Σσσσς, η υπουργός ηχογραφεί

Ξαπλωμένη στο δάπεδο του στούντιο, γυμνή, η Αλκηστις τραγουδάει «Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα». Για να πετύχει μια αθωότητα παιδική. Σαν τα χρόνια που από την Μπούλεβαρντ Σαΐντ στην Αλεξάνδρεια έβλεπε όνειρα και σύννεφα να περνούν, υπό το άγρυπνο βλέμμα της δασκάλας μητέρας της Μαρίας Αττικιουζέλ (που πριν από λίγους μήνες κίνησε για «τον αλεξανδρινό τον ουρανό, τον καθαρό»).

Αυτή η παιδική αθωότητα έτρεχε σε γοργά πόδια. Από το 1962, που τους έφερε στην Αθήνα ο χειρουργός οδοντίατρος πατέρας της και άφησαν το Αβερώφειο για την Ευαγγελική Σχολή της Νέας Σμύρνης (αποχαιρετώντας στο μεταξύ τον Σταύρο Αττικιουζέλ). Τόσο γοργά που κέρδιζαν μετάλλια στα 100 μέτρα – «όπου σε 10″ πρέπει να δείξεις τι είσαι» – και στα 4×100 για τον Πανιώνιο, βάζοντας και τα χέρια στο παιχνίδι, με το βόλεϊ Α’ Εθνικής του Μίλωνα. Ομως η Αλκηστις – Σεβαστή και η ιδιαίτερη φωνή της ήθελαν μαραθώνιο. Αυτό που είναι, για εκείνη, το τραγούδι. Με τη Mεταπολίτευση, στα είκοσι, τον ξεκίνησε. Οχι 40 και χιλιόμετρα, αλλά 40 και χρόνια. Με επιδόσεις πρωταθλήτριας. «Αποχαιρέτα την Αλεξάνδρεια που χάνεις» πρωτοηχογράφησε με τον Δήμο Μούτση και ο Καβάφης της «Τετραλογίας» φώτισε τη φωνή της σε έναν κόσμο ποιητών: Σεφέρης, Καρυωτάκης, Ρίτσος, Ελύτης. Αποχαιρέτησε και το Αττικιουζέλ όταν ο Μούτσης τη βάφτισε Πρωτοψάλτη, ιέρεια του ψαλμού και τελετουργό (κάπως έτσι, με «Μανιάτικα μοιρολόγια» που ηχογράφησε το 1979, τη φαντάστηκε ο Σωτήρης Χατζάκης στις «Τρωάδες» του Εθνικού – κι ας μην ευδοκίμησε έως την Επίδαυρο).

Η πρώτη μεγάλη συναυλία στο Παλαί Ντε Σπορ της Θεσσαλονίκης έφερε και την – κριτική – σύγκριση με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση και το τρακ του στη θρυλική συναυλία Θεοδωράκη στο Κεντρικόν.

Την αποχαιρέτησε την Αλεξάνδρεια, χαιρέτησε όμως νέους συνοδοιπόρους: Βίκυ Μοσχολιού, Νίκος Ξυλούρης, Γιώργος Νταλάρας, Λουκιανός Κηλαηδόνης, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Δήμητρα Γαλάνη. Συναυλίες σε Δανία, Σουηδία, Αμερική. Και έδωσε ραντεβού «να τα ξανάβρει όλα στους μπαξέδες», με τον Ηλία Ανδριόπουλο. Κι έπειτα, με τραγούδια Βασίλη Δημητρίου στην επιθεώρηση «Εφημερέβομεν» των Μποστ – Μουρσελά, στο Σμαρούλα. Και με τραγούδια του Σταύρου Ξαρχάκου στο Αλίκη.

Η πιο θεατρική τραγουδίστρια ήταν ένα απλό αγοροκόριτσο, αλλά το συναίσθημα ήταν γυναικείο και ηχηρό. Αναζητώντας, με τον Γιάννη Σπανό, μιαν «Εξοδο κινδύνου» ύστερα από ένα ταξίδι στο Παρίσι αναδύθηκε σε γυναίκα φιγουρίνι. Γνώρισε τη Λίνα Νικολακοπούλου. Κι εκείνη της σύστησε τον συμφοιτητή της στο Πάντειο Σταμάτη Κραουνάκη. Συνοδοιπόροι πλέον, έκαναν το μεγάλο «μπαμ» στο τραγούδι το 1985. Με ένα σύνθημα που έφτασε μέχρι τις πολιτικές γελοιογραφίες: «Κυκλοφορώ κι οπλοφορώ». Χιλιοπαιγμένο στα ερτζιανά. Προτού η Αλκηστις τολμήσει, μαζί με την Ελευθερία Αρβανιτάκη και άλλους, την πρώτη σκηνοθετημένη παράσταση (από τον Ανδρέα Βουτσινά) «Λεωφόρος Α’» στη Συγγρού. Και μαζί στήσουν σε ένα άλλοτε ερωτικό σινεμά της Θεσσαλονίκης το Chorus Live με μεγάλη επιτυχία και φέρουν το ορόσημο «Λεωφόρος Β’» στην Πλάκα.

