22 ημέρες έως τις κάλπες: Χωρίς ταμπέλες σε θολό σκηνικό

Είκοσι δύο ημέρες. Τόσος χρόνος απομένει ώς τις κάλπες της 20ής Σεπτεμβρίου σε μια αναμέτρηση που αμφισβητείται ως προς τη σκοπιμότητά της από τα κόμματα της (πρώην) αντιπολίτευσης και συνοδεύεται για πρώτη φορά από πρωτοφανείς αιτιάσεις περί αντισυνταγματικότητας, κυρίως για επικοινωνιακούς και πολιτικούς λόγους.

Ο Αλέξης Τσίπρας οδηγεί τη χώρα σε μια νέα εκλογική αναμέτρηση τον Σεπτέμβριο, πρωτίστως για να επιβεβαιώσει τη δημοκρατική νομιμοποίηση της κυβέρνησής του, κάτι που είχε πράξει αιφνιδιαστικά τον Αύγουστο του 2007 και ο Κώστας Καραμανλής προκηρύσσοντας πρόωρες εκλογές για τις 16 Σεπτεμβρίου.

 Μόνο που το καλοκαίρι του 2015 το πολιτικό σκηνικό είναι εντελώς διαφορετικό. Βρισκόμαστε στην καρδιά των Μνημονίων και τα πολιτικά κόμματα κρίνονται σε μεγάλο βαθμό από την αξιοπιστία, τη συνέπεια και τα πεπραγμένα τους μέσα στην τελευταία καυτή πενταετία της κρίσης και όχι σε τόσο μεγάλο βαθμό από πρόσωπα, στελέχη ή πολιτικές.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι τα δύο καταγεγραμμένα ως κόμματα εξουσίας την περίοδο της Μεταπολίτευσης Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ οδηγούνται στις εκλογές με νέους αρχηγούς σε σχέση με την 25η Ιανουαρίου. Επίσης, το μέχρι χθες κυβερνών κόμμα, ο ΣΥΡΙΖΑ, κατεβαίνει στις κάλπες διασπασμένο, με το 1/3 των κομματικών στελεχών να έχουν αποχωρήσει συγκροτώντας νέο πολιτικό φορέα, την Λαϊκή Ενότητα. Ολα αυτά συνεπεία των σαρωτικών περασμάτων των Μνημονίων που διαμόρφωσαν μια νέα πραγματικότητα στη χώρα.

Είναι νωρίς να μιλήσει κανείς με βεβαιότητα για τα αποτελέσματα των εκλογών της 20ής Σεπτεμβρίου. Το κοντέρ έχει μηδενίσει και οι ταμπέλες μνημονιακοί – αντιμνημονιακοί έχουν ήδη απαλειφθεί από την πολιτική επιχειρηματολογία.

ΟΙ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΙΣ. Οι μετρήσεις της κοινής γνώμης δεν οδηγούν σε ασφαλή συμπεράσματα. Οι πρώτες δημοσκοπήσεις μετά το διάγγελμα του Αλέξη Τσίπρα με το οποίο και ανακοίνωσε την προσφυγή στις κάλπες δίνουν προβάδισμα στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά με σχετικά χαμηλά ποσοστά συγκριτικά με τον περασμένο χειμώνα που τουλάχιστον στην παρούσα φάση δεν διασφαλίζουν τον στόχο της αυτοδυναμίας που επιδιώκει η Κουμουνδούρου.

Ακολουθεί από σχετικά κοντινή απόσταση η Νέα Δημοκρατία, ενώ το τοπίο είναι ιδιαίτερα θολό ως προς τα μικρότερα κόμματα, επομένως δύσκολα μπορεί να προβλέψει κανείς τον αριθμό των κομμάτων που θα εισαχθούν στη νέα Βουλή.

Ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί τη φυγή προς τα εμπρός. Γνωρίζει ότι το εγχείρημα είναι ιδιαίτερα δύσκολο καθώς οφείλει να πείσει την κοινωνία ότι δεν κάνει εκλογές για εσωκομματικούς λόγους αλλά γιατί δεν μπορεί να κυβερνήσει. Εκ παραλλήλου γνωρίζει ότι οφείλει να επουλώσει το συντομότερο δυνατόν τις πληγές στο εσωτερικό του κόμματός του.

