Από το ρέκβιεμ του «Μότσαρτ» στο ρεσιτάλ του Σπανούλη

Σε δέκα χρόνια από σήμερα οι πιτσιρικάδες θα ακούν για το σύνθημα «με τον Γκάλη, τον Γιαννάκη, τον Φιλίππου και τα άλλα παιδιά» και θα αναρωτιούνται ποιοι ήταν αυτοί οι οποίοι έγραψαν με χρυσά γράμματα κάποιες από τις σπουδαιότερες σελίδες του ελληνικού μπάσκετ. Στο Ζάγκρεμπ, όπου διεξάγονται από προχθές οι αγώνες του Γ’ Ομίλου για την πρώτη φάση του 39ου Ευρωμπάσκετ, με τη συμμετοχή της Ελλάδας, ισχύει το ακριβώς αντίθετο και αυτό αποτυπώνεται ακόμη και στα αυτοκόλλητα χαρτάκια που συλλέγουν τα παιδάκια για τα άλμπουμ τους.

Ο κροάτης πιτσιρικάς παθιάζεται προφανώς με τον 20χρονο Μάριο Χεζόνια, που από την επόμενη σεζόν θα αγωνίζεται στους Ορλάντο Μάτζικ, με τον Μπόγκνταν Μπογκντάνοβιτς των Μπρούκλιν Νετς και τον Ντάριο Σάριτς, που συγκροτούν τη μαγική τριάδα της Εθνικής τους, ωστόσο την ίδια στιγμή γνωρίζει ποιος είναι ο Ντίνο Ράτζα, ο Στόγιαν Βράνκοβιτς, ο Τόνι Κούκοτς και κυρίως ο Ντράζεν Πέτροβιτς, οι οποίοι μαζί με τους υπόλοιπους άσους της τότε ενωμένης Γιουγκοσλαβίας, που είχε γοητεύσει κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ 1989, φιλοξενούνται στις πρώτες σελίδες των συλλεκτικών άλμπουμ.

Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και τώρα στο ΝΒΑ συζητούν για τον αείμνηστο άσο των Μπλέιζερς και των Νετς, ενώ έχει κάνει τον γύρο του κόσμου η φωτογραφία της μητέρας του Μπιζέρκα που κρατά τη φανέλα του Στεφ Κάρι. Πρόκειται για μια από τις πιο πρόσφατες προσθήκες στο Μουσείο Ντράζεν Πέτροβιτς και είναι ένα δώρο που είχε υποσχεθεί ο σουπερστάρ των πρωταθλητών του ΝΒΑ Γκόλντεν Στέιτ Ουόριος στην κυρία που είχε αναλάβει να τον προσέχει για όση ώρα ο πατέρας του Ντελ Κάρι συμμετείχε στον διαγωνισμό τριπόντων του All Star Game το 1992 με αντίπαλο τον δικό της αδικοχαμένο γιο. Ο οποίος «έφυγε» 16 μήνες αργότερα, στο θανατηφόρο τροχαίο στις 7 Ιουνίου 1993 στην Autobahn 9, κοντά στη γερμανική πόλη Ινγκολσταντ, φτωχαίνοντας τον παγκόσμιο αθλητισμό.

«Μεγάλο σεβασμό για έναν από τους σπουδαιότερους μπασκετμπολίστες που έχουμε δει ποτέ!» έγραψε ο Φώτης Κατσικάρης στο σχετικό λεύκωμα, κατά την επίσκεψή του στο Μουσείο Ντράζεν Πέτροβιτς μαζί με τη σύζυγο και τον γιο του, «που ήθελε πολύ να επισκεφτούμε το Μουσείο και να ζήσει όλο αυτό από κοντά».

Ο παλμός του Ευρωμπάσκετ δονεί την πόλη σε κάθε γωνιά της, καθώς από τις αφίσες στο αεροδρόμιο ώς την παλιά πόλη του Ζάγκρεμπ δεν δυσκολεύεται κανείς να αντιληφθεί ότι φιλοξενείται το σπουδαίο αθλητικό ραντεβού 26 χρόνια μετά το Ευρωμπάσκετ που αποτέλεσε το ρέκβιεμ του «Μότσαρτ» Πέτροβιτς με την παρέα της Γιουγκοσλαβίας, η οποία μερικούς μήνες αργότερα διαμελίστηκε. Στον πίνακα των κερκίδων, οι έλληνες ταξιδιώτες, στην πλειονότητά τους «Πελαργοί», οι οποίοι φέτος κλείνουν δέκα χρόνια από το πρώτο ταξίδι τους για την Εθνική στο (ιστορικό για την Ελλάδα λόγω του χρυσού μεταλλίου) Ευρωμπάσκετ 2005 του Βελιγραδίου, καθώς και οι οικογένειες των διεθνών έβαλαν τη δική τους πινελιά. Οι Σκοπιανοί ως συνήθως υποδέχτηκαν με αποδοκιμασίες τον εθνικό ύμνο της Ελλάδας και κάποια στιγμή άρχισαν να τσακώνονται μεταξύ τους, ενώ η ομορφιά της ατμόσφαιρας απογειώθηκε στο ντέρμπι της πρεμιέρας μεταξύ της οικοδέσποινας Κροατίας και της Σλοβενίας. Η Λιουμπλιάνα απέχει 1 ώρα και 40 λεπτά από το Ζάγκρεμπ (142,8 χλμ.) και τουλάχιστον το ένα τρίτο του κατάμεστου γηπέδου (16.500 θέσεις) έγινε πράσινο.

Ολη η «Ελλάδα» εκεί!
Στις πρώτες σειρές, όπως και στην εναρκτήρια τελετή της διοργάνωσης στην κεντρική πλατεία της πόλης, κάθονται δύο από τις μεγαλύτερες δόξες του παγκόσμιου μπάσκετ, o Ντίνο Ράτζα και o Στόγιαν Βράνκοβιτς και στις πίσω σειρές των «courtside seats» περιμετρικά του αγωνιστικού χώρου διάσημες φιγούρες όπως ο Νταμίρ Μουλαομέροβιτς.