, αποδείχθηκε, χθες βράδυ τουλάχιστον, το πιο σύντομο ανέκδοτο.

Το ντιμπέιτ μεταξύ των αρχηγών του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ ήταν μια πολιτική συζήτηση με πολλές γωνίες και σχεδόν καθόλου συγκλίσεις. Ο στόχος του καθενός ήταν η εξουδετέρωση του άλλου, με τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη να είναι ο κύριος επιτιθέμενος. Ισως είναι ο αυτοματισμός της εκλογικής διαδικασίας. Μιας διαδικασίας που αντί να ενώνει, χωρίζει, ακόμη και κόμματα που βρέθηκαν μαζί στα χαρακώματα πριν από έναν μήνα για να σωθεί η χώρα. Ισως να είναι και η πίεση των εκατέρωθεν κομματικών στρατών – η ανάγκη να διασφαλιστεί αυτό που οι ειδικοί αποκαλούν συσπείρωση.

Φυσικά, οι κυνικοί το βλέπουν αλλιώς. Τα καμώματα της προεκλογικής νύχτας τα βλέπει ενίοτε η επόμενη μέρα των εκλογών και χαμογελά. Χαμογελά πιο πλατιά κι από τον Αλέξη Τσίπρα στην τηλεόραση ή πιο ειρωνικά από το συνεχές μειδίαμα κάτω από τα μουστάκια του Βαγγέλη Μεϊμαράκη. Παράδειγμα: ο μεγάλος συνασπισμός – Σοσιαλδημοκρατών και Χριστιανοδημοκρατών – προήλθε στη Γερμανία ύστερα από μια από τις σκληρότερες εκλογές στην πολιτική της Ιστορία που είχαν ως αδυσώπητους αντιπάλους τον Γκέρχαρντ Σρέντερ και την Ανγκελα Μέρκελ, η οποία επικράτησε τότε με μικρή διαφορά.

Αυτά εν Γερμανία το μακρινό 2004. Αντιθέτως, η Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου είναι πολύ κοντινή. Τόσο κοντινή όσο μακρινή φαίνεται η προοπτική εξόδου της χώρας από το μοιραίο φαράγγι της οικονομικής κρίσης αν η προσπάθεια δεν είναι συλλογική. Αν πάντως η πολιτική αντιπαράθεση δεν συγχωρούσε τίποτε χθες βράδυ, η καλή προσωπική χημεία Τσίπρα – Μεϊμαράκη αφήνει κάποια περιθώρια μετεκλογικής αισιοδοξίας.