ΑΣΧΗΜΟΝΟΥΝΤΕΣ ΚΑΙ ΜΙΚΡΟΝΟΕΣ

Ο ιστορικός ηγέτης του ΚΚΕ Χαρίλαος Φλωράκης χρησιμοποιούσε πολύ συχνά την παροιμία «όποιος κατουράει στη θάλασσα, θα το βρει στο αλάτι». Σοφά λόγια – αλλά φαίνεται ότι πολλοί από εκείνους που άφησαν τον Περισσό για να ξανοιχτούν στη θάλασσα της Αριστεράς έπαψαν να τα θυμούνται. 
Οι επιθέσεις εναντίον του Προέδρου της Δημοκρατίας δεν έχουν προηγούμενο για τα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Ορισμένοι – και ορισμένες – μπορεί να θεωρούν ότι με τον τρόπο αυτό κατοχυρώνουν μία εικόνα «ασυμβίβαστου πολιτικού», ελπίζοντας ότι θα το εισπράξουν στην κάλπη, χωρίς να χρειαστεί να παρουσιάσουν ένα σοβαρό σχέδιο για το αύριο του τόπου. 
Παρά τις τεράστιες δυσκολίες των χρόνων της κρίσης, η χώρα μας έχει κατακτήσει – και διατηρεί – ένα υψηλό επίπεδο δημοκρατίας. Ενας από τους βασικούς πυλώνες αυτής της κατάκτησης ήταν διαχρονικά ο σεβασμός στον ρόλο του Προέδρου της Δημοκρατίας. Αν αυτός ο πυλώνας πληγεί, δεν θα υπάρξουν νικητές – διότι η Ελλάδα θα καταλήξει μια πολιτική ζούγκλα. Εκτός αν αυτός είναι ο στόχος – η ζουγκλοποίηση της πολιτικής ζωής, ώστε να επιβιώσουν οι αγριότεροι. 
Η πολιτική αντιπαράθεση είναι βασικό στοιχείο της δημοκρατίας. Αλλά δεν μπορεί παρά να έχει όρια – και τα όριά της είναι εκεί όπου θίγεται ο πυρήνας του δημοκρατικού πολιτεύματος. Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα – ας το καταλάβουν, πριν είναι αργά, οι θεσμικά ασχημονούντες και πολιτικά μικρόνοες.