Η διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ επιφέρει μεγάλο πολιτικό πλήγμα – συγχρόνως όμως και ψυχολογικό για πολλούς αριστερούς. Υπό άλλες συνθήκες ο Τσίπρας θα μπορούσε ακόμη και να πανηγυρίζει για την απαλλαγή του από κομματικά βαρίδια που μόνο προσκόμματα δημιουργούσαν στον ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα εξουσίας. Η Αριστερή Πλατφόρμα άλλωστε την τελευταία τριετία δεν ψήφισε ούτε μία απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής!

Ομως ο Λαφαζάνης στοχεύει τον αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ στην αχίλλειο πτέρνα του. Δηλαδή στην αθέτηση των προγραμματικών δεσμεύσεων και στην ψήφιση ενός Μνημονίου. Η ΛΑΕ υστερεί στη ρητορική της περί ακύρωσης των Μνημονίων, επιχείρημα που δεν αγγίζει πλέον ούτε καν τους ελάχιστους ρομαντικούς ψηφοφόρους, πολλώ δε μάλλον όταν συνοδεύεται από σχέδια για επιστροφή στη δραχμή.

Ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης έχει βάλει προσωπικό στοίχημα για τις προσεχείς εκλογές. Και στόχος του είναι να πάρει έστω και μία ψήφο παραπάνω απ’ ό,τι ο Σαμαράς τον Ιανουάριο. Γενικώς δείχνει ότι θα το παλέψει και έχει μπει δυναμικά στον προεκλογικό αγώνα, έφθασε δε σε σημείο να εξυμνήσει τον ρόλο της Ζωής Κωνσταντοπούλου, ξεχνώντας τις πρόσφατες κόντρες τους στη Βουλή, προκειμένου να ψαλιδίσει τον Αλέξη Τσίπρα. Απευθύνεται στη λαϊκή Δεξιά, όμως φαίνεται ότι έως τώρα δεν έχει βρει το κατάλληλο μείγμα στην κριτική του προς τον ΣΥΡΙΖΑ.

ΠΟΛΩΤΙΚΟ ΚΛΙΜΑ. Στην πορεία προς την τρίτη Κυριακή του Σεπτεμβρίου θα δοθεί αναπόφευκτα μια σκληρή μάχη για την επιβίωση του Κέντρου. Η αμφίρροπη έναρξη του προεκλογικού αγώνα φανερώνει ότι το κλίμα θα είναι πολωτικό και τα κόμματα που κινούνται στον χώρο του Κέντρου ανάμεσα στην Αριστερά και τη Δεξιά θα συμπιεστούν. Για να αναπνεύσουν Ποτάμι και ΠΑΣΟΚ θα πρέπει να εκφωνήσουν έναν διαφορετικό, ενδιαφέροντα πολιτικό λόγο.

Ο Σταύρος Θεοδωράκης επιδιώκει να διατηρήσει τα ποσοστά του και να αυξήσει την εκλογική του επιρροή. Ομως η δομή των στελεχών του κόμματός του υποδηλώνει ότι μπορεί να έχει απώλειες και προς τα Δεξιά και προς τα Αριστερά.

Η Φώφη Γεννηματά δοκιμάζεται για πρώτη φορά ως αρχηγός σε εκλογές. Θέλει να κινηθεί πιο ψηλά από το ΠΑΣΟΚ του Βαγγέλη Βενιζέλου. Η προσπάθειά της στρέφεται στο να μαζέψει ψήφους από τις προοδευτικές και δημοκρατικές δυνάμεις, να επαναπατρίσει τμήμα των απογοητευμένων ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ και να οδηγήσει πίσω στη Χαριλάου Τρικούπη τα στελέχη που ακολούθησαν το Κίνημα Παπανδρέου.

Οσο για τους Ανεξάρτητους Ελληνες πιστεύουν ότι θα κάνουν έναν δυνατό τερματισμό όπως στις τελευταίες εκλογές για να επιβιβασθούν και πάλι στο βαγόνι της εξουσίας.