Το κέρδος του Ολυμπιακού

Στην αρχική ενδεκάδα του Ολυμπιακού, στο ματς του περασμένου Σαββάτου, βρέθηκαν και οι Ρομπέρτο, Μαζουακού, Ελαμπντελαουί, Μιλιβόγεβιτς και Ντουρμάζ. Ποδοσφαιριστές οι οποίοι πρωταγωνίστησαν σε (κατ’ εξακολούθηση και μακράς διαρκείας) σίριαλ ατελέσφορων μεταγραφικών υποθέσεων. Οι αποχωρήσεις τους θεωρήθηκαν δεδομένες, όπως επίσης και εκείνες των Σαλίνο, Κασάμι και Φουστέρ. Δεκάδες εκατομμύρια ευρώ χόρεψαν σε τίτλους και ρεπορτάζ εφημερίδων και ιστοσελίδων. Ολοι τους όμως είναι εδώ! Και για το εγχώριο πρωτάθλημα, τουλάχιστον, ορθώς λογίζονται ως ποδοσφαιριστές πολυτελείας.

Πήραν δύο πολύ σωστές αποφάσεις οι πρωταθλητές Ελλάδας: αφενός αρνήθηκαν να πουλήσουν σε τιμές που εκείνοι θεώρησαν μη συμφέρουσες μόνο και μόνο για να κάνουν το χατίρι τού κάθε φευγάτου ή αδιάφορου κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας ποδοσφαιριστή. Αφετέρου επέλεξαν να δώσουν χρόνο και περιθώριο σε παίκτες τους οποίους είτε ο Μίτσελ είτε ακολούθως ο Περέιρα δεν εμπιστεύθηκαν. Από τη στιγμή που αποφάσισαν ότι απέτυχαν να πείσουν ως προπονητές όφειλαν να δώσουν ευκαιρίες σε όσους ενδεχομένως αδικήθηκαν.

Εύλογα όμως δημιουργείται και η εξής απορία: προς τι η απόκτηση (φανερά ή μη) τουλάχιστον 30-40 ελλήνων παικτών τα τελευταία πέντε χρόνια όταν το υπάρχον και διαρκώς υποστηριζόμενο προπονητικό μοντέλο δεν προβλέπει ευκαιρίες σε γηγενείς ποδοσφαιριστές; Γιατί αποκτήθηκαν κατά καιρούς ο Βλαχοδήμος, ο Καραμάνος, ο Καραγκούνης, ο Γιαννιώτας, ο Γιαννούλης, ο Κολοβός (και δεκάδες άλλοι); Μόνο και μόνο για να περιφέρονται ως δανεικοί; Για να εξυπηρετούνται συμμαχίες και λυκοφιλίες; Σίγουρα όχι πάντως επειδή γουστάρει ο μέσος οπαδός της ομάδας να βλέπει στην αρχική ενδεκάδα 10 αλλοδαπούς και τον Σιόβα. Και σε πολλές περιπτώσεις το λάθος δεν είναι των παιδιών. Αλλά των ομάδων υποτέλειας που τα σπρώχνουν εκεί για τα ψίχουλα της πίτας.

Αν το γυαλί δεν ραγίζει όταν ο Ζοζέ Μουρίνιο στέκεται μπροστά του, τότε καλό θα είναι μια ημέρα ο Πορτογάλος να ρωτήσει αυτόν που παρουσιάζεται απέναντί του: «Υπάρχει πιο αλαζόνας από εμένα στο ποδόσφαιρο»; Δεν μπορεί να ευθύνεται μόνον ο Τζον Τέρι, λόγω του ότι στα 35 του πια δυσκολεύεται να στρίψει κανονικά. Ούτε ο 20χρονος (και ομολογουμένως ταλαντούχος) Ζουμά επειδή η Πρέμιερ Λιγκ απαιτεί 2-3 σεζόν φάπας και γκάφας ώσπου να μάθεις τα κατατόπια. Με 4 βαθμούς σε 5 αγώνες πρωτάθλημα δεν πήρε κανείς. Δεν είναι μόνο το +11 της Μάντσεστερ Σίτι αλλά και ότι υπάρχουν τουλάχιστον 4-5 ομάδες ακόμα που θα πρέπει να προσπεράσει η πανάκριβη Τσέλσι του ζάπλουτου Αμπραμόβιτς. Ισως στο τέλος της σεζόν να δίνει μάχη για να βγει στο Τσάμπιονς Λιγκ.

Up and down
Στέφανος Αθανασιάδης
Η αλλαγή νοοτροπίας και αντιμετώπισης του ίδιου του ποδοσφαίρου αλλά και της σχέσης του με την ομάδα ίσως και να βοηθήσει τον Στέφανο Αθανασιάδη να αλλάξει το στάτους της καριέρας του. Από στάσιμη σε καλώς εξελισσόμενη. Η παρουσία του Μπερμπάτοφ θα βοηθήσει προς αυτή την κατεύθυνση, αρκεί ο έλληνας επιθετικός να αντιμετωπίσει την κατάσταση ως τη μεγαλύτερη ευκαιρία που είχε στη ζωή του για να διδαχθεί και να προοδεύσει. Η παρουσία στη Βέροια αποτελεί ενθαρρυντικό σημάδι.

Μακόλεϊ Κρισάντους
Επιμένει η ΑΕΚ με τον Κρισάντους, αλλά ο Νιγηριανός δεν μπορεί. Πήρε την ευκαιρία να αγωνιστεί ως βασικός, για πολλοστή φορά όμως ήταν εκτός τόπου και χρόνου. Δεν μπόρεσε στιγμή να ακολουθήσει τις συνεργασίες που προσπαθούσε να χτίσει μαζί του ο Μπουονανότε. Εχασε τρεις-τέσσερις ευκαιρίες τις οποίες ένας επιθετικός καλού επιπέδου θα μετουσίωνε σε 1-2 γκολ, το λιγότερο. Η Ενωση αποφάσισε να μην αποκτήσει άλλον επιθετικό και περιμένει τον Τζιμπούρ να επιστρέψει από τον τραυματισμό του. Με μοναδική επιθετική λύση ποιότητας στα εκτός έδρας ντέρμπι με ΠΑΟΚ, ΟΣΦΠ και ΠΑΟ τον Χρήστο Αραβίδη. Θα το πληρώσει ή όχι;