[Καλημέρα σας] Nα ξεμπερδεύουμε με το καλοκαίρι

Αφού δεν μπορούμε να ξεμπερδεύουμε με το καλοκαίρι ως εποχή – που ίσως να μη χρειάζεται -, ας ξεμπερδεύουμε τουλάχιστον με τη μυθολογία του όπως έχει δημιουργηθεί εδώ και περίπου τέσσερις δεκαετίες. Κανένας παλαιότερος δεν θυμάται, τουλάχιστον ώς το τέλος της χούντας, την παγιωμένη σήμερα ερώτηση όπως ακριβώς την κάνουν οι πάντες για το πού και πώς πρόκειται να περάσεις μεγάλο μέρος του καλοκαιριού. Και να νιώθεις σχεδόν σαν ανάπηρος αν πρέπει να απαντήσεις πως δεν έχεις προγραμματίσει να πας πουθενά. Για να μειώσεις μάλιστα αυτή την αίσθηση της αναπηρίας σου, να πρέπει να παρουσιάζεις ως ελεύθερη επιλογή ένα σκηνικό που σχεδόν ποτέ δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα: το δροσερό μπαλκόνι, τη στοίβα με τα βιβλία, τον καφέ που πίνεις ονειροπολώντας στην κόχη μιας άγνωστης γειτονιάς, την ερημιά της πόλης που σου είναι τόσο πολύτιμη ώστε αν δεν τη ζήσεις θα κινδύνευες να αυτοκτονήσεις. Κι ένα σωρό άλλες φανταστικές ιστορίες που θα μπορούσαν να ήταν μια αδιαμφισβήτητη χαρά – φθάνει το καλοκαίρι να μην είχε γίνει συνώνυμο της προγραμματισμένης ανεμελιάς. Και ενώ τις άλλες εποχές, το να εξαιρείσαι του κανόνα και να μην κάνεις ό,τι κάνουν όλοι οι άλλοι θεωρείται σχεδόν εύσημο, το καλοκαίρι χρειάζεται να απολογηθείς για κάτι που δυνάμει σε μεταβάλλει σε έναν μικρό επαναστάτη. Φαίνεται πως για να καταλάβουμε οτιδήποτε – ή μάλλον για να μην καταλάβουμε – πρέπει να το συνειδητοποιούμε ως αντίθεση. Οπως ακριβώς τα «αριστερός – δεξιός», «προοδευτικός – συντηρητικός» αποκλείουν μια ποικιλία αποχρώσεων που μεταβάλλει τη ζωή σε κάτι πραγματικά βαθύ, η μεταφορά αυτής της φασιστικής νοοτροπίας – μη μας τρομάζουν οι λέξεις – μπολιάζει ακόμα και το στοιχείο της χαράς – όπως είναι η νόμιμη διάθεση απόλαυσης του καλοκαιριού – σε μια σκοτεινή προοπτική. Αν η φαινομενικά δημοκρατική ερώτηση για το τι προτιμάει κανείς «βουνό ή θάλασσα» θα μπορούσε να περιλάβει ισότιμα και το αποπνικτικό διαμέρισμα ενός ανθρώπου, και το νοσοκομείο όπου νοσηλεύεται ένας γονιός ή ένας φίλος, τότε δεν θα διέφερε σε τίποτα το καλοκαίρι σε ουσιαστικές εκπλήξεις όπως ακριβώς χαρακτηρίζουν και τις άλλες εποχές. Ενώ τώρα ο καταναγκασμός της θεωρούμενης ως σύμφυτης μαζί του απόλαυσης το έχει μεταβάλει σχεδόν σε φυλακή.