Eνα Τσακαλι Στην Υπηρεσία της Αυτής Μεγαλειότητος

Είναι ο συγγραφέας πολλών κατασκοπευτικών θρίλερ που έγιναν μπεστ σέλερ και ταινίες όπως «Η ώρα του Τσακαλιού» και «Απόρρητος φάκελος Οντέσα». Ωστόσο στην αυτοβιογραφία του, που κυκλοφόρησε πριν από δύο ημέρες με τον τίτλο «Το αουτσάιντερ: η ζωή μου στην ίντριγκα», ο Φρέντερικ Φορσάιθ αποκαλύπτει πως ήταν πράκτορας της βρετανικής μυστικής υπηρεσίας ΜΙ6 επί δύο δεκαετίες και πραγματοποίησε πολλές ειδικές αποστολές.          

Ο 77χρονος πρώην δημοσιογράφος εργάστηκε για την Εταιρεία, όπως είναι γνωστή η MI6, σε αρκετές περιπτώσεις με πιο δραματική εκείνη του 1973, στο ζενίθ του Ψυχρού Πολέμου. Δύο χρόνια μετά την έκδοση του πρώτου του βιβλίου «Η ώρα του Τσακαλιού», εστάλη στην Ανατολική Γερμανία. «Εκεί υπήρχε ένας ρώσος συνταγματάρχης που εργαζόταν για λογαριασμό μας και είχε ένα πακέτο που έπρεπε οπωσδήποτε να παραλάβουμε» αφηγείται ο Φορσάιθ. «Μου είπαν ότι δεν υπήρχε περίπτωση να προσπαθήσω να περάσω για Γερμανός και έτσι υποδύθηκα τον βρετανό τουρίστα. Πήγα, πήρα το πακέτο και έφυγα». Η όλη αποστολή κόντεψε να καταλήξει σε καταστροφή όταν τον σταμάτησε η ανατολικογερμανική αστυνομία καθώς έφθανε στα σύνορα με τη Βαυαρία.

Ο Φορσάιθ αποφάσισε τώρα να κάνει όλες αυτές τις αποκαλύψεις επειδή «βρισκόμαστε 55, 60 χρόνια αργότερα. Εχουν γραφτεί άλλες αυτοβιογραφίες, έχουν δημοσιοποιηθεί απόρρητα γεγονότα. Δεν υπάρχει πια Ανατολική Γερμανία, Στάζι, KGΒ ούτε Σοβιετική Ενωση. Αρα, τι πειράζει;».

Ο συγγραφέας έδινε στη MI6 πληροφορίες κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Μπιάφρα και πραγματοποίησε αποστολές για συλλογή πληροφοριών στη Ροδεσία και στη Νότια Αφρική. Η σχέση του με τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες ήταν τέτοια ώστε έπρεπε να πάρει έγκριση από τη ΜΙ6 για να δημοσιεύσει τα βιβλία του. Στην ερώτηση αν ποτέ τούς συμβουλεύθηκε κατά τη διάρκεια έρευνας για τα βιβλία του, απαντά: «Ναι, τσέκαρα διάφορα πράγματα μαζί τους. Είχα έναν αριθμό τηλεφώνου που μπορούσα να καλέσω και να τους ρωτήσω διάφορα. Εκείνοι το ήλεγχαν με τον ανώτερο και μου έλεγαν, “ναι, μπορείς να χρησιμοποιήσεις αυτό ή το άλλο με την προϋπόθεση ότι θα μας δώσεις το τελικό γραπτό για να το εγκρίνουμε – σε περίπτωση που το παρατραβήξεις”». Αυτό συνέβη καμιά δεκαριά φορές, παραδέχεται ο συγγραφέας περισσότερων από 20 κατασκοπευτικών μυθιστορημάτων. «Συνήθως η απάντηση ήταν: “ΟΚ, Φρέντι!”».

Οι κατάσκοποι έπαιζαν μεγάλο ρόλο στα βιβλία που έγραψε ο Φορσάιθ από τα μέσα της δεκαετίας του ’70 και μετά – μεταξύ των οποίων «Το τέταρτο πρωτόκολλο» και «Η εναλλακτική του διαβόλου» – γεγονός που έκανε πολλούς να υποψιαστούν ότι είχε κάποιες εμπειρίες στον χώρο των μυστικών υπηρεσιών. Ως πρώην πιλότος της RAF, της βρετανικής Πολεμικής Αεροπορίας, που μιλούσε γαλλικά και γερμανικά άπταιστα και τα ταξίδια του τον πήγαιναν συχνά πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα αλλά και στην Αφρική, ο Φορσάιθ ήταν μια σχεδόν φυσική επιλογή για τη ΜΙ6.

