Κάποτε θα ακουγόταν σαν πολιτικό ανέκδοτο. Αλλά στην πολιτική, πια, ακόμη και το κοντινό κάποτε έχει τεράστια απόσταση από το σήμερα. Κάπως έτσι, σήμερα ο Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι μια γραφική διασημότητα που κινείται ανάμεσα στα τηλεοπτικά ριάλιτι και το πολιτικό περιθώριο, αλλά ο πιο δημοφιλής από τους διεκδικητές του προεδρικού χρίσματος των Ρεπουμπλικανών. Δεν είναι κάποιος που κάνει την πολιτική σκηνή να έχει λίγο πλάκα, αλλά κάποιος του οποίου η πολιτική ανοησία προκαλεί τρόμο. Ακόμη κι εάν χάσει τις εκλογές από τη Χίλαρι Κλίντον, ο Τραμπ θα έχει γίνει ο πρώτος υποψήφιος του είδους του που θα έχει φτάσει τόσο κοντά στον Λευκό Οίκο.
Το είδος αυτό δεν είναι καθόλου άγνωστο στην Ευρώπη της κρίσης. Ο υποψήφιος που υπόσχεται ότι θα διώξει έντεκα εκατομμύρια μετανάστες από τις Ηνωμένες Πολιτείες επειδή «ή έχουμε χώρα ή δεν έχουμε» είναι η αμερικανική εκδοχή της Γαλλίδας Μαρίν Λεπέν. Είναι η υπερατλαντική μετενσάρκωση του Μπέπε Γκρίλο επειδή υποτίθεται ότι στέκει, μόνος αυτός, απέναντι σε ένα σύστημα σάπιο και διεφθαρμένο που αδυνατεί να αρθεί στο πατριωτικό ύψος των περιστάσεων. Ο Τραμπ αποδεικνύει ότι δεν χρειάζεται να είσαι ένας απλός κωμικός από τη Γένοβα για να υποδυθείς τον αντισυστημικό ή τον άνθρωπο του λαού σε μια κοινή γνώμη που αποστρέφεται όλο και περισσότερο την «παλιά πολιτική». Μπορείς μια χαρά να κολυμπάς στα πλούτη.
Η ρητορική του Τραμπ, ένα μείγμα λαϊκισμού, τερατολογίας, επιθετικότητας και αλλοίωσης της πραγματικότητας, δεν είναι άγνωστη ούτε στην Ελλάδα της κρίσης. Οι έλληνες Ντόναλντ Τραμπ είναι εδώ και είναι παντού – στα τηλεπαράθυρα, στο Κοινοβούλιο, στις κεντρικές επιτροπές των κομμάτων, στο Υπουργικό Συμβούλιο. Είναι δηλαδή ήδη στην πολιτική όταν ο αμερικανός φίλος τους προσπαθεί να μπει με το ίδιο έξαλλο υλικό και επιπλέον ένα δισεκατομμύριο δολάρια που δήλωσε ότι θα ξοδέψει για την προεκλογική του εκστρατεία. Εκεί είναι και η διαφορά: Αντίθετα με τον αμερικανό που επιχειρεί να εισβάλει απ’ έξω, οι έλληνες Τραμπ σαρώνουν εδώ και χρόνια το πολιτικό σύστημα από μέσα.