Σσσσς, πανηγύρι γίνεται. Ή μήπως κηδεία; Ενα και το αυτό για τους τσιγγάνους μουσικούς του Γκόραν Μπρέγκοβιτς. Μερόνυχτα περίμεναν να βυθιστούν στο χώμα ολόκληρα τα πόδια του τραπεζιού πάνω στο οποίο έπαιζαν ξέφρενα. Αλλιώς ούτε λόγος για στούντιο. «Παραδέχτηκα», «Θεός αν είναι» και είμαστε στο 1992. Και ομολογούμε εν χορώ: «Να μπορούσα στα σύννεφα να ‘χα εγώ βενζινάδικο». Βενζινάδικο, όχι. Ενα παλιό σιδηρουργείο στην Ιεροφαντών γέννησε το Γκάζι και άλλαξε για πάντα την περιοχή (όπου ακόμη κυκλοφορούσαν πρόβατα!) και τη νυχτερινή διασκέδαση, κάτω από δύο αντιαεροπορικούς προβολείς στη στέγη. Πριν ο μεγάλος Τίτο Πουέντε της ζητήσει, σε κάθε έλευσή του, να τζαμάρουν μαζί. Στο ιστορικό Ρόδον.

Τρέχοντας, από την εποχή που τραγουδιστές (Αλεξίου, Γαλάνη, Πάριος, Βενετσάνου) έκαναν τα τραγούδια τους – «Ζήτα μου ό,τι θες», «Δικαίωμα», «Εφήμερες αγάπες», «Αγγελος ο έρωτας» – επιτυχίες με τη φωνή της μέχρι τα «Ανθρώπων έργα» των Κραουνάκη – Νικολακοπούλου, με ατού τις μαρκέ ερμηνείες και την πολυθρύλητη τελειομανία της, ο μαραθώνιος ζωής και καριέρας της έμοιαζε να επιταχύνει. Σαν ταινία: έρωτες, γάμος (με τον Μανώλη Τζαβέλλα, που τον έχασε κι αυτόν), χωρισμοί, χαμόγελα (άλλο χαρακτηριστικό της), Θεοδωράκης, Σαββόπουλος, Σπανουδάκης, Κορκολής, Goin ‘Through, Αμμος, τα «Latin» του Νταλάρα (με το σουξέ «Μάμπο μπραζιλέιρο»), «Το πρώτο εγώ, το Αιγαίο» που άργασε και το κορμί της στις βουτιές, συμφωνικές (Πράγας, Κρεμλίνου, Οξφόρδης, Αθήνας, Βόλου, Νέων της Κύπρου, Boston Pops), η διάσωση της μεσογειακής φώκιας (γίνεται η φωνή της φώκιας ΜΟΜ), η «Ραπουνζέλ» της Ντίσνεϊ (στη φωνή της Γκόθελ και τα τραγούδια), η τελετή λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων, οι Special Olympics, συνεργασίες, συναυλίες για τη Φλόγα – για παιδιά με νεοπλασίες (στα οποία χάρισε και ένα ασθενοφόρο), Λόντρα, Παρίσι, Νιου Γιορκ.

Με μια στάση για αποθέωση (ως αθλήτρια, με αμέτρητες ώρες προετοιμασίας) «Σαν ηφαίστειο που ξυπνά», με τους Αντύπα – Νικολακοπούλου και Δημήτρη Παπαϊωάννου, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Για να φτάσει μέχρι το θέατρο της Απαγορευμένης Πόλης του Πεκίνου στους Ολυμπιακούς του 2007, να τραγουδάει κινεζικά (16 μέρες με δύο δασκάλες για ένα τραγούδι και πολλά «σι σιεν» – ευχαριστώ). Οπως και στα αραβικά, «Χουάνι», σε ιταλική ταινία για τους άραβες πρόσφυγες.

Τριάντα χρόνια μετά, ύστερα από συναυλίες στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης, σε Παρίσι, Πεκίνο, με τον ΕΟΤ, με εικόνες Ελλάδας στις βαλίτσες, όταν επέστρεψε για να τραγουδήσει στη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας ανακάλυψε στο Αβερώφειο την εγγραφή: «Αλκηστις – Σεβαστή Αττικιουζέλ, τύπος μαθητή οπτικός».

Πώς πέρασαν όλα αυτά, με εμφανή συγκίνηση, μπροστά από τα μάτια της στην ορκωμοσία της ως υπουργού Τουρισμού, εκείνη ξέρει. Ισως με σάουντρακ το μότο της: «Είμαστε ακόμα ζωντανοί, στη σκηνή».