Κατά την προετοιμασία της αποστολής στην Ανατολική Γερμανία, τα έγγραφα που παρέλαβε τα έκρυψε στο αυτοκίνητό του, ένα Triumph Vitesse. Ο Φορσάιθ τα πήρε από τον ρώσο συνταγματάρχη στη Δρέσδη με κάλυψη, όπως λέει, «το Μουσείο Αλμπερτίνουμ, το πολιτιστικό κόσμημα της Ανατολικής Γερμανίας. Οι ελληνορωμαϊκοί θησαυροί ήταν το νέο μου πάθος και διάβασα πολλά σχετικά βιβλία – σαν να προετοιμαζόμουν για διαγώνισμα». Συνάντησε στις τουαλέτες του μουσείου τον κατάσκοπο, που του πέρασε τα έγγραφα κάτω από την πόρτα της τουαλέτας. «Δεν τον έχω δει έκτοτε. Ελπίζω να είναι καλά. Η ΕΣΣΔ διαλύθηκε 18 χρόνια αργότερα και η KGB επιφύλασσε πολύ δυσάρεστες διαδικασίες για τους προδότες».

Η ΜΙ6 προσέγγισε τον Φορσάιθ πρώτη φορά όταν κάλυπτε τον πόλεμο της Μπιάφρας ως δημοσιογράφος. «Το 1968 με αναζήτησε ένα μέλος της Εταιρείας ονόματι Ρόνι» γράφει. «Δεν έκρυψε ποιος ήταν και αμέσως φάνηκε ότι θα τα πάμε καλά. Εκείνος χρειαζόταν “κάποιον που να βρίσκεται επιτόπου”. Οταν έφυγα από τη συνάντησή μας για να επιστρέψω στην Μπιάφρα, είχε βρει αυτό που έψαχνε». Οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες χρειάζονταν πληροφορίες για το τι συνέβαινε πραγματικά στην Μπιάφρα προκειμένου να αμφισβητήσουν τη σταθερή υποστήριξη του βρετανικού υπουργείου Εξωτερικών προς την κυβέρνηση της Νιγηρίας. «Υπολογίζω ότι ο Ρόνι και εγώ περάσαμε μαζί 20 ώρες τις επόμενες ημέρες, ενώ του εξηγούσα πόσο άσχημη ήταν η κατάσταση: τα παιδιά πέθαιναν από την πείνα σαν μύγες».

Την ίδια περίοδο εργαζόταν για λογαριασμό διαφόρων εφημερίδων και περιοδικών, γράφοντας ρεπορτάζ για τη σύγκρουση και την ανθρωπιστική κρίση και «κρατώντας τον Ρόνι ενήμερο για διάφορα ζητήματα, για τα οποία δεν μπορούσα να γράψω». Δήλωσε στο BBC ότι δεν πληρώθηκε για τη δουλειά του αυτή. «Εκανα πολλά για τη ΜΙ6 εθελοντικά. Δεν τους χρέωσα τίποτα. Το κίνητρό μου ήταν διαφορετικό. Τότε ο Ψυχρός Πόλεμος βρισκόταν στο ζενίθ του. Αν κάποιος σου ζητούσε να προσφέρεις, ήταν δύσκολο να αρνηθείς». Η εμπειρία του στην Μπιάφρα αποτέλεσε το υλικό για το πρώτο του βιβλίο «Η ιστορία της Μπιάφρας», ένα μη λογοτεχνικό βιβλίο για τον πόλεμο της αποσχισθείσας περιοχής με τη Νιγηρία.

Ο Φορσάιθ συνέχισε να παρέχει πληροφορίες στη ΜΙ6 για άλλον ένα χρόνο. Αργότερα, τη δεκαετία του 1970 πραγματοποίησε μια αποστολή για συλλογή πληροφοριών στη Ροδεσία προκειμένου να εξακριβώσει τις μελλοντικές προθέσεις της κυβέρνησης του Ιαν Σμιθ. Τη δεκαετία του ’80 ταξίδεψε στη Νότια Αφρική για «εμπλουτισμένο τουρισμό» έπειτα από προτροπή της μυστικής υπηρεσίας, σε μια προσπάθεια να εξακριβώσει τι προετίθετο να κάνει η κυβέρνηση του Φεντερίκ ντε Κλερκ με τις έξι ατομικές βόμβες της χώρας όταν θα παρέδιδε την εξουσία στο Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο του Νέλσον Μαντέλα. Ο Πικ Μπότα, ο υπουργός Εξωτερικών της Νότιας Αφρικής, του είπε ενώ βρίσκονταν καθισμένοι δίπλα στη φωτιά κατά τη διάρκεια ενός σαφάρι, ότι θα τις κατέστρεφαν.

