Η ΠΤΩΣΗ ΤΩΝ ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ

Οι «αρχάγγελοι της κάθαρσης» δεν έλειψαν ποτέ από τη δημόσια ζωή – αλλά από το 1989, με την επιτυχημένη επιχείρηση κατάληψης της εξουσίας από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, η σκανδαλολογία κατέστη κυρίαρχη τάση στην πολιτική μας σκηνή.
Η «πατέντα» δεν έμεινε για καιρό στην αποκλειστικότητα της συντηρητικής παράταξης – πολύ σύντομα βρήκε οπαδούς και στον χώρο της Αριστεράς, η οποία δημιούργησε τους δικούς της «αρχαγγέλους». 
Στα χρόνια του Μνημονίου, η σκανδαλολογία ένωσε τελικά «εις κυβέρνησιν μίαν» αυτές τις δυνάμεις: υπό το επιδοκιμαστικό βλέμμα του πρωθυπουργού, η Ζωή Κωνσταντοπούλου από τη μία πλευρά και ο Πάνος Καμμένος από την άλλη έκοβαν και έραβαν στη Βουλή καταγγέλλοντας – χωρίς να συνεισφέρουν το παραμικρό στοιχείο – σκάνδαλα επί σκανδάλων. 
Ομως όλα εδώ πληρώνονται. Το μπαλόνι φούσκωσε – αλλά έσκασε θορυβωδώς με την υπογραφή του τρίτου Μνημονίου: τώρα οι δύο «αρχάγγελοι» αλληλοκατηγορούνται για συγκάλυψη των ίδιων σκανδάλων που από κοινού κατήγγελλαν στη Βουλή.
Βεβαίως οι πάντες είναι ελεύθεροι να αυτοευτελίζονται. Ωστόσο το κακό που διαπράττουν είναι διπλό: πρώτον, η ελληνική κοινωνία εθίζεται όλο και περισσότερο στη σκανδαλολογία απαξιώνοντας την πολιτική και τους πολιτικούς. Δεύτερον, οι ίδιες οι υποθέσεις που καταγγέλλονται ως σκάνδαλα δεν έχουν την πρέπουσα αντιμετώπιση. 
Ασφαλώς ο τελευταίος λόγος ανήκει στο εκλογικό σώμα: όσο επιβραβεύονται εκλογικά τέτοιες πρακτικές, τόσο θα βρίσκονται φιλόδοξοι και φιλόδοξες για να παίξουν ρόλους «αρχαγγέλου» – έστω και εκπεσόντος.