ΤΡΕΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΙ ΕΝΑ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

Σε άλλες – πιο εύκολες ίσως – εποχές, είχε κάνει μεγάλη επιτυχία η ταινία «Τρεις γάμοι και μία κηδεία». Εν Ελλάδι, το έργο το οποίο παίζεται εδώ και οκτώ μήνες θα μπορούσε να λέγεται «Τρεις εκλογές και ένα Μνημόνιο». Oπως και στην ταινία, η αναφορά γάμων και κηδειών δεν είναι σειραϊκή. Η κηδεία παρεμβάλλεται, προκαλώντας δραματική κορύφωση. Αντιστοίχως, στη δική μας εθνική υπερπαραγωγή, έχουμε ζήσει δύο εκλογές, βουλευτικές και δημοψήφισμα, έχει ήδη ψηφιστεί, σε ένα είδος πένθιμης ανάπαυλας, τρίτο Μνημόνιο και έπεται μια ακόμη εκλογική αναμέτρηση, ώστε να κλείσουμε τον κύκλο. Τότε οι πρωταγωνιστές, δηλαδή οι πολιτικοί, θα εκπληρώσουν τον ρόλο τους και οι κομπάρσοι, δηλαδή οι απλοί πολίτες, θα επανέλθουν στην εγνωσμένης οδύνης καθημερινότητά τους με τον ΕΝΦΙΑ και μερικούς ακόμη φόρους.

Η τρίτη προσφυγή στις κάλπες είναι αναπόφευκτη. Η ουσιαστική απώλεια της δεδηλωμένης το πρωί της περασμένης Παρασκευής οδηγεί σε ψήφο εμπιστοσύνης, αφού λυθούν οι εκκρεμότητες της καταβολής των πρώτων είκοσι δισ. και παραπάνω του νέου προγράμματος. Ψήφος εμπιστοσύνης δεν μπορεί να δοθεί ούτε από τη μειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ ούτε από τη μείζονα αντιπολίτευση. Ακόμη κι αν, σε ακραία κίνηση τακτικής ή σε εκδήλωση μαύρου πολιτικού χιούμορ, αποφάσιζαν να ψηφίσουν υπέρ της κυβέρνησης ώστε τάχα να την παγιδεύσουν στην εφαρμογή του τρίτου Μνημονίου, αυτό θα οδηγούσε και σε δικό τους ευτελισμό. Στην πραγματικότητα, η ψήφος εμπιστοσύνης κόβει τον γόρδιο – «πάλι εκλογές;» – δεσμό και καθιστά τις τρίτες εκλογές αναγκαίες. «Χάπι εντ» δεν είναι, είναι όμως το κλείσιμο του σύντομου πολιτικού κύκλου που άνοιξε πέρσι τον Ιανουάριο.