Μέχρι τώρα ο Φορσάιθ διέψευδε συστηματικά ότι συνεργαζόταν με τη ΜΙ6. «Κάποιοι λένε ότι ήμουν κατάσκοπος, απλώς όμως γνώριζα μερικούς από αυτούς» είχε δηλώσει στην εφημερίδα «Γκάρντιαν» το 2001. Ωστόσο ζούσε σαν τον Τζέιμς Μποντ ακόμα και χωρίς τη βοήθεια των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών. Ενα περιστατικό στο Αμβούργο το 1974 είναι χαρακτηριστικό. Με τα δύο πρώτα του μυθιστορήματα, την «Ημέρα του Τσακαλιού» και τον «Απόρρητο φάκελο Οντέσα» να έχουν σημειώσει τεράστια επιτυχία, ο Φορσάιθ διεξήγε έρευνα για το επόμενο βιβλίο του, «Τα σκυλιά του πολέμου», με θέμα έναν εκατομμυριούχο ιδιοκτήτη ορυχείων που πλήρωνε μισθοφόρους για να ανατρέψει τον ηγέτη μιας αφρικανικής χώρας.

Οι εμπειρίες του στην Μπιάφρα τον είχαν φέρει σε στενή επαφή με μισθοφόρους, ήθελε όμως να μάθει πώς τέτοιοι τύποι στο βιβλίο του θα μπορούσαν να αποκτήσουν ένα ισχυρό οπλοστάσιο στη μαύρη αγορά. Οι επαφές του τον ενημέρωσαν ότι το επίκεντρο του λαθρεμπορίου όπλων βρισκόταν στο Αμβούργο. Ο Φορσάιθ υποδύθηκε τον Νοτιοαφρικανό που ήθελε να αγοράσει όπλα για λογαριασμό κάποιου πλούσιου πελάτη, χρησιμοποιώντας πλαστή ταυτότητα. Ουσιαστικά έπαιξε σαν ηθοποιός ένα κομμάτι της ιστορίας που έγραφε. «Κατόρθωσα να διεισδύσω στον κόσμο τους» γράφει, «και αισθανόμουν πολύ περήφανος. Εκείνο που δεν γνώριζα ήταν ότι ο έμπορος όπλων πέρασε έξω από ένα βιβλιοπωλείο λίγη ώρα μετά τη συνάντησή μας. Και εκεί, στη βιτρίνα του καταστήματος δέσποζε “Η ημέρα του Τσακαλιού”. Μαζί με μια μεγάλη φωτογραφία μου». Ο Φορσάιθ βρισκόταν στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του όταν ένας «φίλος» τον πήρε τηλέφωνο φωνάζοντας: «Πάρε το διαβατήριο και λεφτά και τρέχα να γλιτώσεις!». Δεν χρειάστηκε να του το πει δεύτερη φορά. «Αφησα όλα μου τα υπάρχοντα, όλα τα ρούχα, άρπαξα λεφτά και διαβατήριο και πήγα τρέχοντας στον σιδηροδρομικό σταθμό» θυμάται. «Το τρένο μόλις έφευγε οπότε πέρασα πάνω από το μηχάνημα ελέγχου και πήδηξα από ένα ανοιχτό παράθυρο μέσα στο βαγόνι. Επεσα πάνω σε έναν έκπληκτο επιχειρηματία. Ο ελεγκτής με ρώτησε πού πηγαίνω. Εγώ τον ρώτησα πού πηγαίνει το τρένο και όταν μου απάντησε στο Αμστερνταμ, του είπα: “Εκεί πάω κι εγώ”». Ο Φορσάιθ δεν αποκαλύπτει ποιος ήταν ο «φίλος» που τον ενημέρωσε, παρότι θα πρέπει να ήταν κάποιος πράκτορας της ΜΙ6 που είχε εισχωρήσει στο δίκτυο των λαθρεμπόρων όπλων και ήξερε ότι κινδυνεύει η ζωή του συγγραφέα.